Zaterdag,
3 maart 2007
Bas
is sinds een week al weer terug en Miranda is op afgelopen
donderdag in Entebbe geland. De thuiskomst wordt meteen gevierd
met een verlate New Years Party op de farm van Royal Van Zanten.
Het begint met een gezamenlijke lunch
in de middag, gevolgd door een heuse modeling contest.
Niet zomaar een show om te laten zien welk mooi outfit je
draagt, maar de deelnemers doen flink hun best om de toeschouwers
te vermaken. Er wordt meer gedanst dan gelopen en enkelen
zijn niet van het 'podium' weg te slaan. Mannen komen - zeer
overtuigend - verkleed als vrouw, terwijl anderen de rol van
mzee (oude man) overnemen. Wat ze vrijwel allen gemeen
hebben, zijn hun pogingen om zo lang mogelijk in de spotlights
te staan en daarmee zoveel mogelijk muntjes te verzamelen
die door het enthousiaste publiek hun handen gedrukt worden,
als blijk van support. Het zal ons niets verbazen als sommigen
een heel dag-, of misschien zelfs weekloon, bij elkaar verzameld
hebben!
Na
de show volgt de prijsuitreiking en een speech van de MD en
dan is het tijd voor eten, drinken en dansen! Naast de sodas
en het bier dat wordt uitgedeeld komt ook al snel de zelfgebrouwe
malwa tevoorschijn, een alcoholisch drankje gemaakt
van granen en nog enkele ondefinieerbare ingrediënten.
Het effect wordt met elk uur dat verstrijkt merkbaarder. Tegen
middernacht dunt het aantal mensen op de dansvloer uit; sommigen
gaan naar huis maar de meesten verhuizen naar het theehuisje
om een paar slokken malwa te drinken. Nog een paar
uur later vinden ook wij het welletjes en zoeken we ons eigen
bed op. Maar buiten gaat het feest zo te horen nog héél
lang door!
Donderdag, 8
maart 2007 - Woman's Day
International
Woman's Day wordt in Oeganda uitgebreid gevierd met een nationale
vrije dag en een officiële ceremonie in Kampala waarbij
Museveni natuurlijk ook aanwezig is. Voor ons op de farm verloopt
het echter als een normale werkdag, die nog enigszins feestelijk
bij het Colline Hotel wordt afgesloten. Helaas hebben we deze
avond pech; vrijwel al het vlees is op en naast de pizza en
vis kunnen we alleen nog maar uit de mixed grill kiezen. Driemaal
mixed grill dus. Toch wel knap dat van alle vleesgerechten
juist dit er wél is!
Terug naar huis, op de stoffige weg tussen
Kyetume en Namaiba, houdt de auto er plotseling mee op. De
lichten knipperen een paar keer, de motor sputtert en dan
is het stil. Daar staan we dan in het holst van de avond,
met alleen een zaklampje om bij te schijnen. Op Afrikaanse
wijze weten Bas en Lennart een draad van de accu te herstellen
en na een oponthoud van zo'n 20 minuten kunnen we weer door.
Toch maar even de auto nalaten kijken voordat we aan een game
drive door de Masai Mara beginnen!
Naar boven
Zondag, 11 maart
2007
De
afgelopen dagen zijn zeer warm geweest, zonder een druppel
regen. Omdat Bas het hele weekend dienst heeft, zou een avondje
uit een mooie onderbreking zijn. En dus gaan we maar weer
eens naar de Capital Pub. Lennart is na al die wilde verhalen
natuurlijk erg nieuwsgierig geworden en voor ons is het ook
al weer een tijdje geleden. Helaas leek het erop dat deze
avond er meer mannen dan vrouwen aanwezig waren en was de
aandacht van de jongens beduidend groter. Zo was het ook voor
Miranda een geslaagde avond, hebben Bas en Lennart toch weer
(ongewild) wat dames aan de haak geslagen en arriveerden we
pas tegen 4 uur op de farm.
Inmiddels
hebben Bas en Lennart een nieuwe hobby ontwikkeld: vissen.
Na het een paar weken geleden al in de Nijl geprobeerd te
hebben, zonder succes, hebben ze vorig weekend hun geluk hier
op de farm beproefd. Achter bij de kassen, bij de twee vijvers,
hebben ze een paar uur geduldig staan wachten, met hun hengel
in het water en brood (of kaas) als aas. 's Zaterdags hadden
ze één vis gevangen, dat nauwelijks deze naam
mag dragen aangezien het beestje zo klein was dat het in een
bierflesje zou passen. Een dag later hadden ze iets meer geluk
en vingen ze er allebei één. Maar wederom van
dezelfde droevige afmeting. Het plan is om snel weer eens
naar Kayunga terug te gaan; de plek om de grote nijlbaarzen
aan de haak te slaan...
