Home
           
Januari 2007 Februari 2007 Januari 2007 Februari 2007 Maart 2007 Maart 2007 April 2007 April 2007 Overzicht Overzicht Mei 2007 Mei 2007 Juni 2007 Juni 2007 Juli 2007 Juli 2007 Augustus 2007 Augustus 2007 September 2007 September 2007 Oktober 2007 Oktober 2007 November 2007 November 2007 December 2007 December 2007

Maandag, 19 maart 2007

Dinsdag, 20 maart 2007

Woensdag, 21 maart 2007

Donderdag, 22 maart 2007

Vrijdag, 23 maart 2007

Zaterdag, 24 maart 2007

Zondag, 25 maart 2007

Maandag, 26 maart 2007

Dinsdag, 27 maart 2007

Donderdag, 29 maart 2007

Vrijdag, 30 maart 2007

 

Zaterdag, 3 maart 2007

    Bas is sinds een week al weer terug en Miranda is op afgelopen donderdag in Entebbe geland. De thuiskomst wordt meteen gevierd met een verlate New Years Party op de farm van Royal Van Zanten.
    Het begint met een gezamenlijke lunch in de middag, gevolgd door een heuse modeling contest. Niet zomaar een show om te laten zien welk mooi outfit je draagt, maar de deelnemers doen flink hun best om de toeschouwers te vermaken. Er wordt meer gedanst dan gelopen en enkelen zijn niet van het 'podium' weg te slaan. Mannen komen - zeer overtuigend - verkleed als vrouw, terwijl anderen de rol van mzee (oude man) overnemen. Wat ze vrijwel allen gemeen hebben, zijn hun pogingen om zo lang mogelijk in de spotlights te staan en daarmee zoveel mogelijk muntjes te verzamelen die door het enthousiaste publiek hun handen gedrukt worden, als blijk van support. Het zal ons niets verbazen als sommigen een heel dag-, of misschien zelfs weekloon, bij elkaar verzameld hebben!

    Na de show volgt de prijsuitreiking en een speech van de MD en dan is het tijd voor eten, drinken en dansen! Naast de sodas en het bier dat wordt uitgedeeld komt ook al snel de zelfgebrouwe malwa tevoorschijn, een alcoholisch drankje gemaakt van granen en nog enkele ondefinieerbare ingrediënten. Het effect wordt met elk uur dat verstrijkt merkbaarder. Tegen middernacht dunt het aantal mensen op de dansvloer uit; sommigen gaan naar huis maar de meesten verhuizen naar het theehuisje om een paar slokken malwa te drinken. Nog een paar uur later vinden ook wij het welletjes en zoeken we ons eigen bed op. Maar buiten gaat het feest zo te horen nog héél lang door!

 

Donderdag, 8 maart 2007  -  Woman's Day

    International Woman's Day wordt in Oeganda uitgebreid gevierd met een nationale vrije dag en een officiële ceremonie in Kampala waarbij Museveni natuurlijk ook aanwezig is. Voor ons op de farm verloopt het echter als een normale werkdag, die nog enigszins feestelijk bij het Colline Hotel wordt afgesloten. Helaas hebben we deze avond pech; vrijwel al het vlees is op en naast de pizza en vis kunnen we alleen nog maar uit de mixed grill kiezen. Driemaal mixed grill dus. Toch wel knap dat van alle vleesgerechten juist dit er wél is!
    Terug naar huis, op de stoffige weg tussen Kyetume en Namaiba, houdt de auto er plotseling mee op. De lichten knipperen een paar keer, de motor sputtert en dan is het stil. Daar staan we dan in het holst van de avond, met alleen een zaklampje om bij te schijnen. Op Afrikaanse wijze weten Bas en Lennart een draad van de accu te herstellen en na een oponthoud van zo'n 20 minuten kunnen we weer door. Toch maar even de auto nalaten kijken voordat we aan een game drive door de Masai Mara beginnen!

