Home
           
 
Maart 2008 Overzicht ervaringen Maart 2008 Overzicht ervaringen Januari 2008 January 2008 Februari 2008 Maart 2008 Februari 2008 April 2008 April 2008 Mei 2008 Mei 2008 Juni 2008 Juni 2008 Juli 2008 Juli 2008 Augustus 2008 Augustus 2008 September 2008 September 2008 Oktober 2008 Oktober 2008 November 2008 December 2008 December 2008 November 2008

Zaterdag, 5 juli 2008

Zondag, 6 juli 2008

Zaterdag, 19 juli 2008

Zondag, 20 juli 2008

Zondag, 27 juli 2008

 

Dinsdag, 1 juli 2008

    In het naastgelegen dorpje Seeta is men aardig met de verkeersveiligheid bezig. Niet door de potholes te verminderen, maar door er nieuwe verkeersborden bij te zetten. Het zijn moderne borden die zo uit Europa geplukt en in Oeganda lukraak ergens neergeplant lijken te zijn.
    Het is echter nog maar de vraag of het leren van verkeersborden een verplicht onderdeel bij het lessen vormt. Laat staan dat het fenomeen "voorrang geven" bij de Oegandese mobilist bekend is! Zo is er bij het bord "verboden in te halen" geen rekening gehouden met het feit dat hier links gereden wordt, met als gevolg dat je automatisch zélf het rode autootje bent op het moment dat je toch wordt ingehaald. Gelukkig weten de onachtzame chauffeurs toch situaties te creëren waarin het bord dan juist wél weer van toepassing is: op de plekken waar het tegenliggende verkeer hen belet rechts in te halen, komen ze je alsnog van links voorbij!

    Iets dat juist zeer bekend is bij Van Zanten, is het merk Unox. Sinds enkele weken zijn de expeditieleden, die dagelijks de lage temperaturen in de koelcel moeten trotseren, gehuld in niKlik op de foto voor een vergrotingeuwe, beschermende pakken met daarbij felgekleurde Unox-mutsen en -handschoenen. Op deze manier zijn Unox en de Hollandse kleuren rijkelijk vertegenwoordigd in Oeganda!

 

 

Vrijdag, 4 juli 2008

    Om met zorg een goed doel voor het geschonken geld van de avondwake van opa Vloet te vinden, gaan we vandaag persoonlijk langs de Primary School in Katuba. Enthousiast worden we onthaald door de honderden basisschoolkinderen die een onuitputtelijk repertoire van welkomstliedjes voor ons ten gehore brengen. Enkele blijven op veilige afstand staan en nemen ons met grote nieuwsgierigheid op; de meeste daarentegen volgen ons uitbundig op de voet en proberen zoveel mogelijk in de lens van de camera te komen. Met moeite lukt het ons om een paar foto's van de sobere lokaaltjes te maken, zonder dat het beeld compleet gevuld is met kindergezichtjes of -handjes. Het is duidelijk dat enige renovatie geen overbodige luxe is. Voor de ruim 400 schoolgaande kinderen zijn er slechts vier lokalen beschikbaar, de dorpskerk meegeteld. Bovendien wordt er in elke ruimte les gegeven aan twee verschillende groepen, waarbij de achterste rijen met de ruggen tegen elkaar zitten. Schoolborden zijn half vergaan, de keuken is niet meer dan een golfplatendak op een paar palen en hoewel er onlangs nog splinternieuwe schoolbanken door Van Zanten zijn geleverd, is de helft van de leerlingen nog genoodzaakt om op de grond te zitten. Hóe we het geld precies gaan besteden is ons nog niet helemaal duidelijk na dit bezoek, maar het zal ongetwijfeld wonderen doen voor dit lokale schooltje!

Foto's van het schooltje in Katuba...

 

Zaterdag, 5 juli 2008

    Het is het laatste weekend in Oeganda van de stagiaire Leonie dus besluiten we haar nog voor een korte safari in Lake Mburo National Park mee te nemen. Vroeg in de ochtend vertrekken we van de farm, zoeken ons een weg door de ochtendspits in Kampala, passeren de evenaar en tegen 13.00 uur arriveren we in Lake Mburo National Park. In tegenstelling tot ons eerder bezoek aan Pian Upe in het oosten van het land, waar we door de nattigheid genoodzaakt waren onze game drive vroegtijdig te beëindigen, is het hier dor en droog.
    Aangezien de luxere safari lodges al volgeboekt zijn voor dit weekend moeten we ons tevreden stellen met het eenvoudige alternatief Rwonyo Camp. Voor Leonie reserveren we de enige vrije banda en ons eigen tentje krijgt een plekje ernaast. In het restaurant aan het meer bestellen we een late lunch en genieten van de strakblauwe lucht, het warme zonnetje en de prachtige natuur. De enige geluiden komen van de vele watervogels... en de verzameling luidruchtige kinderen die op schoolreisje zijn!