Vrijdag, 16 maart
2007
Vandaag
vertrekken Harrie en Marie-José voor de tweede keer
richting Oeganda. Deze keer geen gedoe met overstappen of
een lange nacht in Dubai, maar gewoon een directe vlucht met
KLM. Net zo enthousiast als tijdens hun eerste bezoek halen
we ze van Entebbe International Airport op en rijden we richting
de farm.
Omdat ze al een groot gedeelte van
het land gezien hebben, nemen we ze deze keer mee voor een
safari door Kenia: naar de miljoenen flamingo's van Lake Nakuru,
het rijke vogelleven van Lake Naivasha en de Big 5 van Masai
Mara!
Zondag, 18 maart
2007
Vandaag
nemen we Harrie en Marie-José mee naar de Nationaal
Kampioenschappen Motorcross in Entebbe. Zelf zijn we er ook
nog nooit geweest, maar natuurlijk willen we Jacques aanmoedigen
en er is ons een spectaculaire boda-boda race beloofd. Met
een volle auto arriveren we op het crossterrein Garuga, dat
direct aan Lake Victoria grenst; precies op tijd voor de eerste
manche van de jongste klasse. Kleine motortjes verschijnen
aan de start en de jongste deelnemer is nauwelijks 3 jaar!
Hij wordt weliswaar een paar rondes ingehaald maar dat lijkt
hem niet te deren en gaat vastberaden de bulten over. Jacques
hoort bij de derde klasse en na een verwoede race eindigt
hij als vijfde.
En dan wordt de baan vrijgemaakt voor
de boda-boda's. De chauffeurs moeten met hun kleine motortjes
hetzelfde parcours afleggen en de snelste tien mogen later
in de finale uitmaken wie er met een splinternieuwe boda-boda
naar huis gaat. Maar willen ze een beetje snelheid maken,
dan betekent dat er onherroepelijk gesprongen moet worden.
Valpartijen blijven dan ook niet uit en de fanatieke deelnemers
rijden zowel bijna hun brommertjes als zichzelf in de prak
om de felbegeerde hoofdprijs te winnen.
Na een spannende finale wensen we
Jacques nog veel succes voor zijn laatste manche en rijden
we terug naar Mukono, met de nodige zondagfiles onderweg.
Maandag, 19 maart
2007
Vroeg
in de morgen vertrekken we van de farm en rijden we via Jinja
- Iganga - Tororo naar de grens met Kenya. Bas houdt een mannetje
aan die ons helpt met de douaneformaliteiten voor de auto
en zelf gaan we  tweemaal
een stempel halen. Al met al duurt het zo'n anderhalf uur
voordat we het buurland in kunnen rijden. Direct is het verschil
tussen de twee landen duidelijk merkbaar. In Kenya is het
landschap veel kaler, droger en minder groen. Het is vlakker
en we zien grote stukken gecultiveerd land. De huisjes met
hun grond zijn duidelijk van elkaar gescheiden door goed afgewerkte
omheiningen. Het enige dat niet verandert is de slechte weg!
Eenmaal in Eldoret gaan we lunchen
bij een restaurant met de dubbelzinnige naam 'Shakers'. Alle
vier besluiten we voor het snelste (lokale) gerecht dat de
serveester heeft, te gaan: geitenvlees met friet of chapatti.
Waar we uiteindelijk nog anderhalf uur op moeten wachten!
Zeer laat in de middag, veel later dan gepland, verlaten we
Eldoret en volgen we de weg naar het zuiden via Nandi Hills.
Dit stukje door de bergen zou een panoramische route zijn
geweest, als de harde regen en dichte mist ons het (uit)zicht
niet had benomen. Ook tijdens de laatste etappe is de weg
in zeer slechte staat; 90% modder en 10% asfalt. Toch geeft
het ons de kans om van het prachtige landschap te genieten.
Het is inmiddels weer herkenbaar glooiend, bebost en groen!
Het pad wordt ingeklemd door uitgestrekte velden suikerriet
en óp de weg rijden zwaar beladen karren met de lange
stengels. Tegen 19.00 uur, vlak voor de duisternis in valt,
bereiken we eindelijk onze eindbestemming van vandaag: Koru.
Hier ligt het landgoed van twee Engelse families, niet minder
dan 3000 hectare groot en met onder andere een grote suikerrietfabriek,
groeve, een testkas van Royal Van Zanten en diverse guesthouses.
Ons van te voren gereserveerde guesthouse
beschikt over een ruime woonkamer, keuken en drie slaapkamers.