Naar boven

Zondag, 11 maart 2007

    De afgelopen dagen zijn zeer warm geweest, zonder een druppel regen. Omdat Bas het hele weekend dienst heeft, zou een avondje uit een mooie onderbreking zijn. En dus gaan we maar weer eens naar de Capital Pub. Lennart is na al die wilde verhalen natuurlijk erg nieuwsgierig geworden en voor ons is het ook al weer een tijdje geleden. Helaas leek het erop dat deze avond er meer mannen dan vrouwen aanwezig waren en was de aandacht van de jongens beduidend groter. Zo was het ook voor Miranda een geslaagde avond, hebben Bas en Lennart toch weer (ongewild) wat dames aan de haak geslagen en arriveerden we pas tegen 4 uur op de farm.

    Inmiddels hebben Bas en Lennart een nieuwe hobby ontwikkeld: vissen. Na het een paar weken geleden al in de Nijl geprobeerd te hebben, zonder succes, hebben ze vorig weekend hun geluk hier op de farm beproefd. Achter bij de kassen, bij de twee vijvers, hebben ze een paar uur geduldig staan wachten, met hun hengel in het water en brood (of kaas) als aas. 's Zaterdags hadden ze één vis gevangen, dat nauwelijks deze naam mag dragen aangezien het beestje zo klein was dat het in een bierflesje zou passen. Een dag later hadden ze iets meer geluk en vingen ze er allebei één. Maar wederom van dezelfde droevige afmeting. Het plan is om snel weer eens naar Kayunga terug te gaan; de plek om de grote nijlbaarzen aan de haak te slaan...

 

Vrijdag, 16 maart 2007

    Vandaag vertrekken Harrie en Marie-José voor de tweede keer richting Oeganda. Deze keer geen gedoe met overstappen of een lange nacht in Dubai, maar gewoon een directe vlucht met KLM. Net zo enthousiast als tijdens hun eerste bezoek halen we ze van Entebbe International Airport op en rijden we richting de farm.
    Omdat ze al een groot gedeelte van het land gezien hebben, nemen we ze deze keer mee voor een safari door Kenia: naar de miljoenen flamingo's van Lake Nakuru, het rijke vogelleven van Lake Naivasha en de Big 5 van Masai Mara!

 

Zondag, 18 maart 2007

    Vandaag nemen we Harrie en Marie-José mee naar de Nationaal Kampioenschappen Motorcross in Entebbe. Zelf zijn we er ook nog nooit geweest, maar natuurlijk willen we Jacques aanmoedigen en er is ons een spectaculaire boda-boda race beloofd. Met een volle auto arriveren we op het crossterrein Garuga, dat direct aan Lake Victoria grenst; precies op tijd voor de eerste manche van de jongste klasse. Kleine motortjes verschijnen aan de start en de jongste deelnemer is nauwelijks 3 jaar! Hij wordt weliswaar een paar rondes ingehaald maar dat lijkt hem niet te deren en gaat vastberaden de bulten over. Jacques hoort bij de derde klasse en na een verwoede race eindigt hij als vijfde.
    En dan wordt de baan vrijgemaakt voor de boda-boda's. De chauffeurs moeten met hun kleine motortjes hetzelfde parcours afleggen en de snelste tien mogen later in de finale uitmaken wie er met een splinternieuwe boda-boda naar huis gaat. Maar willen ze een beetje snelheid maken, dan betekent dat er onherroepelijk gesprongen moet worden. Valpartijen blijven dan ook niet uit en de fanatieke deelnemers rijden zowel bijna hun brommertjes als zichzelf in de prak om de felbegeerde hoofdprijs te winnen.
    Na een spannende finale wensen we Jacques nog veel succes voor zijn laatste manche en rijden we terug naar Mukono, met de nodige zondagfiles onderweg.