    Om 16.00 uur gaan we aan boord voor een anderhalf uur durende boottocht over het meer. Naast de scholen nijlpaarden, een eenzame bushbuck en enkele babykrokodillen zien we ook vele zeearenden en ijsvogels, hoog in de bomen of laagscherend over het water. Het is een prachtige tocht langs de dichtbegroeide oevers, met de weerspiegeling in het golvende water en de kale heuvels op de achtergrond. Aansluitend maken we nog een avond game drive en komen aardig wat dieren op en langs ons pad tegen: zebra's, buffels, impala's, topi's, waterbucks en wrattenzwijnen.
    Ook 's avonds begeven we ons weer naar het eenvoudige restaurant, waar het schijnsel van een kaal peertje ons avondeten verlicht. De drankvoorraad is inmiddels zodanig geslonken (met dank aan de invasie van de schoolkinderen) dat we bijna verplicht aan het bier moeten. Na het eten nemen we nog een drankje en zoeken daarna onze slaapplek op, het voorbeeld volgend van de familie impala's die zich in de nabijheid van onze tent hebben geschaard.

 

Zondag, 6 juli 2008

    Afgezien van een ronkende generator en een opgewonden wrattenzwijn, die rakelings langs onze tent gerend komt, is het een rustige nacht. Om 06.30 uur melden we ons bij het UWA kantoortje en gaan we op pad met ranger Nicholas, die erg zijn best doet om een woordje Nederlands te spreken. Het is een mooie wandeling zo vroeg in de ochtend. De laaghangende mist wordt geleidelijk aan verdreven door de opkomende zon en geeft het geheel een mysterieuze gloed. We zien hoe de natuur langzaam ontwaakt: een solitaire buffel staat rustig te grazen, de eerste zebra's komen naar het moeras gelopen en verschillende watervogels zijn bij de waterrand ijverig op zoek naar voedsel. Zelfs een paartje sitatunga's, een zeldzame antilopesoort, bevindt zich verderop in het moeras.
    Na anderhalf uur zijn we terug bij de auto en maken we nog een korte game drive alvorens voor het ontbijt aan te schuiven. Om ons vervolgens aan een geheel nieuwe activiteit in het beschermde gebied te wagen: een quadbike safari! Onze gids Godfrey, een bekend gezicht van eerdere ritten in Jinja, verwelkomt ons hartelijk en overhandigt de beschermende uitrusting. Op onze quad volgen we ruim twee uur lang over de Zebra en Eland Track, waar zich overigens weinig zebra's of elanden laten zien. Maar dat maakt de tocht er niet minder mooi van! Het is lekker stoffig, de zon brand op onze huid en met Godfrey en een gewapende ranger voorop, rijden we door het prachtige acacialandschap. Eenmaal terug helpt een natte doek om ons weer enigzins toonbaar te maken en na een laatste lunch in het park keren we terug naar de hoofdstad. Met aardig wat file's arriveren we vroeg in de avond in Kampala, waar we bij de Chinees snel nog een hapje gaan eten. En snel gaat het zeker: in drie kwartier hebben we besteld, gegeten én afgerekend!

Foto's van Lake Mburo National Park....

 

Zaterdag, 19 juli 2008

    Na drie jaar lang praktisch náást de oorsprong van de Nijl gewoond te hebben, komen we er niet meer onderuit. Duizenden mzungu's zijn ons al voorgegaan en vandaag moeten ook wij eraan geloven. We gaan raften op de Nijl!
    Voor de duidelijkheid: de Witte Nijl behoort tot één van de beste plekken ter wereld voor white water rafting met stroomversnellingen variërend van grade 1 tot 6. Grade 1 is niet meer dan een rustig versnellinkje, terwijl grade 6 omschreven wordt als "successful completion without serious injury or death is widely considered to be a matter of luck". (Classes of Whitewater)