Alles is met hout afgewerkt en geheel volgens Engelse stijl
ingericht, waardoor het koloniaal en gezellig aandoet. Zelfs
de butler ontbreekt niet, die ons op de brede veranda thee
en bier komt brengen. Het huis wordt omringd door een tropische
tuin dat een adembenemend, wijds uitzicht over het landgoed
biedt. Door de hoogte en de aanhoudende regen (en onweersbui)
koelt het echter snel af en zoeken we later op de avond de
warmte van de woonkamer op.
Naar boven
Dinsdag, 20 maart 2007
Onze
eerste dag in Kenya begint met een heerlijk ontbijt op de
veranda van het guesthouse. Door de flinke regenbui van de
vorige avond is alles weer fris; de dauw hangt nog in de bloemen
en de zon begint langzaam zijn stralen over het uitgestrekte
landgoed te werpen. De vogelgeluiden in de morgen zijn minstens
zo indrukwekkend als tijdens de avond ervoor en we krijgen
zelfs gezelschap van een paar eigenwijze vervet monkeys die
door de tuin lopen.
Nog
steeds in de ban van de overweldigende schoonheid van dit
gebied besluiten we het vertrek naar Nakuru met een paar uur
uit te stellen en een gids in te huren om ons wat meer van
het landgoed te laten zien. Eerst leidt hij ons naar de boerderij;
de stal met varkens en biggetjes, en de weien met koeien,
kalfjes en schapen. De bult op de rug doet de koeien er een
beetje Indisch uitzien.
Met de auto rijden we door naar de
groeve waar stenen uitgegraven en vermalen worden tot lime
(kalk). Nog een stukje verder ligt een waterval die we alleen
te voet kunnen bereiken. Het is niet heel spectaculair maar
het bruisende water, geheel omgeven door groene palmen maakt
het zeker de moeite waard. Tot slot brengen we een bezoek
aan de testkas van Royal Van Zanten om te zien hoe de stekjes
erbij staan.
Om
12.00 uur verlaten we Koru en rijden we via Kericho naar Nakuru.
Kericho is de theeschuur van Kenya; hectares van glooiende,
groene theeplantages omgeven de stad. Toepasselijk gaan we
lunchen in het Tea Hotel. Het enige aantrekkelijke van dit
hotel is echter de theeplantage die grenst aan de kleurige
tuin, want het hotel zelf verkeert duidelijk nog in 18e eeuwse
staat.
Vanuit Kericho is het nog circa twee
uur rijden en aan het eind van de middag arriveren we bij
Maili
Saba Camp, onze lodge voor de komende twee nachten. Ondanks
Miranda's eerdere uitgebreide communicatie met de manager,
is onze komst geheel onverwacht. Desalniettemin wordt ons
al snel duidelijk gemaakt dat we evengoed welkom zijn en als
enige gasten krijgen we de beste banda's en de onverdeelde
aandacht van het personeel. Maili Saba (Seven Miles) Camp
is nog geen jaar open en ligt prachtig afgelegen, op circa
7 mijl van Nakuru Town, op de rand van de twee na grootste
krater van de wereld. De Menengai Crater is een slapende,
vulkanische krater in de Great Rift Valley van 2490 meter
hoogte en met een doorsnede van bijna 10 kilometer. Het kamp
beschikt over een tiental tenten, luxe en in Afrikaanse stijl
ingericht. Er is zelfs een zwembad, maar helaas is het al
te fris om nog een duik te nemen.
Nadat we ingechekt zijn kunnen we
rustig van het uitzicht genieten. 's Avonds krijgen we een
heerlijk 3-gangendiner geserveerd en de avond wordt afgesloten
met een biertje bij de bar. Eenmaal terug in de tent wacht
ons echter nog een warme verrassing; voor ieder is er een
kruik klaargelegd om de kou van de nacht enigszins te verdrijven!
Woensdag, 21
maart 2007
Een
volle dag in Lake Nakuru National Park! Van de lodge krijgen
we een lunchpakket mee zodat we geen enkele reden hebben om
vóór de avond terug te keren. Wanneer we bij
het park arriveren lijkt het echter net of we een dierentuin
in rijden. Roosters en metershoge hekwerken omheinen het gebied.
Door de apen die rond het toiletgebouw hangen, heeft het ook
wel iets weg van Apenheul. We zijn nauwelijks de laatste hekken
gepasseerd of we zien al waterbucks, buffels en impala's.
Net een dierentuin!
We rijden rechts om het meer heen
en al snel zien we een grote roze wolk die zich langs de oever
uitstrekt: de beroemde flamingo's van Lake Nakuru! Aan de
zuidkant van het meer verlaten we het bosachtige gebied en
rijden we de open vlakte in, om dichtbij het water te komen.