 

Maandag, 19 maart 2007

    Vroeg in de morgen vertrekken we van de farm en rijden we via Jinja - Iganga - Tororo naar de grens met Kenya. Bas houdt een mannetje aan die ons helpt met de douaneformaliteiten voor de auto en zelf gaan we Route door Kenyatweemaal een stempel halen. Al met al duurt het zo'n anderhalf uur voordat we het buurland in kunnen rijden. Direct is het verschil tussen de twee landen duidelijk merkbaar. In Kenya is het landschap veel kaler, droger en minder groen. Het is vlakker en we zien grote stukken gecultiveerd land. De huisjes met hun grond zijn duidelijk van elkaar gescheiden door goed afgewerkte omheiningen. Het enige dat niet verandert is de slechte weg!
    Eenmaal in Eldoret gaan we lunchen bij een restaurant met de dubbelzinnige naam 'Shakers'. Alle vier besluiten we voor het snelste (lokale) gerecht dat de serveester heeft, te gaan: geitenvlees met friet of chapatti. Waar we uiteindelijk nog anderhalf uur op moeten wachten! Zeer laat in de middag, veel later dan gepland, verlaten we Eldoret en volgen we de weg naar het zuiden via Nandi Hills. Dit stukje door de bergen zou een panoramische route zijn geweest, als de harde regen en dichte mist ons het (uit)zicht niet had benomen. Ook tijdens de laatste etappe is de weg in zeer slechte staat; 90% modder en 10% asfalt. Toch geeft het ons de kans om van het prachtige landschap te genieten. Het is inmiddels weer herkenbaar glooiend, bebost en groen! Het pad wordt ingeklemd door uitgestrekte velden suikerriet en óp de weg rijden zwaar beladen karren met de lange stengels. Tegen 19.00 uur, vlak voor de duisternis in valt, bereiken we eindelijk onze eindbestemming van vandaag: Koru. Hier ligt het landgoed van twee Engelse families, niet minder dan 3000 hectare groot en met onder andere een grote suikerrietfabriek, groeve, een testkas van Royal Van Zanten en diverse guesthouses.
    Ons van te voren gereserveerde guesthouse beschikt over een ruime woonkamer, keuken en drie slaapkamers. Alles is met hout afgewerkt en geheel volgens Engelse stijl ingericht, waardoor het koloniaal en gezellig aandoet. Zelfs de butler ontbreekt niet, die ons op de brede veranda thee en bier komt brengen. Het huis wordt omringd door een tropische tuin dat een adembenemend, wijds uitzicht over het landgoed biedt. Door de hoogte en de aanhoudende regen (en onweersbui) koelt het echter snel af en zoeken we later op de avond de warmte van de woonkamer op.

Naar boven

Dinsdag, 20 maart 2007

    Onze eerste dag in Kenya begint met een heerlijk ontbijt op de veranda van het guesthouse. Door de flinke regenbui van de vorige avond is alles weer fris; de dauw hangt nog in de bloemen en de zon begint langzaam zijn stralen over het uitgestrekte landgoed te werpen. De vogelgeluiden in de morgen zijn minstens zo indrukwekkend als tijdens de avond ervoor en we krijgen zelfs gezelschap van een paar eigenwijze vervet monkeys die door de tuin lopen.

    Nog steeds in de ban van de overweldigende schoonheid van dit gebied besluiten we het vertrek naar Nakuru met een paar uur uit te stellen en een gids in te huren om ons wat meer van het landgoed te laten zien. Eerst leidt hij ons naar de boerderij; de stal met varkens en biggetjes, en de weien met koeien, kalfjes en schapen. De bult op de rug doet de koeien er een beetje Indisch uitzien.
    Met de auto rijden we door naar de groeve waar stenen uitgegraven en vermalen worden tot lime (kalk). Nog een stukje verder ligt een waterval die we alleen te voet kunnen bereiken. Het is niet heel spectaculair maar het bruisende water, geheel omgeven door groene palmen maakt het zeker de moeite waard. Tot slot brengen we een bezoek aan de testkas van Royal Van Zanten om te zien hoe de stekjes erbij staan.

