Zondag,
13 december 2009
Na
een weekje naar Nederland te zijn geweest, is Bas samen met
Noud en Riky weer teruggekeerd en wordt Sinterklaas alsnog
in Oeganda gevierd. Behalve enkele dagen rustig op de farm
door te brengen, nemen we onze gasten ook mee voor een weekendje
safari in Lake
Mburo National Park. Na zaterdag in de namiddag een boottocht
over het meer gemaakt te hebben, brengen we de nacht door
in Mantana
Tented Camp. Al tijdens het avondeten worden we verrast
door het gebrul van omringende leeuwen. Voorheen kende Lake
Mburo geen roofdieren, op hyena's en luipaarden na, maar sinds
enkele maanden zijn de sporen van een drietal leeuwen ontdekt,
die waarschijnlijk uit het buurland Tanzania de grens zijn
overgestoken. Nu laten ze hun aanwezigheid gedurende de hele
nacht regelmatig horen; een geluid wat tot diep in onze tenten
doordringt.
De
zondagochtend begint vroeg met een frisse wandeling, begeleid
door een UWA ranger. Van de groep leeuwen is geen spoor te
vinden en ook ander wild laat zich nauwelijks zien. Maar de
top van een heuvel is het letterlijke hoogtepunt en levert
ons prachtig uitzicht op over het nog in de mist gehulde natuurgebied.
We keren terug naar de lodge voor een uitgebreid ontbijt en
rijden dan via de Sanga Gate en de omringende dorpjes op ons
gemak terug naar Mukono.
Foto's
van Lake Mburo National Park
Donderdag, 24
december 2009
Met
Kerst bijna voor de deur, hebben we wat rustige dagen in het
vooruitzicht. Maar de nodige afleiding heb ik inmiddels al
gehad tijdens een geweldige safari in eigen land. Eindelijk
naar het verre noorden, helemaal tot de grens met Sudan: Kidepo
Valley National Park. Naar zeggen het mooiste nationale
park van Oeganda, en zonder twijfel het meest afgelegen reservaat.
Omdat Bas helaas nodig is op de farm, vertrekken
we met enkele collega's van Great Lakes Safaris op maandag
21 december richting Gulu-Kitgum. Onderweg passeren we de
beruchte brug over de Karuma Falls, die de Oegandese regering
met man en macht uit handen van Koni heeft proberen te houden.
De brug verbond namelijk het noorden met het dichtbevolkte
zuiden en was dan ook een favoriete plek voor de Lord Resistance
Army om bussen en konvooien te overvallen en de rivier in
te laten storten. Tegenwoordig wordt deze plek streng bewaakt
door militairen en is het verboden om foto's te maken (al
willen ze tegen een kleine beloning wel een oogje dichtknijpen...).
Eenmaal de brug over zijn het vooral brutale bavianen die
langs de weg patrouilleren en wordt het landschap vlakker.
Rond het middaguur arriveren we in Gulu, de tweede grootste
stad van Oeganda qua inwoneraantal. Hier maakt het gladde
asfalt plaats voor een stoffige gravelweg die ons naar Kitgum
leidt.
Hoe verder we rijden hoe droger het wordt,
hoe minder stenen huizen en gebouwen we zien, en hoe meer
kleine dorpjes opduiken; een verzameling van ronde, lemen
hutjes met grasdaken. In dit gebied bevinden zich ook nog
de IDP Camps, overblijfselen van de oorlog met de LRA. Hoewel
de meeste mensen inmiddels weer teruggekeerd zijn naar hun
dorpen, worden er nog verschillende vluchtelingenkampen bewoond.
Nóg een teken van wat het Verzetsleger van de Heer
heeft aangericht in het noorden, buiten de minder zichtbare
sporen zoals de landmijnen die nog verspreid liggen.
Vanuit
Kitgum strekt er een langgerekte, rode murram road voor ons
uit waar sporadisch een auto rijdt. Het enige verkeer wordt
bepaald door voetgangers, enkele fietsers, koeien en geiten,
en af en toe een witte Landcruiser van de UN of een NGO. Langs
de weg speelt een kindje met een zelfgemaakt stuk speelgoed:
een leeg, kartonnen sinaasapelsappak met wieltjes eronder.
Om de paar kilometer bevindt zich een waterpomp waar de gele
jerrycans netjes in een rijtje staan om gevuld te worden.
Dit is het 'echte' Afrika dat we kennen van de beelden van
TV en niet het overdadig groene, vruchtbare landschap zoals
het gedeelte waar wij wonen.
Halverwege
passeren we de grens van Kitgum district en rijden we "Karamajong-land"
in. Langzaam duiken ook de bergketens; grillige rotsen met
weinig begroeiing waar de de weg zich tussendoor slingert.