Hier ontdekken we de eerste witte neushoorns. Eerst een een
kleintje, alleen, en vervolgens een grazend stelletje. Hun
'zwarte' broertje komt hier ook voor maar is veel moeilijker
te spotten. Ondanks dat de naam anders doet vermoeden is de
White Rhino verre van wit. Hij dankt zijn naam aan de verkeerde
vertaling van het Zuid-Afrikaanse woordt "weit",
dat wijd betekent en naar de brede lippen van deze neushoorn
verwijst. Naast dit imposante dier zien we ook veel buffels,
zebra's, wrattenzwijnen, en kraanvogels die een paringsdans
opvoeren. Hier aan de zuidkant kunnen we vrijwel tot ín
het meer rijden en zien we de roze flamingo's van dichtbij.
Het is een grappig gezicht om deze langpotig vogels, variërend
van wit tot donkerroze, in zo'n grote getalen bij elkaar te
zien, en nóg grappiger is het nasale geluid dat ze
produceren. 
We volgen de sporen van andere auto's
langs de oever van het meer, waarna we door naar het westen
van het park rijden en op de Baboon Cliffs gaan picknicken.
Terwijl we ons lunchpakket tevoorschijn halen, zien we beneden
ons de bavianen lopen. Iets hoger op de rotsen verschuilen
zich klipdassen en felgekleurde agamen en recht vóór
ons strekt Lake Nakuru zich uit; het blauwe water omringd
door savannevlaktes en beboste hellingen is versierd met een
roze lint van flamingo's. Het is een fantastische plek om
van onze lunch en tegelijkertijd het uitzicht te genieten.
Hoewel
de meeste dieren rond het middaguur de koelte van de schaduw
opzoeken, zetten wij onze game drive onverhinderd voort en
rijden we naar het zuidelijkste puntje van het park; Makalia
Falls. En in dit beboste gedeelte is er nog verrassend veel
te zien: impala's, waterbucks, gazelle's, buffels en vele
giraffes die letterlijk ons pad kruisen. De waterval zelf
stelt niet veel voor maar is wel een mooie plek om even te
stoppen.
Aan het eind van de middag rijden
we via de oostkant weer richting Lake Nakuru en nemen we weer
dezelfde route langs het meer. Gefascineerd blijven we bij
de flamingo's staan kijken, die om geheimzinnige reden van
het meer weglopen, dan plotseling, alsof er een fluitsignaal
heeft geklonken, met z'n allen omdraaien en weer teruglopen.
Dit merkwaardige gedrag herhaalt zich talloze keren. Verderop
zien we nog een kleine kudde neushoorns in het gras, een reuzenschildpad
langs de weg, een statige secretarisvogel in een boom en een
moeder met een baby rhino. Dit neushoorntje is zeker nog geen
week oud en heeft meer weg van een wrattenzwijn met een krulstaartje.
Rond 18.00 uur rijden we het park
uit; ditmaal zonder het idee dat we een dierentuin verlaten!
We keren terug naar de lodge en drinken een biertje in het
restaurant, waar we later wederom een heerlijke maaltijd voorgeschoteld
krijgen. En ook vannacht ontbreekt de warme verrassing niet!
Donderdag, 22 maart 2007
Na
het ontbijt gaan we met een gids de Menengai Crater in. Via
een goed pad dalen we af, om daarna enigszins te klimmen en
bij een uitgestrekt open grasland uit te komen, afgezet met
steile rotspartijen. Bij de lokale bevolking is deze plaats
bekend als kirima kia ngoma - de plaats van de duivel.
Men gelooft dat de krater door kwade geesten bewoond wordt,
aangezien veel mensen hier door ongevallen om het leven zijn
gekomen, vermist zijn geraakt of zelfmoord hebben gepleegd.
Onze gids vertelt dat menig priester zijn leven heeft beëindigd
met een sprong in de diepte van de vulkaan. Om het verhaal
nog geloofwaardiger te maken wijst hij ons op een boom waar
men zeven maal omheen zou moeten lopen om vervolgens op mysterieuze
wijze van geslacht te veranderen.
Omdat Bas zich deze morgen al niet
goed voelde, is hij tijdens de wandeling eerder teruggekeerd
en treffen we hem in het restaurant aan. We drinken nog wat
en rond het middaguur nemen we afscheid van het hartelijke
personeel. Door een heuvelachtig landschap, droog en begroeid
met cactussen, rijden we in circa tweeënhalf uur rijden
naar Lake Naivasha. We volgen de weg langs het meer naar Crayfish
Camp en passeren niet alleen verschillende lodges maar ook
enorm veel kassen. Met name Nederlandse rozenbedrijven hebben
zich hier gevestigd, zoals Van den Berg en Sher, en zelfs
Royal Van Zanten is hier met de chrysanten aanwezig. Crayfish
Camp wordt ingesloten door kassen en het meer. Met een restaurant,
bar, zwembad en grote tuin is het een prima complex om twee
nachten te verblijven. Zodra we ingecheckt zijn, rijdt Miranda
met Bas naar het ziekenhuis van Sher om voor de zekerheid
een malariatest te laten doen, die gelukkig negatief uit valt.
