Zaterdag,
7 juni 2008
Vandaag
wagen we een derde poging om Sipi en Pian Upe te bezoeken.
De eerste keer moesten we ons geplande uitstapje annuleren
in verband met de onrusten net over de grens met Kenia en
de tweede keer kwamen we niet verder dan Jinja vanwege de
kapotte auto. Maar driemaal blijkt inderdaad scheepsrecht
te zijn want dit keer bereiken we Sipi zonder problemen. De
wegwerkzaamheden tussen Jinja en Iganga zijn na drie jaar
ook eindelijk tot een einde gekomen - al vertoont deze splinternieuwe
weg al weer de eerste potholes! - waardoor we aardig door
kunnen rijden en binnen vier uur Sipi
Falls Resort bereiken.
Na het inchecken verfrissen we ons met
een drankje bij een nog altijd fantastisch uitzicht op de
waterval. Tegen de tijd dat we een uitgebreide lunch geserveerd
krijgen, begint het echter te regenen en moeten we de geplande
wandeling met een paar uur uitstellen. Met een kop dampende
thee houden we onszelf warm tot de regenbui zo goed als over
is en gaan dan met een gids op weg naar één
van de drie watervallen van Sipi Falls. Door de regen is het
pad vrij modderig waardoor het af en toe meer glijden dan
lopen is. Na een wandeling van zo'n anderhalf uur nemen we
nog een kijkje op de top van de berg bij Crow's Nest. Helaas,
heel Sipi is inmiddels in de wolken verdwenen en om ons heen
is het volkomen wit. 's Avonds staat weer een heerlijke maaltijd
op ons te wachten en hebben we het geluk dat we, ondanks het
beperkte DStv pakket van de lodge, toch de EK openingswedstrijd
Zwitserland - Tsjechië kunnen zien.
Zondag, 8 juni
2008
Kleine
dorpjes, mensen ijverig aan het werk op hun land, en koeien
en geiten op of langs de weg. Verder alleen een rode aarde
weg en een eindeloze vlakte met acaciabomen, omzoomd door
de groene uitlopers van Mount Elgon. Dat is het beeld wanneer
je van Sipi naar Pian Upe Game Reserve rijdt. Een voor de
meeste toeristen nog onbekend gebied, maar op z'n eigen manier
erg mooi en ruig.
Na een hartig ontbijt verlaten we
om 08.00 uur de lodge en in iets meer dan een uur rijden we
naar dit verlaten reservaat, gelegen in het Nakapiripirit
district. Naast de verschillende fietsers en voetgangers passeren
we een enkele keer een auto en spotten we zelfs een eenzame
struisvogel op een afstandje van de weg. We maken een verplichte
stop bij het kantoortje van UWA. Toeristen zijn hier duidelijk
een zeldzaam soort want na een langdurig en ernstig overleg
worden de medewerkers het uiteindelijk eens hoeveel onze entree
bedraagt. Met twee zwaar bewapende mannen in de auto gaan
we op weg voor een game drive. Al snel verlaten we de hoofdweg
en volgen een nauwelijks zichtbaar pad door de grasvlakte.
We zien enkele oribi's en de ranger wijst ons enthousiast
op een eland, wat bij nader inzien 'gewoon' een topi blijkt
te zijn. Helaas is het pad erg drassig en wanneer we de wielen
van de auto niet meer van de modder kunnen onderscheiden,
besluiten we dat het verstandiger is om weer terug te gaan.
De lang geplande tocht naar Pian Upe blijkt uiteindelijk dus
op een bliksembezoek uit te draaien, maar we zullen zeker
een keer terugkomen. In het droge seizoen weliswaar. Op ons
gemak rijden we terug naar Sipi, stoppen nog voor een paar
roodachtige Patas Monkeys en zijn vóór lunchtijd
terug bij de lodge.
Hoewel
donkere wolken zich boven Sipi samenpakken, vertrekken we
om 14.00 uur met onze gids Kenneth naar Mount Elgon National
Park voor een nieuwe wandeling. We besluiten het pad naar
de Chebonet Falls te volgen, zo'n 5 km lang stijgen en dalen.
