Vrijdag,
4 september 2009
Omdat
Great Lakes Safaris sinds augustus een nieuwe accommodatie
overgenomen heeft, besluiten we een bezoek aan deze lodge
te combineren met een lang weekend in Murchison Falls National
Park. Op ons gemak rijden we via Masindi het park in, steken
de Nijl over en checken in bij Paraa Safari Lodge. Aan het
eind van de middag gaan we op pad voor onze eerste game drive
en stuiten al snel op een familie olifanten, talloze oribi's,
Uganda kobs en hartebeesten. Het gebied rond de Delta is weer
even adembenemend als anders, maar ook drassig. De paden zijn
nog modderig van de recente regenbui en onze nieuwe Landcruiser
wordt meteen aardig op de proef gesteld. Met behulp van de
4x4 lukt het ons echter om er ongeschonden doorheen te komen.
Leeuwen
zie je meestal waneer je ze het minst verwacht, zo is al verschillende
keren gebleken. En ook nu weer. Terwijl een safaribusje vóór
ons kort stilstaat bij iets wat blijkbaar niet al te indrukwekkend
kan zijn, ontdekken we tot onze verrassing dat het om twee
jonge leeuwinnen gaat. Het tweetal ligt lui in het gras op
nauwelijks een meter van de weg en slaan af en toe verveeld
met hun staart om de vliegen weg te houden. We hoeven niet
lang te wachten tot ze na wat speels rollen overeind komen
en voor ons het pad oplopen. Zo rustig mogelijk volgen we
hen, tot we een modderpoel bereiken waar wij omhéén
moeten maar voor de leeuwen een ideale drinkplaats vormt.
Een prachtig plaatje van twee leeuwen die eensgezind hun dorst
lessen, terwijl de schemering langzaam over het park valt.
Op weg terug naar de lodge bedenken
we nogmaals hoe onvoorstelbaar het is dat dit Delta gebied
binnenkort ingenomen zal worden door zware vrachtwagens en
machines van buitenlandse oliemaatschappijen. Niet alleen
het natuurschoon maar zeker de wilde dieren die hier leven,
zullen beïnvloed worden door de indringers en de olie
waar alles voor moet wijken...
Zaterdag, 5 september
2009
Met
de fantastische ervaringen van gisteren in ons achterhoofd
maken we deze ochtend weer een game drive in gezelschap van
een UWA ranger. De leeuwen laten zich niet meer zien, maar
het overige wild is weer talrijk aanwezig. We blijven een
tijdje bij een grote kudde olifanten kijken, spotten enkele
roodkleurige Patas Monkeys in het lange gras en verbazen ons
over de grote getalen giraffen die zich tussen de acaciabomen
begeven. De rest van de ochtend brengen we door aan het zwembad;
wat een luxe om dit 'zomaar' voor een weekendje te kunnen
doen!
Halverwege de middag rijden we terug richting
de gate, naar de lodge die ons in eerste instantie hier gebracht
heeft. Budongo Eco Lodge ligt midden in het Budongo Forest
Reserve, in het zuidoostelijke gedeelte van Murchison Falls
National Park. Dit gebied wordt door vele toeristen onopgemerkt
gekruist op weg naar hun accommodatie aan de Nijl. Onterecht,
want het is een indrukwekkend tropisch woud en één
van de beste plekken in Oost-Afrika om chimpansees te zien!
De lodge zelf is geheel op ecologisch veantwoorde manier gebouwd:
electriciteit wordt gevoed door solar energie, de watervoorraad
bestaat uit opgevangen regenwater en speciaal gebouwde composttoiletten
behoren tot de sanitaire voorzieningen. Net zoals het restaurant
en bezoekerscentrum zijn ook de cabins en slaapzalen geheel
uit hout opgetrokken, ruim en comfortabel ingericht. We zijn
behoorlijk onder de indruk! En terwijl de andere gasten vroeg
naar bed gaan, brengen wij nog wat gezellige uurtjes op het
terras door met de manager.
Zondag, 6 september
2009
Na
een heerlijke nacht in onze privé cabin, omringd door
niets dan de tropische oerwoudgeluiden, zitten we vandaag
weer vroeg aan het ontbijt. Samen met een gids gaan we vandaag
ons geluk beproeven en kijken of we de groep chimps kunnen
vinden. Van de ruim 550 wilde chimpansees, zijn er ongeveer
80 'gehabitueerd' en in redelijke mate gewend aan menselijke
aanwezigheid. Gedurende de afgelopen dagen zijn de chimps
veelal in de nabijheid van de lodge gezien, maar uitgerekend
vandaag hebben ze besloten om weer verder weg te trekken.
We wandelen voor meer dan 6 uur, af en toe onderbroken om
mogelijke chimpgeluiden op te vangen die ons naar hun verblijfplaats
kunnen leiden. Halverwege de ochtend barst er een regenbui
los, maar ook wanneer het droog wordt en het bos weer langzaam
tot leven komt, horen of zien we geen teken van de chimpansees.