De rest van de dag doen we het rustig aan en hopen dat hij
morgen weer enigszins opgeknapt is.
Naar boven
Vrijdag, 23 maart 2007
Nadat
we gisteren de Plaats van de Duivel bezocht hebben, gaan we
vandaag in hetzelfd thema verder en brengen we een bezoek
aan de Poort van de Hel. Bas is gelukkig na een goede nachtrust
weer van de partij. Hell's Gate National Park is één
van de weinige parken waar gewandeld en gefietst kan worden
en ligt op een kleine vijf minuten rijden van ons camp.
Direct na de gate stuiten we op de
merkwaardiggevormde Fisher's Tower, een 25 meter hoge pilaar
van vulkanisch gesteente. We beginnen onze verkenning van
het park met een game drive; kuddes zebra's, gazelle's, impala's,
elanden en enkele giraffen (met kleintjes) lopen op en naast
ons pad, terwijl we genieten van het uitzicht over de wijdse
vlaktes van het nationaal park, Lake Naivasha, de honderden
kassen en  een
bergketen die op de achtergrond opdoemt. Ook stoppen we bij
een grot vol obsidiaan, een zwart glasachtig gesteente, gevormd
door snel gekoelde lava. Hoewel het een klein park is, is
het er heerlijk rustig en zien we vrijwel geen andere toeristen.
Langs
de grillige, roodgekleurde rotswanden, waar Lammergieren graag
hun nesten in maken, rijden we naar de Ol Njorowa Gorge. Vlakbij
de Central Tower, een overblijfsel van wat ooit een vulkaan
was, is een rangers post. Hier drinken we eerst een verfrissende
soda alvorens aan een bijna twee uur durende wandeling te
beginnen. We dalen af in de canyon en lopen door smalle rivierbeddingen,
langs prachtige rotsformaties en natuurlijke watervallen,
waarvan het water zeker de 30 graden bereikt. De canyon slingert
zich een weg door het landschap en op sommige plaatsen versperren
rotsen ons pad, waarbij behendig klimwerk verreist is. Wanneer
een combinatie van rotsblokken én watervallen het ons
lastig maken, blijkt het nog een hele kunst te zijn om het
droog te houden.
Vanuit de ravijn nemen we een pad
naar boven en worden we beloond met een fantastisch uitzicht.
Dit is tevens de wereldberoemde locatie waar Tomb Raider en
andere films zijn opgenomen. Via een breed pad lopen we weer
terug naar de plek waar we de auto achtergelaten hebben en
rijden we op ons gemak naar Crayfish Camp.
Na
een uitgebreide lunch vinden we het rond 16.30 uur wel weer
tijd voor een avond game drive. We volgen de hoofdweg door
Hell's Gate National Park, ditmaal in de richting van de geothermische
centrale van Ol Karia. Hier wordt de hete stoom van natuurlijke
geisers opgevangen en in enorme buizen naar het station geleid
om uiteindelijk electriciteit mee op te wekken. De weg kronkelt
zich omhoog en eindigt bij een view point. Voor ons ligt Lake
Naivasha, de heuvelachtige omgeving, de bergen in de verte
en de niet weg te denken kassen. Terwijl het meer zelf op
1880 meter ligt - het hoogstgelegen meer in Kenya - steekt
de 2777 meter hoge vulkaan Mount Longonot scherp af tegen
de achtergrond. Langzaam rijden we terug naar de Elsa gate
en onderweg blijven we nog een tijdje staan kijken naar het
amusante schouwspel van spelende bavianen langs en op de steile
rotswanden.
Zaterdag,
24 maart 2007
De
dag waarop Marie-José haar verjaardag viert, midden
in Kenya!
Rond 07.30 uur ontbijten we en na
het uitchecken rijden we richting Narok. Het is een grote
weg waarvan het eerste stuk goed is, maar al snel rampzalig
wordt. De brokken asfalt die er nog liggen zorgen voor meer
ongemak dan dat ze het rijden bevorderen. Na een rit van circa
tweeënhalf uur arriveren we in Narok, een levendig Masai
stadje. Vanuit Narok slingert de weg naar het zuiden en verdwijnt
het asfalt helemaal. Ook het landschap maakt plaats voor het
typische plaatje dat men van Kenya kent: uitgestrekte vlaktes,
lang geel gras en de contouren van bergen in de verte. Masai
lopen in de velden met hun koeien en geiten, een speer in
de hand en een felgekleurde rode doek om hun lijf zodat je
ze al van verre afstand ziet. De huizen, meestal in kralen,
liggen verspreid en steeds vaker zien we de traditionele manyatta's.