    Om 12.00 uur verlaten we Koru en rijden we via Kericho naar Nakuru. Kericho is de theeschuur van Kenya; hectares van glooiende, groene theeplantages omgeven de stad. Toepasselijk gaan we lunchen in het Tea Hotel. Het enige aantrekkelijke van dit hotel is echter de theeplantage die grenst aan de kleurige tuin, want het hotel zelf verkeert duidelijk nog in 18e eeuwse staat.
    Vanuit Kericho is het nog circa twee uur rijden en aan het eind van de middag arriveren we bij Maili Saba Camp, onze lodge voor de komende twee nachten. Ondanks Miranda's eerdere uitgebreide communicatie met de manager, is onze komst geheel onverwacht. Desalniettemin wordt ons al snel duidelijk gemaakt dat we evengoed welkom zijn en als enige gasten krijgen we de beste banda's en de onverdeelde aandacht van het personeel. Maili Saba (Seven Miles) Camp is nog geen jaar open en ligt prachtig afgelegen, op circa 7 mijl van Nakuru Town, op de rand van de twee na grootste krater van de wereld. De Menengai Crater is een slapende, vulkanische krater in de Great Rift Valley van 2490 meter hoogte en met een doorsnede van bijna 10 kilometer. Het kamp beschikt over een tiental tenten, luxe en in Afrikaanse stijl ingericht. Er is zelfs een zwembad, maar helaas is het al te fris om nog een duik te nemen.
    Nadat we ingechekt zijn kunnen we rustig van het uitzicht genieten. 's Avonds krijgen we een heerlijk 3-gangendiner geserveerd en de avond wordt afgesloten met een biertje bij de bar. Eenmaal terug in de tent wacht ons echter nog een warme verrassing; voor ieder is er een kruik klaargelegd om de kou van de nacht enigszins te verdrijven!

 

Woensdag, 21 maart 2007

    Een volle dag in Lake Nakuru National Park! Van de lodge krijgen we een lunchpakket mee zodat we geen enkele reden hebben om vóór de avond terug te keren. Wanneer we bij het park arriveren lijkt het echter net of we een dierentuin in rijden. Roosters en metershoge hekwerken omheinen het gebied. Door de apen die rond het toiletgebouw hangen, heeft het ook wel iets weg van Apenheul. We zijn nauwelijks de laatste hekken gepasseerd of we zien al waterbucks, buffels en impala's. Net een dierentuin!
    We rijden rechts om het meer heen en al snel zien we een grote roze wolk die zich langs de oever uitstrekt: de beroemde flamingo's van Lake Nakuru! Aan de zuidkant van het meer verlaten we het bosachtige gebied en rijden we de open vlakte in, om dichtbij het water te komen. Hier ontdekken we de eerste witte neushoorns. Eerst een een kleintje, alleen, en vervolgens een grazend stelletje. Hun 'zwarte' broertje komt hier ook voor maar is veel moeilijker te spotten. Ondanks dat de naam anders doet vermoeden is de White Rhino verre van wit. Hij dankt zijn naam aan de verkeerde vertaling van het Zuid-Afrikaanse woordt "weit", dat wijd betekent en naar de brede lippen van deze neushoorn verwijst. Naast dit imposante dier zien we ook veel buffels, zebra's, wrattenzwijnen, en kraanvogels die een paringsdans opvoeren. Hier aan de zuidkant kunnen we vrijwel tot ín het meer rijden en zien we de roze flamingo's van dichtbij. Het is een grappig gezicht om deze langpotig vogels, variërend van wit tot donkerroze, in zo'n grote getalen bij elkaar te zien, en nóg grappiger is het nasale geluid dat ze produceren.  Klik hier om het geluid van de flamingo's te horen
    We volgen de sporen van andere auto's langs de oever van het meer, waarna we door naar het westen van het park rijden en op de Baboon Cliffs gaan picknicken. Terwijl we ons lunchpakket tevoorschijn halen, zien we beneden ons de bavianen lopen. Iets hoger op de rotsen verschuilen zich klipdassen en felgekleurde agamen en recht vóór ons strekt Lake Nakuru zich uit; het blauwe water omringd door savannevlaktes en beboste hellingen is versierd met een roze lint van flamingo's. Het is een fantastische plek om van onze lunch en tegelijkertijd het uitzicht te genieten.