Ditmaal krijgen we stokken mee, geen overbodige luxe. Hoewel
de regen niet doorzet zijn ook hier de paden modderig en heeft
de wandeling soms meer weg van een survivaltocht. Door het
woud, op bijna 2000 meter hoogte, volgen we een riviertje
tot een verscholen waterval. Het pad leidt ons verder naar
een grot, en een rotsplateau met een prachtig wijds uitzicht
over de beboste bergen van Elgon. De top Wagagi (4321 meter)
blijft helaas voor ons verborgen in een wolkendek.
Na een tweeënhalf uur durende
wandeling zijn we weer terug bij het beginpunt en drinken
we nog een soda bij de bar van de campsite. Het weer is inmiddels
helemaal opgeklaard dus klimmen we nogmaals naar de top van
Crow's Nest waar we nu wél een mooie zonsondergang
kunnen aanschouwen. Moe maar voldaan schuiven we 's avonds
voor het diner aan. Ditmaal geen EK wedstrijd op tv maar kunnen
we ons warmen bij een kampvuur onder een heldere sterrenhemel,
met het zachte geruis van de Sipi Falls op de achtergond...
Maandag, 9 juni 2008
De
maandagochtend begint een stuk zonniger dan de afgelopen dagen.
Direct na het ontbijt neemt Kenneth ons mee voor een wandeling
naar één van de talloze watervallen in de omgeving.
Tijdens deze hike worden we vergezeld door een schare nieuwsgierige
kinderen. Waar wij voorzichtig en met moeite ons evenwicht
bewarend afdalen, rennen zij op blote voetjes vooruit. En
waar wij buiten adem weer over de rotsen naar boven klauteren,
zoeken zij behendig en in een rap tempo hun weg naar de top.
Zelfs Kenneth heeft ons tijdens de afgelopen dagen zonder
problemen weten te begeleiden op zijn nette, lichtgekleurde
schoenen, die nauwelijks een spatje modder vertonen. We krijgen
de waterval van verschillende punten te zien, maar helemaal
afdalen tot de voet is niet mogelijk.
Om 10.00 uur zijn we weer terug bij
de lodge en staat ons de volgende uitdaging te wachten: abseilen
langs de Sipi Fall! Om bij de top van de waterval te komen
moeten we eerst Lacam Lodge passeren en een snelstromend riviertje
doorkruisen. We worden in onze harnassen gehesen en krijgen
een kort uitleg over het afdalen. De manager van Lacam Lodge
gaat als eerste, op zijn teenslippers, en Bas volgt hem al
snel. Wanneer ook hij na vijf minuten veilig op de grond staat
is het Miranda's beurt. Het is even slikken om op 95 meter
hoogte horizontaal te gaan hangen, maar na de eerste stappen
wordt het eenvoudiger. De eerste 30 meter kun je je voeten
nog tegen de rotsen aanzetten. Daarna is het een kwestie van
je langzaam naar beneden laten zakken en van het uitzicht
(en de waterval) genieten! Geweldig!
Met beide voeten weer op vaste grond moeten
we nog over de natte en glibberige rotsen zien te klimmen
alvorens we het pad naar boven kunnen volgen. We keren terug
naar de lodge waar Leonie is achtergebleven en het avontuur
op film heeft vastgelegd. Na een verkoelend drankje beginnen
we aan de terugreis naar Mukono, onderbroken door een lunch
bij het Mount Elgon Hotel in Mbale. Eenmaal terug op de farm
een snelle douche en dan weer door naar Kampala om tussen
tientallen Oranje fans de eerste wedstrijd van het Nederlands
elftal te kijken. Heel Iguana, inclusief het personeel én
gasten, zijn voor de gelegenheid in het oranje gehuld, op
een handjevol Italianen na die er stilletjes bij zitten wanneer
de ene goal na de andere valt. Een groot feest in Iguana en
een geweldige afsluiting van een lang en actief weekend!
Zaterdag, 14
juni 2008
Hoewel
we het voornemen hadden om in juli weer eens een weekje naar
Nederland te gaan, is dit geplande bezoek enigszins vervroegd.