Het duurt ook niet lang voordat we het eerste wild ontdekken.
Vóór Narok hadden we al kuddes zebra's en antelopes
langs de weg zien lopen, maar nu zien we ook volop gnoes en
giraffen. Blijkbaar zijn er altijd dieren die de grote trek
aan zich voorbij laten gaan.
Een slechte, hobbelige weg waar maar
geen eind aan lijkt te komen, leidt ons naar de gate. De verschillende
Masai dorpen die we passeren hebben echter al teveel toeristen
langs zien komen en een oprecht vriendelijke begroeting zit
er niet meer in. Via de Sekenani Gate rijden we het park binnen
en vervolgens is het nog een kilometer of vijftien naar de
Keekorok
Lodge, waar we rond 14.00 uur arriveren. In een grote
entree, compleet met rijk versierde Masai-mannen, worden we
verwelkomd. Het is een groot hotel, in koloniaalse stijl en
met moderne kamers die uitkijken op de savannevlakte.
We gaan direct lunchen in het ruime
restaurant waar een uitgebreid buffet uitgestald is. Ondertussen
hebben de Masai zich buiten op het terras verzameld en vermaken
de gasten met hun dans en zang. Ook de atletische sprongen
ontbreken niet! En wanneer één van de Masai
Marie-José uitnodigt, aarzelt ze geen seconde en doet
overtuigend mee. Na de lunch wandelen we rond in de tuin,
langs het zwembad en nemen we een kijkje bij de "hippo
pool". Een 300 meter lange walkway leidt ons naar de
Hippo Bar. Op dit uur van de dag bevinden de nijlpaarden zich
echter meestal buiten het zicht, maar we moeten later in de
avond nog maar eens terugkomen.
Met
een plattegrond van het reservaat op zak beginnen we om 16.00
uur met een game drive. Maar zelfs met kaart moeten we oppassen
dat we niet verdwalen door de vele smalle paadjes die door
de vlaktes kronkelen. Sommige plekken zijn nog drassig terwijl
het hier al een week niet meer geregend heeft. Regelmatig
verdwijnen de sporen die we volgen in het lange gras en zit
er niets anders op dan om te draaien. Helaas verloopt de game
drive enigszins teleurstellend. Aan antelopes zoals de Thomson's
en Giant's Gazelles, impala's, elanden en topi's ontbreekt
het niet, maar verder zien we weinig van het wild dat de Masai
Mara belooft. In de verte zien we enkele struisvogels en olifanten,
en tot onze verrassing kruist vlak voor ons een hyena de weg.
Jakhalzen lopen voor de auto op ons pad en tulpetaten stuiven
opgeschrikt de berm in wanneer we passeren.
Om precies 19.00 uur zijn we weer
terug bij de lodge en gaan we ons geluk nogmaals beproeven
bij de Hippo Bar. Maar ook nu is er weinig te zien. 's Avonds
eten we heerlijk van de barbecue op het terras en proosten
we nog eens op Marie-José's verjaardag. De Masai die
nog in het hotel rondlopen en plichtsgetrouw een praatje met
de toeristen maken, zorgen weliswaar voor een kleurig geheel
met hun doeken en sieraden, maar het is allemaal net té
toeristisch.
Zondag,
25 maart 2007
De
wekker gaat vroeg op een dag die geheel aan game drives gewijd
zal worden. Om 06.00 uur drinken we een kop koffie in de lounge
en een half uur later gaan we op weg met onze Masai-gids Jonathan.
De ochtend game drive levert in het begin weinig (nieuws)
op. Een paar keer gaan we andere safaribusjes achterna, maar
zonder succes. Pas na een uur of twee rijden zien we eindelijk
waar de Masai Mara zo beroemd om is: leeuwen! Op korte afstand,
in het gras, liggen vijf leeuwen: twee oudere en drie welpen.
Een stukje verderop bij een boom ligt nog een leeuw op leeftijd
en één voor één komen de familieleden
naar haar toegelopen, totdat ze allemaal bij elkaar in de
schaduw liggen. De auto's om hen heen lijken hen niet te deren,
al slaan de jongeren ons net zo nieuwsgierig gade als wij
hen. Veel te snel rijden we weer door en volgen we nog enkele
smalle paadjes, alvorens terug te keren naar de lodge voor
het ontbijt. Een goed begin van de dag!
Na
nog even op het terras van de zon genoten te hebben, vertrekken
we halverwge de morgen opnieuw voor een lange game drive.