En juist wanneer we het opgegeven hebben
en het pad weer terug naar de lodge volgen, zien we haar.
Een jong vrouwtjeschimpansee zit aan de voet van een boom,
ons stilletjes in de gaten houdend. Zodra ze merkt dat wij
haar ook in het oog hebben gekregen, spurt ze weg en verdwijnt
in het dichte struikgewas. Het was niet meer dan een momentopname,
maar toch prijzen we ons gelukkig met deze glimp van één
van de chimpansees van Budongo. En beslist dat we nog vele
malen terug zullen komen voor een nieuwe ontmoeting!
Foto's
van ons bezoek aan Murchison Falls National Park
Donderdag, 10
september 2009
Alles
went. Zeker als je al vier jaar in een land als Oeganda woont.
De dingen waar je in het begin nog van stond te kijken, zijn
nu normaal en bij vlagen vergeet je zelfs dat je diep in Afrika
woont. Waar democratie en gerechtigheid toch niet altijd vanzelfsprekend
zijn...
Vandaag
worden we hier helaas weer op hardhandige wijze aan herinnerd.
De donderdag begint als een doodnormale dag wanneer ik (Miranda)
op kantoor in Kampala ga werken. Rond de middag druppelen
er steeds meer berichten binnen dat er rellen zijn uitgebroken
in de stad. In eerste instantie niet heel erg verontrustend,
aangezien er wel vaker relletjes voorkomen, waarbij traangas
een veelgebruikt verdedigingsmiddel is. Bovendien kan ik eenvoudig
het centrum vermijden op weg terug naar Mukono.
Aanleiding voor deze onrusten blijkt
het geplande bezoek van de Kabaka (traditionele koning van
de Buganda stam) aan het plaatsje Kayunga te zijn. Dit zal
gepaard gaan met een groot feest, waar duizenden Baganda op
af zullen komen. De Banyara, een aanzienlijk kleinere stam
die ook in dit gebied woont, blijkt er echter fel op tegen
te zijn en wil dat de Kabaka eerst toestemming verkrijgt van
hun eigen stamleider. Ook de regering heeft een vertegenwoordiger
van de Kabaka tegengehouden op weg naar Kayunga. En dat is
reden genoeg voor de Baganda om in opstand te komen!
Aan het
einde van de werkdag is de situatie nog steeds onrustig en
is de binnenstad volledig afgesloten. Een lange file in één
van de buitenwijken van Kampala wijst er inderdaad op dat
vele mensen een alternatieve route kiezen om de stad in of
uit te komen. Maar eenmaal Kampala uit en op weg naar Mukono
is het gedaan met het verkeer. De anders zo drukke weg is
nu verlaten, op een handjevol auto's en militaire vrachtwagens
na. Met enige humor merk ik een taxibusje op dat een lichtkleurige
handdoek aan zijn buitenspiegel heeft geknoopt, bij wijze
van een "witte vlag". Wat achteraf nog niet zo'n
slecht idee blijkt te zijn...
Inmiddels
heb ik via de farm te horen gekregen dat nu ook het centrum
van Mukono afgesloten is door road blocks en ik er
verstandig aan doe een andere route naar de farm te nemen.
Maar hoe serieus de hele situatie in het land is, merk ik
pas wanneer ik per ongeluk toch op een wegversperring inrijd.
De weg is geheel geblokkeerd, met hier en daar een vuurtje
en een opgefokte groep jongeren er omheen. Zodra ze mijn auto
zien, komen ze dichterbij en beginnen met stenen te gooien.
Geen tijd om te draaien, maar zo snel mogelijk rijd ik teruguit
in de richting waar ik vandaan kwam en zie opgelucht dat de
jongens de achtervolging al snel staken.
Eenmaal weer terug in veilig gebied ga
ik op zoek naar de alternatieve route naar de farm, wat nog
niet zo eenvoudig blijkt te zijn. Smalle paadjes waar je nauwelijks
met de auto door kan, een doodlopende weg bij een stenenbakkerij
en hutjes verscholen in bananenplantages. Ondanks de chaos
die vandaag is uitgebroken, blijft Oeganda echter een prachtig,
groen land. En dankzij contact met de farm en enkele behulpzame
kinderen weet ik dan toch de juiste weg te vinden en arriveer
veilig thuis.
Vrijdag, 11 september
2009
Zoals
verwacht zijn de onrusten na gisteren niet gedoofd. Vandaag
staan de kranten vol van (tegenstrijdige) berichten en zijn
vijf nationale radiostations uit de lucht gehaald die beschuldigd
worden van propaganda. In de ochtend is het nog wel redelijk
rustig, maar naar mate de dag vordert laait het geweld weer
op.
Het centrum van Kampala is geheel verlaten,
op de relschoppers na, en er worden nog meer road blocks opgeworpen.