    Ons adrenalinevol weekend begint op zaterdagochtend wanneer we ons melden bij Adrift Nile High Camp in Jinja. Twaalf boten zijn er nodig om de grote groep toeristen van vandaag te vervoeren; al met al toch meer dan honderd man! Rond een uur of 10 worden de reddingsvesten, helmen en peddels uitgedeeld en kunnen we in één van de blauwe rafts stappen. Toch enigszins op onze hoede kiezen wij voor een 'milde' boot en komen bij een groep Ierse meiden terecht. In tegenstelling tot de 'wilde' boten zal onze gids Tutu ons zo ongeschonden mogelijk door de verschillende rapids trachten te loodsen.
    We starten ons raft avontuur met een baby-rapid en krijgen vervolgens uitgebreide instructies over hoe we moeten peddelen, wat we moeten doen bij het commando "Get down!", hoe we eruit moeten vallen en - ook niet onbelangrijk - hoe we er weer in moeten klimmen. De eerste echte rapid die we op onze route tegenkomen is Bujagali (grade 4), voorafgegaan door een kleinere versnelling van grade 3. Aangezien we de Bujagali Falls al talloze malen vanaf het (veilige) vasteland hebben kunnen aanschouwen, beginnen we toch behoorlijk nerveus te worden naar mate we dichterbij komen. Maar dit blijkt nergens voor nodig te zijn; het valt ontzettend mee en soepel glijden we door de stroomversnelling.

    Zo passeren we nog enkele rapids, waaronder de Easy Rider, telkens onderbroken door een stuk kalm water waar we kunnen zwemmen. Overal komen we goed doorheen, dankzij Tutu, en we beginnen de smaak te pakken te krijgen. Tot we bij Big Brother komen, één van de heftigste rapids (grade 5). We krijgen weer de nodige instructies en peddelen dan hard om vanuit de juiste positie de stroomversnelling in te gaan. En onder te gaan...
    Alsof het afgesproken werk is worden we beide op hetzelfde moment uit de b
Rafting the Source of the Nileoot gelanceerd en door de sterke stroming een eind meegesleurd. Even is het helemaal zwart, maar reddingvest trekt ons geleidelijk aan weer naar het oppervlak. Naar adem snakkend komen we boven. Om vervolgens nog enkele malen meedogenloos bedolven te worden onder een golf kolkend water! Tegen de tijd dat de rest van de groep merkt dat er twee vermist worden, zijn wij al opgepikt door een kayakker en proberen we een beetje op adem te komen, alvorens we weer met onze boot herenigd worden.
    Na het Big Brother avontuur verzamelen alle boten zich bij de kant om rustig de schade op te nemen. Elke raft mist wel een handjevol inzittenden en peddels, die vervolgens bij een andere boot worden teruggevonden. Overigens drijven er naast de twaalf raftboten nog minimaal evenveel safety kayakkers in het water, die na elke rapid het water afspeuren op over boord gevallen mzungu's. En mocht het je toch allemaal net te veel worden, dan kun je je bij één van de twee grote, stabiele veiligheidsboten melden.

    Het is vroeg in de middag wanneer we Wakisi Island bereiken, de lunchplek voor vandaag. Precies op tijd, want op het moment dat we aanmeren breekt de onweersbui - die ons al de hele morgen al dreigend gevolgd heeft - in alle heftigheid los. De lunch laat zich na alle inspanningen goed smaken, al wordt het er door de regen niet warmer of droger op, in onze toch al doorweekte kleding.
    Na de pauze gaan we nog met slechts acht boten door; de overige vier gingen slechts voor een halve dag mee. Inmiddels is de onweersbui is overgedreven en vallen de laatste druppels uit de lucht. Het is nog 45 minuten rustig peddelen tot de volgende rapid en wanneer Tutu een zwempauze aankondigt laat Miranda zich dat geen tweede keer zeggen. Vergeleken de frisse buitenlucht is het water heerlijk warm!