Na ruim 11 uur rijden komen we bij de Katurum Gate van Kidepo
Valley National Park aan, en hebben we ondanks de schemering
een prachtig uitzicht over de Narus Valley, met honderden
buffels in de verte. En zo hartelijk als we verwelkomd worden
door het personeel van Apoka Lodge, zo duidelijk laten de
inwonende olifanten van het park merken dat ze onze komst
niet op prijs stellen. Zelfs bij het passeren op ruime afstand
klapperen ze waarschuwend met hun oren en komen dreigend op
ons af. Stoppen en een foto maken zoals in Murchison Falls
en Queen Elizabeth National Park is hier niet bij...
Apoka
Lodge zelf is de enige upmarket accommodatie in het park
en ligt temidden van de vallei. Behalve de overdaad aan luxe
en het feit dat er aan de kleinste details gedacht is, zijn
het de kamers en hun ligging die de lodge zo bijzonder maken.
De individuele cottages liggen verspreid over de vlakte, midden
in de vallei en zonder enige afrastering, zodat de dieren
zo bij je aan kunnen kloppen - bij wijze van spreken. Een
escorte van de lodge om je 's avonds naar je kamer te begeleiden
is dan ook geen overbodige luxe!
Na
een goede nachtrust staan we de volgende dag om 06.30 uur
al klaar voor onze eerste game drive. We laten de Prado waarmee
we gekomen zijn voor wat het is en klimmen in de open safari
auto van Apoka Lodge - nóg iets wat je in Oeganda niet
veel tegenkomt! Het eerste uur valt een beetje tegen wanneer
we door de eindeloze lege vlaktes rijden. Qua landschap is
het adembenemend, met de savanne die aan de Masai Mara doet
denken, doorspikkelt met Borassus palmbomen en de karakteristieke
bergen in de verte. Maar er zijn maar weinig dieren te bekennen...
Tot onze gids een viertal mannetjesleeuwen ontdekt en zonder
aarzelen de auto op twee meter meter van de jonge leeuwen
parkeert voor enkele foto's. Toch wel even slikken om er in
een open auto zó dichtbij te zijn, terwijl hun ogen
recht door je heen lijken te kijken.
Na deze korte maar bijzondere ontmoeting
rijden we door naar de campsite voor een koffiestop. De kampeerplek
bevindt zich op top van een heuvel dat een prachtig uitzicht
biedt over de uitgestrekte vlaktes met aan de horizon de grillige
pieken van de Morungule Mountains. Tegen 09.30 uur zijn we
weer terug bij de lodge voor een stevig ontbijt. Inmiddels
heeft de aangelegde waterhole, recht voor de lounge, ook bezoekers
getrokken en wisselen wrattenzwijnen, buffels, waterbucks
en hartebeesten elkaar continue af door hun dorst te lessen
of een modderbad te nemen.
In
de namiddag brengen we een bezoek aan een nabijgelegen Karamajong
dorp, net buiten het park. Hoewel Lorukul een relatief georganiseerd
en netjes dorp moet zijn, is het aanzien nog behoorlijk confronterend.
Terwijl we door een sterk naar alcohol ruikende inwoner rondgeleid
worden langs de manyatta's, volgen de kinderen ons op de voet
en proberen zoveel mogelijk het middelpunt van onze camera's
te zijn. Na de rondleiding volgt een traditionele dans die
sterke gelijkenissen vertoont met het springen van de Masai.
Eenmaal terug in het park maken we nog
een korte game drive. Ditmaal rijden we door een enorme kudde
van honderden buffels, blijven we op veilige afstand naar
een familie olifanten kijken, ontdekken we weer de troep leeuwen
in de verte en kunnen we de giraffen eindelijk van dichtbij
naderen.
Na
deze enerverende dag in Kidepo National Park is het tijd om
weer terug naar de bewoonde wereld te keren en rijden we op
woensdag op ons gemak terug naar Kampala.
Foto's
van Kidepo Valley National Park
Naar boven
Donderdag, 31
december 2009
Terwijl
kou en winterse buien Nederland teisteren, zijn de Kerstdagen
in Oeganda over het algemeen ook erg fris en nat. Er valt
nog net geen sneeuw maar beide kerstdagen zijn grijs en grauw,
met af en toe een flinke regenbui.
Inmiddels
mogen we ook weer enkele familieleden uit Nederland verwelkomen
die na een indrukwekkende safari nog enkele dagen bij ons
op de farm en in Jinja verblijven. Met Tiny en Annelies vieren
we tevens Oud & Nieuw in Kampala. Maar dat zelfs op de
laatste dag van het jaar de hoofdstad overspoeld wordt door
verkeer, blijkt wel wanneer we maar liefst een uur in de file
spenderen op weg naar het restaurant. En zelfs tegen 12 uur
zijn de straten nog drukbezet waardoor we nauwelijks voor
middernacht in de bar Iguana arriveren, nét op tijd
voor het aftellen...!
HAPPY
NEW YEAR!
|