We volgen een route richting de Talek Gate en zien olifanten,
giraffen, struisvogels en een enorme kudde buffels. Queen
Elizabeth National Park is er niets bij! Plotseling spotten
we een leeuwenkop in het gras: twee jonge mannetjesleeuwen
liggen lui in de zon, zonder ook maar één andere
auto erbij die hun rust verstoort! De broers lopen eensgezind
een stukje verderop, hun lijven dicht tegen elkaar, en laten
zich al spelend weer in het gras ploffen.
Via de hoofdweg keren we terug richting
de lodge en rijden door naar de Mara River. Links van ons
kunnen we de vlaktes en bergen van Tanzania onderscheiden.
Het is maar een paar kilometer verderop waar de Masai Mara
onmerkbaar overgaat in de Serengeti. Eenmaal bij de rivier
zien we een grote kudde nijlpaarden in het water liggen, allemaal
met hun ruggen naast elkaar alsof ze een brug vormen. Hier
halen we ons lunchpakket te voorschijn en genieten van het
uitzicht.
Na
een goed verzorgde lunch rijden we door en steken de South
Mara River Bridge over. Hier, op het zuidelijkste (bereikbare)
puntje van de Masai Mara is Tanzania nog maar 700 meter van
ons verwijderd. En na een lange tijd vrijwel niets gezien
te hebben, bevinden we ons plotseling weer midden in de dierenwereld:
grote kuddes zebra's, impala's, gnoes, giraffen en topi's
lopen vredig bij elkaar. We maken een stop bij een veelgebruikte
crossing point, waar de krokodillen al hongerig liggen
te wachten tot de dieren weer aan de grote trek beginnen.
Vervolgens gaan we op zoek naar leeuwen en het duurt niet
lang voordat we een poot boven het gras zien uitsteken. Een
leeuw ligt lui op zijn rug een siesta te houden en het enige
dat we van hem zien zijn de twee achterpoten die parmantig
omhoog wijzen. Iets verder, verscholen in de struiken, ligt
een andere leeuw, ook verzonken in een diepe slaap. We
keren terug naar de rivier en volgen een tijdje het pad langs
de Mara River. We passeren twee auto's die bij een struikgewas
stilstaan, en wanneer we dichterbij komen zien we dat een
stel leeuwen de reden is.
Na de (slechte) hoofdweg voor een
groot gedeelte weer gevolgd te hebben richting de Keekorok
Lodge, slaan we een smal weggetje in en komt een eenzame hyena
ons tegemoet gelopen. Iets verderop springen twee jakhalzen
vanuit het niets op ons pad en blijven lange tijd op een sukkeldrafje
voor ons uitlopen, af en toe de berm induikend om een hapje
eten te vangen. De cheeta's die hier deze morgen nog gespot
waren, laten zich echter niet meer zien. Wél vinden
we weer een familie van maar liefst acht leeuwen, zowel volwassenen
als kleine welpjes. Wanneer wij arriveren staat er al een
grote verzameling auto's om hen heen en in een mum van tijd
komen er nog tientallen bij. De leeuwen verplaatsen zich echter
rustig tussen de busjes door en gaan wat verder in het gras
liggen, zich niets aantrekkend van de vele ogen (en lenzen)
die hen volgen.
Langzaam rijden we terug naar de
lodge en wederom wordt de dag afgesloten met een prachtige
zonsondergang zoals je die alleen in Afrika kan meemaken.
Naar boven
Maandag, 26 maart 2007
Tijd
om afscheid te nemen van één van de beroemdste
natuurparken van de wereld. Na het ontbijt rijden we richting
de Talek Gate. Al snel zien we een groepje auto's staan en
in de veronderstelling onze eerste leeuwen van de dag te gaan
spotten, rijden we naar hen toe. Het blijken echter de cheeta's
te zijn waarnaar we gisteren op zoek waren! We volgen de sporen
van de andere auto’s die ons helemaal het veld inleiden,
van de track af, om zo dicht mogelijk bij de dieren te komen.
De drie cheeta's lijken zich niet te storen aan de achtervolgende
auto's en lopen op hun gemak verder. Het is machtig om deze
trotse, sierlijke dieren zo in de natuur te zien lopen!
