Dinsdag,
1 juli 2008
In
het naastgelegen dorpje Seeta is men aardig met de verkeersveiligheid
bezig. Niet door de potholes te verminderen, maar door er
nieuwe verkeersborden bij te zetten. Het zijn moderne borden
die zo uit Europa geplukt en in Oeganda lukraak ergens neergeplant
lijken te zijn.
Het is echter nog maar de vraag of het
leren van verkeersborden een verplicht onderdeel bij het lessen
vormt. Laat staan dat het fenomeen "voorrang geven"
bij de Oegandese mobilist bekend is! Zo is er bij het bord
"verboden in te halen" geen rekening gehouden met
het feit dat hier links gereden wordt, met als gevolg dat
je automatisch zélf het rode autootje bent op het moment
dat je toch wordt ingehaald. Gelukkig weten de onachtzame
chauffeurs toch situaties te creëren waarin het bord
dan juist wél weer van toepassing is: op de plekken
waar het tegenliggende verkeer hen belet rechts in te halen,
komen ze je alsnog van links voorbij!
Iets
dat juist zeer bekend is bij Van Zanten, is het merk Unox.
Sinds enkele weken zijn de expeditieleden, die dagelijks de
lage temperaturen in de koelcel moeten trotseren, gehuld in
ni euwe,
beschermende pakken met daarbij felgekleurde Unox-mutsen en
-handschoenen. Op deze manier zijn Unox en de Hollandse kleuren
rijkelijk vertegenwoordigd in Oeganda!
Vrijdag, 4 juli
2008
Om
met zorg een goed doel voor het geschonken geld van de avondwake
van opa Vloet te vinden, gaan we vandaag persoonlijk langs
de Primary School in Katuba. Enthousiast worden we onthaald
door de honderden basisschoolkinderen die een onuitputtelijk
repertoire van welkomstliedjes voor ons ten gehore brengen.
Enkele blijven op veilige afstand staan en nemen ons met grote
nieuwsgierigheid op; de meeste daarentegen volgen ons uitbundig
op de voet en proberen zoveel mogelijk in de lens van de camera
te komen. Met moeite lukt het ons om een paar foto's van de
sobere lokaaltjes te maken, zonder dat het beeld compleet
gevuld is met kindergezichtjes of -handjes. Het is duidelijk
dat enige renovatie geen overbodige luxe is. Voor de ruim
400 schoolgaande kinderen zijn er slechts vier lokalen beschikbaar,
de dorpskerk meegeteld. Bovendien wordt er in elke ruimte
les gegeven aan twee verschillende groepen, waarbij de achterste
rijen met de ruggen tegen elkaar zitten. Schoolborden zijn
half vergaan, de keuken is niet meer dan een golfplatendak
op een paar palen en hoewel er onlangs nog splinternieuwe
schoolbanken door Van Zanten zijn geleverd, is de helft van
de leerlingen nog genoodzaakt om op de grond te zitten. Hóe
we het geld precies gaan besteden is ons nog niet helemaal
duidelijk na dit bezoek, maar het zal ongetwijfeld wonderen
doen voor dit lokale schooltje!
Foto's
van het schooltje in Katuba...
Zaterdag,
5 juli 2008
Het
is het laatste weekend in Oeganda van de stagiaire Leonie
dus besluiten we haar nog voor een korte safari in Lake Mburo
National Park mee te nemen. Vroeg in de ochtend vertrekken
we van de farm, zoeken ons een weg door de ochtendspits in
Kampala, passeren de evenaar en tegen 13.00 uur arriveren
we in Lake Mburo National Park. In tegenstelling tot ons eerder
bezoek aan Pian Upe in het oosten van het land, waar we door
de nattigheid genoodzaakt waren onze game drive vroegtijdig
te beëindigen, is het hier dor en droog.
Aangezien de luxere safari lodges
al volgeboekt zijn voor dit weekend moeten we ons tevreden
stellen met het eenvoudige alternatief Rwonyo Camp. Voor Leonie
reserveren we de enige vrije banda en ons eigen tentje krijgt
een plekje ernaast. In het restaurant aan het meer bestellen
we een late lunch en genieten van de strakblauwe lucht, het
warme zonnetje en de prachtige natuur. De enige geluiden komen
van de vele watervogels... en de verzameling luidruchtige
kinderen die op schoolreisje zijn!