    Langzaam maar zeker naderen we Overtime, een rapid die naast de Crazy Duchtman ligt en gedeeltelijk vanuit The Haven te zien is. De Crazy Dutchman (grade 6,5) laten we links liggen; de naam zegt al genoeg. Omdat de lodge slechts zicht geeft op een klein gedeelte van de rapid, is het raden wat er zich achter de rotsen bevindt. Gelukkig wacht ons een aangename verrassing. We moeten eerst door een flinke versnelling en komen, door op het juiste moment zo hard mogelijk te peddelen, precies op de top van een waterval terecht. Achterstevoren laten we ons 4,5 meter naar beneden vallen... Een combinatie van spanning, véél water en nog meer plezier! Overigens is dit niet geheel zonder risico vanwege de laagliggende rotsen aan de voet van de waterval. Maar onze gids weet ons er vakkundig doorheen te sturen waarna we opgetogen kijken hoe de andere boten zich omlaag laten storten.
    Na deze spectaculaire rapid kunnen we ons weer een tijdje rustig met de stroom mee laten drijven en ongestoord van de prachtige natuur genieten. De oevers zijn diepgroen, dichtbegroeid en talloze watervogels Nile Special Uganda beerbevinden zich op of langs het water. De zon begint zelfs zwakjes door te komen waardoor de temperatuur ook behaaglijk wordt. De rapid Bubugo, vernoemd naar het nabijgelegen dorpje, is niet meer dan grade 3 en een aangename 'hobbel'. De enige befaamde rapid die ons nog te wachten staat is de Bad Place (Itanda), ook wel de "washing machine" genoemd. Het eerste deel is zelfs voor ervaren rafters te gevaarlijk, waardoor we verplicht een tiental meters over land afleggen. Iets verder stroomafwaarts worden de boten weer te water gelaten en laten we ons door het laatste stukje van de stroming meevoeren (grade 3).
    Het eindpunt bevindt zich direct na deze rapid, waar we opgewacht worden met ijskoude Nile Specials. Een welkome afwisseling op al het Nijl water dat we inmiddels binnen hebben gekregen!

Foto's van het raften...

 

Zondag, 20 juli 2008

    Na een heerlijke warme douche, gevolgd door een goede nachtrust aan de oever van de Nijl, staan we zondagmorgen vroeg op. We ontbijten rustig, zien hoe een nieuwe groep mzungu's arriveert voor hun raft trip en hoe enkele jongens van de bungeetoren afspringen. Na de adrenalinekick van gisteren, heeft Miranda besloten om vandaag ook een bungeejump te maken.

    Iets na 10.00 uur, na een tweede kop koffie en flink moed verzameld te hebben, waag ik (Miranda) me ook naar boven. Mijn benen worden strak ingesnoerd terwijl de instructeur een korte uitleg geeft. Maar eenmaal naar de rand geschuifeld te zijn, is het toch wel een paar keer slikken. Het is een kwestie van een knop in je hoofd omzetten, je verstand op nul, recht voor je uitkijken en... gaan! Met mijn ogen stijf dichtgeknepen suis ik 44 meter recht naar beneden, waar ik net boven de Nijl blijf hangen (vrijwillige keuze), en voor ik het weet voel ik de elastiek me al weer naar boven trekken. Geweldig! Na nog een paar keer op en neer gebungeld te hebben, word ik voorzichtig in de boot neergelaten en bevrijd van de elastieken rond mijn enkels.

Al met al een perfecte manier om een fantastisch, grensverleggend weekend mee af te sluiten!

Foto's van het bungeejumpen...

 

Zondag, 27 juli 2008

    Na het heerlijk Japans etentje van gisteravond, gevolgd door nog enkele drankjes bij de bar Iguana, zitten we vandaag al vroeg in de auto op weg naar Jinja. Hoewel we de tocht al verschillende keren gemaakt hebben, kunnen we er geen genoeg van krijgen en nemen we graag gasten van Van Zanten mee voor een quadbike safari.
    Drie uur lang volgen we onze gids over smalle paadjes, door kleine dorpjes en langs de groene oever van de Nijl. Het is lekker stoffig en op sommige plekken nog modderig van de korte regenval. Voor Bas is het natuurlijk een sport om precies door de poelen te rijden, waardoor hij niet alleen zelf onder de modder komt te zitten, maar ook een jongen langs de kant, keurig gekleed in zijn zondagse witte blouse, vol raakt. Geen Omo die hier tegen bestand is!    

    Verder lijkt het erop dat we onze keukenprins gevonden hebben! Zijn naam is John en hij kan heerlijk koken. Sinds deze week worden we dagelijks verwend met de meest uiteenlopende maaltijden. Bovendien heeft hij vriendschap weten te sluiten met Mawa, een ook niet te onderschatten prestatie!

Foto's van het quadbiken...

 

Overzicht Onze Ervaringen