    Hoewel de meeste dieren rond het middaguur de koelte van de schaduw opzoeken, zetten wij onze game drive onverhinderd voort en rijden we naar het zuidelijkste puntje van het park; Makalia Falls. En in dit beboste gedeelte is er nog verrassend veel te zien: impala's, waterbucks, gazelle's, buffels en vele giraffes die letterlijk ons pad kruisen. De waterval zelf stelt niet veel voor maar is wel een mooie plek om even te stoppen.
    Aan het eind van de middag rijden we via de oostkant weer richting Lake Nakuru en nemen we weer dezelfde route langs het meer. Gefascineerd blijven we bij de flamingo's staan kijken, die om geheimzinnige reden van het meer weglopen, dan plotseling, alsof er een fluitsignaal heeft geklonken, met z'n allen omdraaien en weer teruglopen. Dit merkwaardige gedrag herhaalt zich talloze keren. Verderop zien we nog een kleine kudde neushoorns in het gras, een reuzenschildpad langs de weg, een statige secretarisvogel in een boom en een moeder met een baby rhino. Dit neushoorntje is zeker nog geen week oud en heeft meer weg van een wrattenzwijn met een krulstaartje.
    Rond 18.00 uur rijden we het park uit; ditmaal zonder het idee dat we een dierentuin verlaten! We keren terug naar de lodge en drinken een biertje in het restaurant, waar we later wederom een heerlijke maaltijd voorgeschoteld krijgen. En ook vannacht ontbreekt de warme verrassing niet!

 

Donderdag, 22 maart 2007

    Na het ontbijt gaan we met een gids de Menengai Crater in. Via een goed pad dalen we af, om daarna enigszins te klimmen en bij een uitgestrekt open grasland uit te komen, afgezet met steile rotspartijen. Bij de lokale bevolking is deze plaats bekend als kirima kia ngoma - de plaats van de duivel. Men gelooft dat de krater door kwade geesten bewoond wordt, aangezien veel mensen hier door ongevallen om het leven zijn gekomen, vermist zijn geraakt of zelfmoord hebben gepleegd. Onze gids vertelt dat menig priester zijn leven heeft beëindigd met een sprong in de diepte van de vulkaan. Om het verhaal nog geloofwaardiger te maken wijst hij ons op een boom waar men zeven maal omheen zou moeten lopen om vervolgens op mysterieuze wijze van geslacht te veranderen.
    Omdat Bas zich deze morgen al niet goed voelde, is hij tijdens de wandeling eerder teruggekeerd en treffen we hem in het restaurant aan. We drinken nog wat en rond het middaguur nemen we afscheid van het hartelijke personeel. Door een heuvelachtig landschap, droog en begroeid met cactussen, rijden we in circa tweeënhalf uur rijden naar Lake Naivasha. We volgen de weg langs het meer naar Crayfish Camp en passeren niet alleen verschillende lodges maar ook enorm veel kassen. Met name Nederlandse rozenbedrijven hebben zich hier gevestigd, zoals Van den Berg en Sher, en zelfs Royal Van Zanten is hier met de chrysanten aanwezig. Crayfish Camp wordt ingesloten door kassen en het meer. Met een restaurant, bar, zwembad en grote tuin is het een prima complex om twee nachten te verblijven. Zodra we ingecheckt zijn, rijdt Miranda met Bas naar het ziekenhuis van Sher om voor de zekerheid een malariatest te laten doen, die gelukkig negatief uit valt. De rest van de dag doen we het rustig aan en hopen dat hij morgen weer enigszins opgeknapt is.