Om
16.00 uur gaan we aan boord voor een anderhalf uur durende
boottocht over het meer. Naast de scholen nijlpaarden, een
eenzame bushbuck en enkele babykrokodillen zien we ook vele
zeearenden en ijsvogels, hoog in de bomen of laagscherend
over het water. Het is een prachtige tocht langs de dichtbegroeide
oevers, met de weerspiegeling in het golvende water en de
kale heuvels op de achtergrond. Aansluitend maken we nog een
avond game drive en komen aardig wat dieren op en langs ons
pad tegen: zebra's, buffels, impala's, topi's, waterbucks
en wrattenzwijnen.
Ook 's avonds begeven we ons weer
naar het eenvoudige restaurant, waar het schijnsel van een
kaal peertje ons avondeten verlicht. De drankvoorraad is inmiddels
zodanig geslonken (met dank aan de invasie van de schoolkinderen)
dat we bijna verplicht aan het bier moeten. Na het eten nemen
we nog een drankje en zoeken daarna onze slaapplek op, het
voorbeeld volgend van de familie impala's die zich in de nabijheid
van onze tent hebben geschaard.
Zondag, 6 juli
2008
Afgezien
van een ronkende generator en een opgewonden wrattenzwijn,
die rakelings langs onze tent gerend komt, is het een rustige
nacht. Om 06.30 uur melden we ons bij het UWA kantoortje en
gaan we op pad met ranger Nicholas, die erg zijn best doet
om een woordje Nederlands te spreken. Het is een mooie wandeling
zo vroeg in de ochtend. De laaghangende mist wordt geleidelijk
aan verdreven door de opkomende zon en geeft het geheel een
mysterieuze gloed. We zien hoe de natuur langzaam ontwaakt:
een solitaire buffel staat rustig te grazen, de eerste zebra's
komen naar het moeras gelopen en verschillende watervogels
zijn bij de waterrand ijverig op zoek naar voedsel. Zelfs
een paartje sitatunga's, een zeldzame antilopesoort, bevindt
zich verderop in het moeras.
Na anderhalf uur zijn we terug bij
de auto en maken we nog een korte game drive alvorens voor
het ontbijt aan te schuiven. Om ons vervolgens aan een geheel
nieuwe activiteit in het beschermde gebied te wagen: een quadbike
safari! Onze gids Godfrey, een bekend gezicht van eerdere
ritten in Jinja, verwelkomt ons hartelijk en overhandigt de
beschermende uitrusting. Op onze quad volgen we ruim twee
uur lang over de Zebra en Eland Track, waar zich overigens
weinig zebra's of elanden laten zien. Maar dat maakt de tocht
er niet minder mooi van! Het is lekker stoffig, de zon brand
op onze huid en met Godfrey en een gewapende ranger voorop,
rijden we door het prachtige acacialandschap. Eenmaal terug
helpt een natte doek om ons weer enigzins toonbaar te maken
en na een laatste lunch in het park keren we terug naar de
hoofdstad. Met aardig wat file's arriveren we vroeg in de
avond in Kampala, waar we bij de Chinees snel nog een hapje
gaan eten. En snel gaat het zeker: in drie kwartier hebben
we besteld, gegeten én afgerekend!
Foto's
van Lake Mburo National Park....
Zaterdag, 19
juli 2008
Na
drie jaar lang praktisch náást de oorsprong
van de Nijl gewoond te hebben, komen we er niet meer onderuit.
Duizenden mzungu's zijn ons al voorgegaan en vandaag moeten
ook wij eraan geloven. We gaan raften op de Nijl!
Voor de duidelijkheid: de Witte Nijl
behoort tot één van de beste plekken ter wereld
voor white water rafting met stroomversnellingen variërend
van grade 1 tot 6. Grade 1 is niet meer dan een rustig versnellinkje,
terwijl grade 6 omschreven wordt als "successful completion
without serious injury or death is widely considered to be
a matter of luck". (Classes
of Whitewater)
Ons
adrenalinevol weekend begint op zaterdagochtend wanneer we
ons melden bij Adrift
Nile High Camp in Jinja. Twaalf boten zijn er nodig om
de grote groep toeristen van vandaag te vervoeren; al met
al toch meer dan honderd man! Rond een uur of 10 worden de
reddingsvesten, helmen en peddels uitgedeeld en kunnen we
in één van de blauwe rafts stappen. Toch enigszins
op onze hoede kiezen wij voor een 'milde' boot en komen bij
een groep Ierse meiden terecht. In tegenstelling tot de 'wilde'
boten zal onze gids Tutu ons zo ongeschonden mogelijk door
de verschillende rapids trachten te loodsen.