Nauwelijks terug op het pad zien we
verderop al weer een groep busjes staan. Ditmaal zijn het
wel leeuwen: de king en zijn queen. Nu hoeven we niet van
het pad af te wijken om de twee dieren in hun volle glorie
te bewonderen. Ze liggen allebei rustig voor zich uit te kijken,
op een paar meter van elkaar vandaan. Onverwacht strekt het
mannetje zich uit, staat op en loopt doelbewust op het vrouwtje
af. De reden voor deze plotselinge actie wordt al snel duidelijk;
het is tijd om te paren! De leeuw schijnt dit wel veertig
keer op een dag te doen in de paartijd en wij hebben het geluk
getuige te zijn van één van de veertig keren,
op slechts drie meter van onze auto vandaan! Het eindigt met
een luid, tevreden gebrul en voor we het weten is de hele
gebeurtenis voorbij. Het vrouwtje loopt weg en zoekt de schaduw
van één van de safari auto's op. Ook het mannetje
laat zich op korte afstand van haar in het gras zakken. Alsof
er niets gebeurd is liggen ze er weer op hun gemak en ongestoord
bij. We wachten nog even af of het spectaculaire schouwspel
zich gaat herhalen, maar vervolgen dan ons pad richting de
Talek Gate. Hier is weer enorm veel wild te zien: topi's,
impala’s, gazelle’s, enkele wrattenzwijnen en
zelfs een luie hyena temidden van de antelopen. En zelfs wanneer
we het reservaat al ver achter ons gelaten hebben, worden
we nog omringd door zebra's, gnoes, struisvogels en giraffen.
De
weg naar het noorden blijkt veel mooier te zijn dan de route
op de heenweg. We rijden door een wijds landschap, groen en
omzoomd door bergen, met traditionele kralen en de Masai met
hun vee in de open velden. Langzaam wordt de weg echter steeds
slechter; het hobbelige pad wordt afgewisseld door een 'pad'
met diepe gaten, veel modder en soms moeten we zelfs hele
rivieren doorkuisen. In het regenseizoen zou deze weg geheel
onbegaanbaar zijn, evenals de vele smalle tracks ín
de Masai Mara.
Vijf uur nadat we bij de lodge vertrokken
zijn komen we eindelijk op een verharde weg uit; de pas aangelegde
weg tussen Kericho en Narok. En in de anderhalf uur daarna
leggen we de driedubbele afstand af van wat we deze morgen
gereden hebben! Eenmaal in Kericho zoeken we het Tea Hotel
weer op voor een late luch. Een telefoontje naar het guesthouse
in Koru bevestigt dat er nog plaats is voor de komende nacht.
En zo sluiten we onze safari in Kenya af op de plek waar we
ook begonnen zijn.
Dinsdag, 27 maart 2007
In
de morgen vertrekken we zonder ontbijt en rijden naar de nabij
gelegen grote stad Kisumu. Hier weet Bas een grote shopping
mall waar we kunnen ontbijten en Marie-José haar laatste
souvenirs van Kenya inkoopt. Vervolgens rijden we langs Lake
Victoria richting Busia. Dit grensplaatsje is veel vriendelijker
en gemoedelijker dan Malaba, en binnen een half uur zijn we
terug in Oeganda. We vervolgen de route naar Jinja, stoppen
voor een late uitgebreide lunch en vroeg in de avond arriveren
we op de farm. Bij thuiskomst wacht ons het heuglijke nieuws
dat er gedurende onze afwezigheid een kalfje geboren is! De
veestapel telt nu maar liefst elf koeien en één
stier, en verdere uitbreidingen zullen niet lang op zich laten
wachten volgens de veearts.
Donderdag, 29 maart 2007
Terwijl
Bas al direct weer aan het werk is gegaan, komen wij rustig
bij van de safari door Kenya. Vandaag rijdt Miranda met haar
ouders na de lunch naar Kampala. We brengen een bezoek aan
de Craft Village en doen boodschappen bij de Uchumi. Later
in de avond ontmoeten we Bas en rijden we door naar het restaurant
Khana Khazana: een heerlijk diner in Indische sferen!
Vrijdag, 30 maart 2007
Tijdens
de laatste dag in Oeganda willen Harrie en Marie-José
een kijkje nemen bij Noah's Ark. Ondanks het feit dat we ons
bezoek niet aangekondigd hebben, worden we hartelijk ontvangen
en krijgen een uitgebreide rondleiding. En wederom worden
we enthousiast vastgeklampt door de kinderen die vervolgens
niet meer bij ons weg te slaan zijn. Enorm onder de indruk
keren we aan het eind van de morgen terug naar de farm. Om
nog meer kinderen blij te maken deelt Marie-José onderweg
ballonnen uit, met als gevolg dat de kinderen in de straat
nu vol verwachting staan te kijken als er een mzungu langs
komt en allemaal weer een "ballooney" willen!
Tegen de avond brengen we ze weg naar
Entebbe Airport. Eenmaal op het vliegveld blijkt KLM twee
uur vertraging te hebben, dus eten we eerst nog een hapje
alvorens daadwerkelijk afscheid te nemen. En een tweede, onvergetelijke
reis door Oost-Afrika is ten einde gekomen...
Naar boven |
