Vrijdag,
9 juli 2010
Er
zijn maar weinig momenten geweest dat wij ons heerlijke leventje
in het verre Afrika hadden willen verruilen voor Nederland.
Wanneer jullie de vrieskou en sneeuw trotseerden, zaten wij
behaaglijk in onze zonovergoten, groene tuin. Wanneer jullie
het weekend aan huiselijke klusjes moesten wijden, gingen
wij op safari.
Maar
in de afgelopen we(e)k(en) hadden we Oeganda graag even voor
Nederlandse volle straten, terrassen en grachten ingeruild.
Om op te gaan in de Oranje massa en samen met 16 miljoen andere
Nederlanders deze historische momenten mee te maken. Of om
op het Museumplein compleet uit ons dak te gaan bij elke goal
die onze voetballers scoorden.
Hoewel
juist nu ook veel Nederlanders op het punt staan hun land
te verlaten, zij het voor Zuid-Afrika of de jaarlijkse zomervakantie,
wachten wij het grote moment hier af en zullen we zondag in
onze eigen Holland House weer verzamelen. En al drinken wij
Bell, zit zwart en blank door elkaar en is ons TV scherm van
iets kleiner formaat dan op menig Hollands plein... ook aan
deze kant van de wereld zal een enorm volksfeest ontstaan
als Nederland de wereldtitel wint!
Maandag, 12 juli
2010
De
avond begint goed. Het Holland House is al vroeg gevuld met
oranje en er hangt een uitgelaten stemming. De wedstrijd start
met een felle aanval van de Spaanse spelers, maar Nederland
vecht terug. Vele kaarten vallen, maar goals blijven uit.
Langzaam tikken de eerste 90 minuten weg. Stille hoop koesterend
maken we ons op voor de verlenging.
De
goal van Iniesta valt in als een bom... net zoals in Kampala
iets eerder die avond. Op twee verschillende plaatsen in de
stad, waar honderden inwoners bij elkaar zijn gekomen om de
WK finale te zien, gaan drie bommen vlak achter elkaar af,
vele gewonden en naar schatting 60 doden achterlatend. Nog
voor de scheidsrechter de nederlaag van Nederland officieel
heeft kunnen maken, worden wij om veiligheidsredenen Iguana
uitgestuurd. De droom is voorbij en honderden oranje supporters
bevinden zich verslagen op straat, nog beduusd van het laatste
nieuws. Wat begon als een vreugdevolle avond eindigt in een
drama, voor Nederland maar zeer zeker voor Oeganda...
Woensdag, 14
juli 2010
Met
gemengde gevoelens stap ik op het vliegtuig naar Kenia. Van
de ene kant leven we ontzettend mee met de Oegandese bevolking,
met name de slachtoffers en hun nabestaanden, en willen we
zo goed mogelijk op de hoogte blijven van eventuele ontwikkelingen.
Van de andere zijn we opgelucht dat we de aangrijpende gebeurtenissen
even achter ons kunnen laten.
Al
lijkt het leven in Kampala weer zijn gang te gaan, de recente
aanslagen zijn nog steeds het onderwerp van gesprek en iedereen
is er mee bezig. Het is nog steeds moeilijk te bevatten. Maandagochtend
reed ik na enige twijfel toch naar kantoor. De krantenverkoper
langs Jinja road hoefde deze dag weinig moeite te doen om
zijn nieuwsbladen aan de man te brengen; iedereen wilde zoveel
mogelijk te weten komen. "Over 40 die in Kampala
bomb blasts" luidden de grote koppen. Daaronder
stond een foto afgedrukt van het drama dat zich de nacht ervoor
heeft afgespeeld. Witte plastic stoeltjes staan nog op het
veld of liggen op de grond. Verschillende zijn nog bezet door
de jonge Oegandezen die bij elkaar waren gekomen voor een
feestelijke afsluiting van het WK. Hun levenloze lichamen
hangen schuin in de stoelen, tassen en half leeggedronken
bierflesjes staan nog aan hun voeten. Een gruwelijk beeld!
Terwijl
wij samen met zo'n 300 andere Nederlanders in Iguana de wedstrijd
volgden en ons druk maakten om de beslissingen van de scheidsrechter,
werden op dat moment iets verderop in de stad nauwkeurig geplande
bomaanslagen uitgevoerd. De eerste ging af tegen 22.30 uur
(Oegandese tijd) in een Ethiopisch restaurant waarbij 15 mensen
om kwamen. Zo'n half uur later volgden twee bommen elkaar
op bij Kyandondo Rugby Club, waar ter ere van de WK finale
een groot scherm was opgezet en verschillende artiesten voor
extra entertainment zorgden. De Nederlandse ambassade had
notabene de dag ervoor nog oranje T-shirts en vuvuzela's uitgedeeld,
om ook Kampala enigszins oranje te kleuren.
Inmiddels
is het dodental opgelopen naar 74 en zijn de aanslagen opgeëist
door Al-Shabaab, een Somalische terreurgroep die banden schijnt
te hebben met Al-Qaeda. Hun wrede daden, uitgevoerd door zelfmoordenaars,
waren hun manier om Oeganda te laten weten dat ze hun vredestroepen
uit Somalië moeten terugtrekken. En wanneer dat niet
gebeurd, zullen er nog meer acties volgen... Tevens is er
een vierde, niet afgegane bom gevonden in een discotheek in
Makindye, een wijk aan de andere kant van de stad. Een vest
vol met explosieven werd tijdens een persconferentie gepresenteerd.