We starten ons raft avontuur met een baby-rapid
en krijgen vervolgens uitgebreide instructies over hoe we
moeten peddelen, wat we moeten doen bij het commando "Get
down!", hoe we eruit moeten vallen en - ook niet onbelangrijk
- hoe we er weer in moeten klimmen. De eerste echte rapid
die we op onze route tegenkomen is Bujagali (grade 4), voorafgegaan
door een kleinere versnelling van grade 3. Aangezien we de
Bujagali Falls al talloze malen vanaf het (veilige) vasteland
hebben kunnen aanschouwen, beginnen we toch behoorlijk nerveus
te worden naar mate we dichterbij komen. Maar dit blijkt nergens
voor nodig te zijn; het valt ontzettend mee en soepel glijden
we door de stroomversnelling.
Zo passeren we nog enkele rapids, waaronder de Easy Rider,
telkens onderbroken door een stuk kalm water waar we kunnen
zwemmen. Overal komen we goed doorheen, dankzij Tutu, en we
beginnen de smaak te pakken te krijgen. Tot we bij Big Brother
komen, één van de heftigste rapids (grade 5).
We krijgen weer de nodige instructies en peddelen dan hard
om vanuit de juiste positie de stroomversnelling in te gaan.
En onder te gaan...
Alsof het afgesproken werk is worden we
beide op hetzelfde moment uit de b oot
gelanceerd en door de sterke stroming een eind meegesleurd.
Even is het helemaal zwart, maar reddingvest trekt ons geleidelijk
aan weer naar het oppervlak. Naar adem snakkend komen we boven.
Om vervolgens nog enkele malen meedogenloos bedolven te worden
onder een golf kolkend water! Tegen de tijd dat de rest van
de groep merkt dat er twee vermist worden, zijn wij al opgepikt
door een kayakker en proberen we een beetje op adem te komen,
alvorens we weer met onze boot herenigd worden.
Na het Big Brother avontuur verzamelen
alle boten zich bij de kant om rustig de schade op te nemen.
Elke raft mist wel een handjevol inzittenden en peddels, die
vervolgens bij een andere boot worden teruggevonden. Overigens
drijven er naast de twaalf raftboten nog minimaal evenveel
safety kayakkers in het water, die na elke rapid het water
afspeuren op over boord gevallen mzungu's. En mocht het je
toch allemaal net te veel worden, dan kun je je bij één
van de twee grote, stabiele veiligheidsboten melden.
Het
is vroeg in de middag wanneer we Wakisi Island bereiken, de
lunchplek voor vandaag. Precies op tijd, want op het moment
dat we aanmeren breekt de onweersbui - die ons al de hele
morgen al dreigend gevolgd heeft - in alle heftigheid los.
De lunch laat zich na alle inspanningen goed smaken, al wordt
het er door de regen niet warmer of droger op, in onze toch
al doorweekte kleding.
Na de pauze gaan we nog met slechts acht
boten door; de overige vier gingen slechts voor een halve
dag mee. Inmiddels is de onweersbui is overgedreven en vallen
de laatste druppels uit de lucht. Het is nog 45 minuten rustig
peddelen tot de volgende rapid en wanneer Tutu een zwempauze
aankondigt laat Miranda zich dat geen tweede keer zeggen.
Vergeleken de frisse buitenlucht is het water heerlijk warm!
Langzaam
maar zeker naderen we Overtime, een rapid die naast de Crazy
Duchtman ligt en gedeeltelijk vanuit The Haven te zien is.
De Crazy Dutchman (grade 6,5) laten we links liggen; de naam
zegt al genoeg. Omdat de lodge slechts zicht geeft op een
klein gedeelte van de rapid, is het raden wat er zich achter
de rotsen bevindt. Gelukkig wacht ons een aangename verrassing.
