| (Gelderlander,
Zondag 9 augustus 2008) Bas
van Lankveld (28) en Miranda Bekkers (27) hebben Sint Anthonis
en Ledeacker verruild voor het Afrikaanse continent. In Uganda
wonen en werken ze nu drie jaar. En nee, voorlopig keren ze
niet voorgoed terug. Ondanks virus en slangen.
Ook geschrokken van het
nieuws dat deze zomer een Nederlandse is overleden aan het
Marburgvirus, opgelopen in een grot in jullie land?
"Uiteraard heeft dat trieste
nieuws ook Uganda bereikt. We kunnen niet anders zeggen dat
ze inderdaad óntzettend veel pech heeft gehad. Deze
grot vormde een van de attracties in Queen Elizabeth National
Park. Ook wij hebben de Bat Cave bezocht, evenals grotten
in andere delen van het land. We hebben zelfs onze eigen huisvleermuizen,
die onder het dak van onze veranda leven. Dat zijn dingen
die je er gratis bijkrijgt als je in Afrika woont. Net zoals
de slangen die je af en toe tegenkomt in de tuin of de felgekleurde
achamen die zich onder het golfplatendak schuil houden. Nee,
bang voor vreemde diersoorten moet je hier niet zijn. Maar
dat zijn we dan ook niet."
Zelf in die drie jaar dat jullie daar nu
wonen ernstig ziek geweest?
"Tot onze opluchting kunnen
we zeggen dat we hier nog nooit ziek zijn geweest. Hoewel
we in een gebied leven waar wij veel malaria voorkomt, nabij
het moeras, hebben we hier gelukkig nog geen last van gehad.
Maar we slapen ook onder een klamboe, terwijl ons huis eens
in de zoveel tijd bespoten wordt. En na zeven uur 's avonds
komen we nauwelijks meer buiten."
Waarom Sint Anthonis en
Ledeacker, waar jullie geboren en getogen zijn, verruild voor
Uganda?
"Zodra de kans zich voor
zou doen, zouden we graag voor een aantal jaren buiten Nederland
willen wonen. Ook gezien onze studies tropische landbouwkunde
en toerisme en onze vele reizen, was de belangstelling voor
het buitenland altijd al duidelijk aanwezig. We hebben voor
stage/werk een half jaar in Midden- en Zuid-Amerika doorgebracht.
Dat is zo goed bevallen dat we de stap om voor |
|
langere tijd naar het buitenland
te gaan wel aandurfden.
"Wat doen jullie
voor de kost?
"Sinds 2003 is Bas werkzaam
voor Royal Van Zanten. Hij is begonnen met een functie op
het hoofdkantoor in Aalsmeer, maar heeft vanaf het begin
al zijn interesse voor een baan in het buitenland kenbaar
gemaakt. En anderhalf jaar later was het dan zo ver: er
kwam een vacature vrij bij de vestiging van Van Zanten in
Uganda. Daar is hij operational manager, terwijl ik marketing
manager ben bij Great Lakes Safaris."
Hoe verliepen de eerste
maanden?
"In april 2005 zijn
we samen voor drie dagen naar Uganda vertrokken om te zien
waar we terecht zouden komen. Op basis daarvan moesten we
de beslissing nemen. Natuurlijk zijn drie dagen hiervoor
veel te kort, maar we hadden er een goed gevoel bij en wilden
deze kans niet laten schieten. Op 2 september 2005 hebben
we afscheid genomen van Nederland, onze familie en vrienden.
Het bevalt ons zo goed dat het driejarig contract van Bas
onlangs verlengd is met nogmaals drie jaar. Gemiddeld gaan
we twee keer per jaar terug naar Nederland om onze familie
en vrienden op te zoeken. Met carnaval in ieder geval."
Waar wonen jullie precies
in Uganda?
"We wonen op ongeveer
een uur rijden van de hoofdstad Kampala in het dorpje Mawa.
Dat ligt op een landtong, omgeven door moeras dat wordt
gevoed door het bekende Lake Victoria. Het is te bereiken
via een smal pad dat direct langs het hekwerk van Van Zanten
loopt. In Mawa staan acht huisjes. Er wonen zo'n veertig
mensen. Hemelsbreed wonen we slechts tien kilometer van
Kampala, maar vanwege het moeras zijn we gedwongen een route
van 35 kilometer te rijden. In het nabijgelegen Mukono,
|
|
een stad met 50.000 inwoners, doen we wekelijks
onze boodschappen. Hier bevinden zich enkele grote supermarkten
van Zuid-Afrikaanse herkomst, waar werkelijk álles
te krijgen is. Pindakaas, Remia mayonaise, Engelse drop,
Gouda kaas, enzovoorts. Wat dat betreft, komen we hier dus
niets te kort. Alleen een frikandel speciaal op z'n tijd
zou wel lekker zijn."
Waar zit 'm gemis wel?
"Het gemis is meer te
vinden op sociaal vlak. Omdat we zo afgelegen wonen en bovendien
tot de jongste expats behoren, is het moeilijk om hier een
goede vriendschap op te bouwen. Toch doen er zich regelmatig
gelegenheden voor dat we met landgenoten samenkomen. Elke
maand is er een Holland avond (met Bavaria!) en Koninginnedag
wordt uitgebreid op de Nederlandse ambassade gevierd. Een
Nederlander heeft eerder dit jaar nog een bar geopend waar
het onlangs helemaal oranje zag tijdens het Europees kampioenschap
voetbal. Maar 'even' naar de kroeg om een biertje te drinken
is er niet meer bij, omdat we weten dat we een uur heen en
weer een uur terug moeten rijden. Natuurlijk missen we hier
de strak geasfalteerde Nederlandse wegen, de verantwoorde
manier van autorijden en de lange zomeravonden wanneer het
pas rond half elf begint te schemeren. Omdat Uganda op de
evenaar ligt, is het bij ons het hele jaar door stipt om 19.00
uur donker. Maar het is heerlijk om te weten dat de temperatuur
niet verder zakt dan 23 graden (overdag) en dat vrijwel elke
dag de zon wel even tevoorschijn komt. We wonen in een prachtige,
groene omgeving met veel ruimte en schitterend uitzicht op
de omringende heuvels en het moeras. In de vrije weekenden
maken we vaak een uitstapje naar een nabijgelegen nationaal
park, een tropisch regenwoud of de bron van de Nijl, die hier
maar een uurtje rijden vandaan ligt. Elke dag hier in Uganda
voelt nog steeds als vakantie."
Bron: Gelderlander,
In den vreemde
9 augustus 2008
|
|