Naar boven

Vrijdag, 23 maart 2007

    Nadat we gisteren de Plaats van de Duivel bezocht hebben, gaan we vandaag in hetzelfd thema verder en brengen we een bezoek aan de Poort van de Hel. Bas is gelukkig na een goede nachtrust weer van de partij. Hell's Gate National Park is één van de weinige parken waar gewandeld en gefietst kan worden en ligt op een kleine vijf minuten rijden van ons camp.
    Direct na de gate stuiten we op de merkwaardiggevormde Fisher's Tower, een 25 meter hoge pilaar van vulkanisch gesteente. We beginnen onze verkenning van het park met een game drive; kuddes zebra's, gazelle's, impala's, elanden en enkele giraffen (met kleintjes) lopen op en naast ons pad, terwijl we genieten van het uitzicht over de wijdse vlaktes van het nationaal park, Lake Naivasha, de honderden kassen en Obsidiaaneen bergketen die op de achtergrond opdoemt. Ook stoppen we bij een grot vol obsidiaan, een zwart glasachtig gesteente, gevormd door snel gekoelde lava. Hoewel het een klein park is, is het er heerlijk rustig en zien we vrijwel geen andere toeristen.

    Langs de grillige, roodgekleurde rotswanden, waar Lammergieren graag hun nesten in maken, rijden we naar de Ol Njorowa Gorge. Vlakbij de Central Tower, een overblijfsel van wat ooit een vulkaan was, is een rangers post. Hier drinken we eerst een verfrissende soda alvorens aan een bijna twee uur durende wandeling te beginnen. We dalen af in de canyon en lopen door smalle rivierbeddingen, langs prachtige rotsformaties en natuurlijke watervallen, waarvan het water zeker de 30 graden bereikt. De canyon slingert zich een weg door het landschap en op sommige plaatsen versperren rotsen ons pad, waarbij behendig klimwerk verreist is. Wanneer een combinatie van rotsblokken én watervallen het ons lastig maken, blijkt het nog een hele kunst te zijn om het droog te houden.
    Vanuit de ravijn nemen we een pad naar boven en worden we beloond met een fantastisch uitzicht. Dit is tevens de wereldberoemde locatie waar Tomb Raider en andere films zijn opgenomen. Via een breed pad lopen we weer terug naar de plek waar we de auto achtergelaten hebben en rijden we op ons gemak naar Crayfish Camp.

    Na een uitgebreide lunch vinden we het rond 16.30 uur wel weer tijd voor een avond game drive. We volgen de hoofdweg door Hell's Gate National Park, ditmaal in de richting van de geothermische centrale van Ol Karia. Hier wordt de hete stoom van natuurlijke geisers opgevangen en in enorme buizen naar het station geleid om uiteindelijk electriciteit mee op te wekken. De weg kronkelt zich omhoog en eindigt bij een view point. Voor ons ligt Lake Naivasha, de heuvelachtige omgeving, de bergen in de verte en de niet weg te denken kassen. Terwijl het meer zelf op 1880 meter ligt - het hoogstgelegen meer in Kenya - steekt de 2777 meter hoge vulkaan Mount Longonot scherp af tegen de achtergrond. Langzaam rijden we terug naar de Elsa gate en onderweg blijven we nog een tijdje staan kijken naar het amusante schouwspel van spelende bavianen langs en op de steile rotswanden.

 

