| (Van
de vriendschapsredactie) SINT
ANTHONIS – Bas en Miranda vertrekken voor drie jaar
naar Oeganda. Bas gaat namens de Aalsmeerse chrysantenboer
Royal van Zanten een paar honderd pluksters in de gaten houden
en Miranda wil proberen om van het fraaie Afrikaanse land
een toeristische trekpleister te maken. Bas en Miranda, die
al sinds mensenheugenis verkering hebben, zijn blij met hun
aanstaande verhuizing en vertrekken nog liever vandaag dan
morgen. De vrienden van de twee zijn niet zo gelukkig. Ze
zullen de twee namelijk erg gaan missen.
De vrienden van Bas en
Miranda zitten een beetje treurig voor zich uit te staren.
De vrolijkheid die normaal op hun gezichten staat te lezen
is ver te zoeken. Dit is overigens begrijpelijk, want er gaat
iets gebeuren dat helemaal niet leuk is. De hechte vrienden-groep
wordt op ruwe wijze uiteen gereten. Twee niet weg te denken
leden van deze vriendenclub, Bas en Miranda, vertrekken namelijk
voor drie jaar naar het Afrikaanse Oeganda. Het leven van
de gezworen kameraden zal er voortaan heel anders uitzien.
Lang
“Drie jaar is lang”, zucht Ramon. “Veel
te lang”, vult Bas Kempen aan. De rest van de groep
knikt instemmend. Echt spraakzaam zijn ze niet. Toch doorbreekt
Frank plots een minuten- |
|
lange stilte. "Bas en Miranda
gaan hun droom achterna", zegt hij."We weten al
jaren dat ze dit willen en natuurlijk gunnen we hen dit
van harte. Maar dat maakt het voor ons niet minder onplezierig.
We zullen het nu op zijn minst drie jaar zonder Bas en Miranda
moeten stellen, en alleen al de gedachte daaraan is pijnlijk.”
Gewend
Bas en Miranda hebben de afgelopen jaren de hele wereld rondgereisd.
Waren ze niet op stage in Ecuador, Tanzania of Canada, dan
waren ze wel op vakantie in Thailand, Costa Rica, Dominicaanse
Republiek of Finland. De vrienden van dit stel zouden er dus
aan gewend moeten zijn dat Bas en Miranda aan de andere kant
van de wereld zitten. “Dat zijn we ook”, zegt
Ties, die zichtbaar vecht tegen zijn tranen. “Natuurlijk
waren ze vaak weg, maar we wisten dan ook altijd wanneer ze
weer terug waren. Het duurde nooit langer dan een half jaar,
dus dat viel te overzien. Nu zijn ze gewoon drie jaar weg.
Dat is even wat anders.”
Hard
Deze laatste zin komt hard aan bij Martijn, die zich tot nu
toe stilletjes op de achtergrond verborg. Hij barst in huilen
uit bij deze confronterende woorden. “Zo heb ik er nog
nooit over nagedacht", snikt de geëmotioneerde Martijn.
“Wat zal ik ze missen.” Monique en Josja bekommeren
zich snel om Martijn. Op deze manier weten
|
|
ze hun eigen verdriet te camoufleren.
Stilte
De stilte die dan volgt is vervelend. Martijns emoties lijken
overgeslagen op de rest. Niemand weet het droog te houden
en de tranen vloeien rijkelijk. Plots staat Bas Kempen op,
veegt zijn tranen weg en roept: “Bas en Miranda gaan
niet weg voor ze een spetterend afscheidsfeest hebben gehad.
We moeten er met zijn allen voor zorgen dat ze het vliegtuig
instappen en nog maar aan één ding kunnen denken,
en dat is die mooie avond op 27 augustus. Die avond dat al
hun vrienden er waren om afscheid te nemen.” Bas oogst
zowaar applaus van zijn vrienden. “Daar zorgen we voor.
Zaterdagavond zullen ze nooit vergeten”, schreeuwt Frank.
“En wij zullen hen nooit vergeten”, snotteren
Monique en Josja. “Maar we gaan ze wel heel erg missen.” |
|