Bewoners van verschillende buitenwijken horen tot 's avonds
laat geweerschoten over en weer klinken. De stad is in één
grote puinhoop verandert, met uitgebrande gebouwen en auto's,
vernielde wegen en brandende autobanden. Ook op de route naar
Kayunga, die midden door Mukono loopt, en in andere delen
van het land zijn bussen aangehouden, vrachtwagens in brand
gestoken en wordt er volop geplunderd. De politie en militairen
doen hun best om de aanstichters op te pakken, maar kunnen
niet voorkomen dat er zeker tien doden en vele gewonden vallen.
"We fight for our Kingdom" noemen ze dat dan, terwijl
ze zonder blikken of blozen onschuldige mensen van hun eigen
stam beroven en in elkaar slaan. De beelden die we te zien
krijgen hebben veel weg van een burgeroorlog. En ondertussen
adviseert de overheid de Kabaka nadrukkelijk om het geplande
bezoek voor morgen niet door te zetten, terwijl de Buganda
leider vastbesloten is wel te gaan...
Kampala tijdens de rellen: |
Artikel
en video van BBC Africa...
Zondag, 13 september
2009
De
verwachte opschudding op zaterdag bleef gelukkig uit, nadat
de Kabaka officieel had verklaard zijn geplande bezoek aan
Kayunga voorlopig uit te stellen. Er zullen eerst ontmoetingen
volgen met de president en de leider van de Banyara stam.
De zaterdag verliep dus relatief kalm en op zondag gaan we
voorzichtig een kijkje nemen in de stad. Hoewel de winkels
hun deuren weer geopend hebben en auto's zich weer op de weg
begeven, hangt er een vreemde sfeer. Het is voor een zondag
opvallend rustig, er zijn nog verschillende sporen van de
road blocks en hier en daar ruik je nog de lucht van verbrande
autobanden. Het is duidelijk dat iedereen nog geschokt is
van wat er heeft plaatsgevonden, al wordt het normale leven
weer relatief snel opgepakt.
Zaterdag,
26 september 2009
Behalve
af en toe wat onrusten brengt het werk voor een Oegandese
touroperator ook vele plezierige dingen met zich mee. Zoals
tripjes naar Japan en ontmoetingen met Hollywood sterren!
De periode van 18 tot en met 20 september
stond in het teken van de jaarlijkse toeristische beurs in
Tokyo. Drie dagen gevuld met het promoten van Oeganda, het
informeren van Japanse toeristen en reisagenten, optredens
met Oegandese muziek en etentjes met ambassadeurs. De Minister
van Toerisme, Serapio Rukundo, was eveneens uitgenodigd voor
een speech en vergezelde ons tijdens het bezoek aan Japan. |
Eenmaal
terug staat er een belangrijk evenement op het programma:
de officiële opening van de campagne "Friend
a gorilla". In het kader van het "Jaar van de
Gorilla", zoals 2009 door de United Nations is uitgeroepen,
heeft Uganda Wildlife Authority (UWA) een initiatief gestart
om meer aandacht te vragen voor de berggorilla's in Oeganda
en het (eco-)toerisme te promoten. Samen met "Friend
a gorilla" is tevens de nieuwe gorillagroep Nshongi officieel
voor toeristen geopend, de grootste gorillafamilie ooit opengesteld
bestaande uit 36 leden en 3 silverbacks.
Genoeg
reden voor een feestelijke bijeenkomst waarvoor zelfs enkele
beroemdheden uit Hollywood zijn uitgenodigd. En uiteraard
zijn ook wij van de partij tijdens het Gorilla Gala Diner
op zaterdagavond. Stipt om 18.00 uur arriveren we bij het
Serena Hotel in Kampala waar een grote tent is opgezet en
we feestelijk ontvangen worden. Onze "Great Lakes"
tafel, gedeeld met collega's en vrienden van Amos, bevindt
zich vooraan, midden in de zaal, zodat we goed zicht hebben
op wat er op het podium afspeelt. Het programma is prima in
elkaar gezet, waarbij entertainment en speeches elkaar opvolgen.
Ondertussen worden onze glazen onophoudelijk bijgevuld - wat
iets te veel van het goede is voor sommigen - en laat het
uitgebreide buffet zich goed smaken. Natuurlijk worden de
beroemdheden uit Hollywood eveneens op het podium geroepen
om kort hun gorilla tracking ervaringen met ons te delen.
Onder hen zi jn
Jason Biggs (American Pie), Kristy Wu (Buffy the Vampire Slayer),
Melissa Wu (Flight 29 Down) en Simon Curtis (Spectacular).
Geen grote namen dus, en eigenlijk is Jason de enige die het
publiek van tv kent. Hij krijgt dan ook ruimschoots de meeste
(vrouwelijke) aandacht.
Na hun praatje verdwijnen de sterren al
snel weer. Maar niet voordat Amos zijn vriend Jason aan onze
tafel heeft voorgesteld. En ik eindelijk de kans krijg om
met de populaire American Pie acteur voor een foto te poseren!
|