We moeten eerst door een flinke versnelling en komen, door
op het juiste moment zo hard mogelijk te peddelen, precies
op de top van een waterval terecht. Achterstevoren laten we
ons 4,5 meter naar beneden vallen... Een combinatie van spanning,
véél water en nog meer plezier! Overigens is
dit niet geheel zonder risico vanwege de laagliggende rotsen
aan de voet van de waterval. Maar onze gids weet ons er vakkundig
doorheen te sturen waarna we opgetogen kijken hoe de andere
boten zich omlaag laten storten.
Na deze spectaculaire rapid kunnen we ons
weer een tijdje rustig met de stroom mee laten drijven en
ongestoord van de prachtige natuur genieten. De oevers zijn
diepgroen, dichtbegroeid en talloze watervogels  bevinden
zich op of langs het water. De zon begint zelfs zwakjes door
te komen waardoor de temperatuur ook behaaglijk wordt. De
rapid Bubugo, vernoemd naar het nabijgelegen dorpje, is niet
meer dan grade 3 en een aangename 'hobbel'. De enige befaamde
rapid die ons nog te wachten staat is de Bad Place (Itanda),
ook wel de "washing machine" genoemd. Het eerste
deel is zelfs voor ervaren rafters te gevaarlijk, waardoor
we verplicht een tiental meters over land afleggen. Iets verder
stroomafwaarts worden de boten weer te water gelaten en laten
we ons door het laatste stukje van de stroming meevoeren (grade
3).
Het eindpunt bevindt zich direct na
deze rapid, waar we opgewacht worden met ijskoude Nile Specials.
Een welkome afwisseling op al het Nijl water dat we inmiddels
binnen hebben gekregen!
Foto's
van het raften...
Zondag,
20 juli 2008
Na
een heerlijke warme douche, gevolgd door een goede nachtrust
aan de oever van de Nijl, staan we zondagmorgen vroeg op.
We ontbijten rustig, zien hoe een nieuwe groep mzungu's arriveert
voor hun raft trip en hoe enkele jongens van de bungeetoren
afspringen. Na de adrenalinekick van gisteren, heeft Miranda
besloten om vandaag ook een bungeejump te maken.
Iets
na 10.00 uur, na een tweede kop koffie en flink moed verzameld
te hebben, waag ik (Miranda) me ook naar boven. Mijn benen
worden strak ingesnoerd terwijl de instructeur een korte uitleg
geeft. Maar eenmaal naar de rand geschuifeld te zijn, is het
toch wel een paar keer slikken. Het is een kwestie van een
knop in je hoofd omzetten, je verstand op nul, recht voor
je uitkijken en... gaan! Met mijn ogen stijf dichtgeknepen
suis ik 44 meter recht naar beneden, waar ik net boven de
Nijl blijf hangen (vrijwillige keuze), en voor ik het weet
voel ik de elastiek me al weer naar boven trekken. Geweldig!
Na nog een paar keer op en neer gebungeld te hebben, word
ik voorzichtig in de boot neergelaten en bevrijd van de elastieken
rond mijn enkels.
Al met al een perfecte manier
om een fantastisch, grensverleggend weekend mee af te sluiten!
Foto's
van het bungeejumpen...
Zondag,
27 juli 2008
Na
het heerlijk Japans etentje van gisteravond, gevolgd door
nog enkele drankjes bij de bar Iguana, zitten we vandaag al
vroeg in de auto op weg naar Jinja. Hoewel we de tocht al
verschillende keren gemaakt hebben, kunnen we er geen genoeg
van krijgen en nemen we graag gasten van Van Zanten mee voor
een quadbike safari.
Drie uur lang volgen we onze gids over
smalle paadjes, door kleine dorpjes en langs de groene oever
van de Nijl. Het is lekker stoffig en op sommige plekken nog
modderig van de korte regenval. Voor Bas is het natuurlijk
een sport om precies door de poelen te rijden, waardoor hij
niet alleen zelf onder de modder komt te zitten, maar ook
een jongen langs de kant, keurig gekleed in zijn zondagse
witte blouse, vol raakt. Geen Omo die hier tegen bestand is!
Verder
lijkt het erop dat we onze keukenprins gevonden hebben! Zijn
naam is John en hij kan heerlijk koken. Sinds deze week worden
we dagelijks verwend met de meest uiteenlopende maaltijden.
Bovendien heeft hij vriendschap weten te sluiten met Mawa,
een ook niet te onderschatten prestatie!
Foto's
van het quadbiken...
|