Om precies te zijn: we vertrekken morgen! Al bij terugkomst
van ons weekendje in Sipi kregen we te horen dat het niet
goed ging met de opa van Bas. En gistermorgen kwam het gevreesde
telefoontje uit Nederland dat hij, weliswaar vredig, was ingeslapen.
Geen leuke reden om terug te keren naar Nederland, al is 91
een zeer respectabele leeftijd en waren we enigszins voorbereid.
Ondanks dit droevige nieuws zijn we
gisteravond toch weer naar onze stamkroeg gegaan om Oranje
tegen Frankrijk te steunen. Ditmaal namen we ook Drake en
Paul mee, twee Oegandese medewerkers van de farm die ondanks
hun nationaliteit net zo hard meejuichten als elke andere
Nederlander. En na de geweldige overwinning op Italië
heeft het team ons wederom niet teleurgesteld: 4-1 maar liefst!
Donderdag, 26
juni 2008
Vanaf
het moment dat we maandagochtend voet op Nederlandse bodem
zetten, is het zo druk geweest dat het weekje Nederland omgevlogen
is en voor we het weten zijn we weer allebei terug in Oeganda.
Het was een week van een lach en een traan (maar vooral de
lach had de overhand); een aaneenschakeling van geanimeerde
familieontmoetingen, gezellige etentjes, spannende voetbalwedstrijden,
wit bier op het terras en druk winkelen. En hoewel het wild
- bij wijze van spreken - in onze achtertuin loopt, konden
we zelfs een bezoek aan Burger's Zoo niet aan ons voorbij
laten gaan.
De
begrafenis van opa Vloet trok vele mensen en er werden mooie
woorden gesproken ter afscheid. Tijdens de avondwake werd
bekend gemaakt dat de helft van de donatie met ons mee naar
Oeganda zou reizen, om ten goede te komen aan het basisschooltje
in het nabijgelegen dorpje Katuba. Het verzorgingstehuis vond
dit echter zo'n goed doel dat besloten werd om ook de andere
helft te schenken. Bij deze willen we dan ook alle medewerkers
van Op 't Hoogveld hartelijk danken voor hun waardevolle bijdrage!
Op
vrijdag, na een lang en gezellig etentje met de familie Bekkers
in één van de restaurantjes aan de Waalkade,
zijn we nog snel een bar ingedoken om de beslissende strafschoppen
van Turkije - Kroatië niet te hoeven missen. En met Turkije
als winnaar liep de hele stad uit! De uitzinnige fans verzamelden
zich op het Keizer Karelplein, zwaaiend met grote rode vlaggen,
luid toeterend en joelend van vreugde. Voor ons betekende
dit een oponthoud van ruim een half uur maar het was leuk
om naast de Oranjekoorts ook wat van een Turks volksfeest
mee te maken. Dat ons een dergelijke zegeviering helaas niet
gegund was bleek de dag erna, toen we genadeloos verslagen
werden door de Russen... |
Zondag, 29 juni 2008
Het
is een hete en zonnige dag wanneer we naar het befaamde Namboole
stadion vertrekken, om het sportteam van Royal Van Zanten
in The Corporate League aan te moedigen. In deze nationale
competitie nemen verschillende bedrijven het tegen elkaar
op, waaronder Coca Cola, Stanbic Bank en National Water. Vandaag
worden er niet alleen voetbalwedstrijden georganiseerd, maar
is er ook basketbal, sprint en een spectaculaire bottle race,
waarbij de deelnemers met een gevuld waterflesje op hun hoofd
zo snel mogelijk 100 meter moeten zien af te leggen.
We arriveren precies op tijd om het
Van Zanten elftal hun eerste wedstrijd op het voetbalveld
te zien spelen. Hoewel vooral de dame uitblinkt en tot tweemaal
toe het doel weet te vinden, eindigt de match in een gelijkspel.
Bij het basketbal heeft het arme team geen enkele kans, maar
gelukkig is atletiek hun sterke kant. Membo kwalificeert zich
voor de finale van de bottle race en Joel weet een aardige
tijd op de 100 meter sprint neer te zetten. Later horen we
dat het RVZ team zelfs gewonnen heeft met zaklopen, maar helaas
zijn we dan al naar de stad vertrokken voor onze wekelijkse
boodschappen...
Foto's
van The Corporate League... |