Waarom de persoon die de bommen bij zich droeg van gedachten
is veranderd, zal wellicht altijd een raadsel blijven maar
iedereen is er zich terdege van bewust dat er ondanks alles
nog vele levens bespaard zijn gebleven!
In
de loop van maandag druppelen de mailtjes van verontruste
familieleden, vrienden, touroperators en reizigers binnen.
Internetverbinding is er nauwelijks waardoor het moeilijk
te communiceren is met de buitenwereld. Maar het is duidelijk
dat het nieuws zich wereldwijd heeft verspreid. Met name de
vraag of het nog wel veilig is om naar Oeganda af te reizen
wordt regelmatig bij het Great Lakes kantoor gesteld. Natuurlijk
is het, afgezien van de laatste incidenten, nog steeds een
stabiel en vreedzaam land. Bovendien is Oeganda niet het eerste,
en zeer waarschijnlijk ook niet het laatste, land dat getroffen
is door terroristische aanslagen. Maar als je je hierdoor
volledig laat beïnvloeden en je de vrijheid om te reizen
laat ontnemen, waar kun je dan nog heen?
Bas
is maandagochtend al met de auto naar Naivasha vertrokken,
om een week voor een collega in te vallen. Ik volg hem twee
dagen later met AirUganda en, samen met Riky, zullen we volgende
week weer terugrijden. Op weg naar Entebbe Airport blijken
de veiligheidsmaatregelen al flink aangescherpt te zijn en
worden de auto's stuk voor stuk doorzocht (met dezelfde standaardvraag
"What type of gun are you carrying?"). Op het vliegveld
klinkt nog een verloren vuvuzela toeter. Hoe ironisch. Zijn
er in Spanje massale volksfeesten uitgebroken en werden de
spelers in Nederland warm onthaald, hier in Oeganda is zojuist
een week van nationale rouw ingegaan...
Lees
hier het verslag van Arne Doornebal, journalist in Kampala...
Vrijdag, 23 juli
2010
Na
een week in Naivasha doorgebracht te hebben zijn we gisteren
weer teruggereden naar Mukono; een rit van zo'n 11 uur. Het
was een zeer koude week (6 graden in de ochtend!), maar zeker
de moeite waard dankzij onze uitstapjes naar nabijgelegen
natuurparken.
Met
goede herinneringen aan ons laatste bezoek aan Aberdare National
Park, namen we op zaterdag 17 juli weer dezelfde route richting
de bergketen. Dat de Mutubio Gate maar weinig gebruikt wordt,
bleek maar weer door het enthousiaste welkom van de rangers.
Ook nu maakten we een wandeling naar de Karuru Falls, stopten
voor een picknick lunch bij de Chania Falls en reden via de
kronkelige weg door het bamboe bos naar Salient. Hoewel het
hoger gelegen gedeelte van het park erg indrukwekkend is qua
natuur, biedt het maar weinig (zichtbaar) wild. Het vlakkere
en lager gelegen Salient daarentegen is een paradijs voor
dieren. Niet alleen zagen we een familie olifanten bij een
waterpoel, maar ook buffels, wrattenzwijnen, een eland en
verschillende andere antelopen. Aan het eind van de middag
verlieten we het park via de Ark Gate en reden door naar Nyeri
voor een overnachting in het koloniale, oud-Engelse Outspan
Hotel.
Foto's
van Aberdare National Park
De
volgende ochtend brachten we een bezoek aan het nabijgelegen
Solio
Game Reserve. Ondanks de twijfelachtige ingang bleek het
een verbazingwekkend mooi reservaat te zijn. Niet groot maar
veel afwisseling van vlaktes met bebossing en moeras, en wild.
Het beschermd gebied vormt tevens een van de belangrijkste
"breeding programs" voor de witte en zwarte neushoorns,
welke we beide wisten te vinden. Na een game drive van een
uurtje of drie bereikten we de gate weer, en via de Thompson
Falls in Nyahururu en een mooie, heuvelachtige route zijn
we op ons gemak teruggereden.
Foto's
van Solio Game Reserve
Maar
een bezoek aan Naivasha kan uiteraard niet gaan zonder Hell's
Gate National Park aan te doen. Qua wild misschien niet zo
spectaculair als Aberdare of Solio maar de wandeling door
de kloof blijft prachtig! En keer op keer verrassend: een
onbegaanbaar gedeelte vanwege de grote hoeveelheid water,
een gevallen rotsblok waardoor de klim een heel nieuwe uitdaging
kreeg. En nogmaals werd duidelijk hoeveel de kloof al uitgeslepen
was...
Foto's
van Hell's Gate
Zondag, 25 juli
2010
Al
zijn we weer terug in eigen land, het ontdekken van nieuwe
plekken houdt hier niet op. Ditmaal staat The
Lagoon op het programma, een mooi resort aan Lake Victoria.
Hoewel het op slechts 30 minuten van de farm ligt, weten we
de lodge uiteindelijk pas na twee uur rondrijden over de meest
afgelegen weggetjes te vinden. De verkregen routebeschrijving
was op z'n zachts gezegd niet helemaal compleet... Maar het
was zonder meer de moeite waard; sfeervolle safaritenten,
een klein strandje aan het meer, lekker eten en een afwisselende
Village Walk op zondagochtend.
Foto's
van The Lagoon
|