Zaterdag, 24 maart 2007

    De dag waarop Marie-José haar verjaardag viert, midden in Kenya!
    Rond 07.30 uur ontbijten we en na het uitchecken rijden we richting Narok. Het is een grote weg waarvan het eerste stuk goed is, maar al snel rampzalig wordt. De brokken asfalt die er nog liggen zorgen voor meer ongemak dan dat ze het rijden bevorderen. Na een rit van circa tweeënhalf uur arriveren we in Narok, een levendig Masai stadje. Vanuit Narok slingert de weg naar het zuiden en verdwijnt het asfalt helemaal. Ook het landschap maakt plaats voor het typische plaatje dat men van Kenya kent: uitgestrekte vlaktes, lang geel gras en de contouren van bergen in de verte. Masai lopen in de velden met hun koeien en geiten, een speer in de hand en een felgekleurde rode doek om hun lijf zodat je ze al van verre afstand ziet. De huizen, meestal in kralen, liggen verspreid en steeds vaker zien we de traditionele manyatta's. Het duurt ook niet lang voordat we het eerste wild ontdekken. Vóór Narok hadden we al kuddes zebra's en antelopes langs de weg zien lopen, maar nu zien we ook volop gnoes en giraffen. Blijkbaar zijn er altijd dieren die de grote trek aan zich voorbij laten gaan.
    Een slechte, hobbelige weg waar maar geen eind aan lijkt te komen, leidt ons naar de gate. De verschillende Masai dorpen die we passeren hebben echter al teveel toeristen langs zien komen en een oprecht vriendelijke begroeting zit er niet meer in. Via de Sekenani Gate rijden we het park binnen en vervolgens is het nog een kilometer of vijftien naar de Keekorok Lodge, waar we rond 14.00 uur arriveren. In een grote entree, compleet met rijk versierde Masai-mannen, worden we verwelkomd. Het is een groot hotel, in koloniaalse stijl en met moderne kamers die uitkijken op de savannevlakte.
    We gaan direct lunchen in het ruime restaurant waar een uitgebreid buffet uitgestald is. Ondertussen hebben de Masai zich buiten op het terras verzameld en vermaken de gasten met hun dans en zang. Ook de atletische sprongen ontbreken niet! En wanneer één van de Masai Marie-José uitnodigt, aarzelt ze geen seconde en doet overtuigend mee. Na de lunch wandelen we rond in de tuin, langs het zwembad en nemen we een kijkje bij de "hippo pool". Een 300 meter lange walkway leidt ons naar de Hippo Bar. Op dit uur van de dag bevinden de nijlpaarden zich echter meestal buiten het zicht, maar we moeten later in de avond nog maar eens terugkomen.

    Met een plattegrond van het reservaat op zak beginnen we om 16.00 uur met een game drive. Maar zelfs met kaart moeten we oppassen dat we niet verdwalen door de vele smalle paadjes die door de vlaktes kronkelen. Sommige plekken zijn nog drassig terwijl het hier al een week niet meer geregend heeft. Regelmatig verdwijnen de sporen die we volgen in het lange gras en zit er niets anders op dan om te draaien. Helaas verloopt de game drive enigszins teleurstellend. Aan antelopes zoals de Thomson's en Giant's Gazelles, impala's, elanden en topi's ontbreekt het niet, maar verder zien we weinig van het wild dat de Masai Mara belooft. In de verte zien we enkele struisvogels en olifanten, en tot onze verrassing kruist vlak voor ons een hyena de weg. Jakhalzen lopen voor de auto op ons pad en tulpetaten stuiven opgeschrikt de berm in wanneer we passeren.
    Om precies 19.00 uur zijn we weer terug bij de lodge en gaan we ons geluk nogmaals beproeven bij de Hippo Bar. Maar ook nu is er weinig te zien. 's Avonds eten we heerlijk van de barbecue op het terras en proosten we nog eens op Marie-José's verjaardag. De Masai die nog in het hotel rondlopen en plichtsgetrouw een praatje met de toeristen maken, zorgen weliswaar voor een kleurig geheel met hun doeken en sieraden, maar het is allemaal net té toeristisch.

 

Zondag, 25 maart 2007

    De wekker gaat vroeg op een dag die geheel aan game drives gewijd zal worden. Om 06.00 uur drinken we een kop koffie in de lounge en een half uur later gaan we op weg met onze Masai-gids Jonathan. De ochtend game drive levert in het begin weinig (nieuws) op. Een paar keer gaan we andere safaribusjes achterna, maar zonder succes. Pas na een uur of twee rijden zien we eindelijk waar de Masai Mara zo beroemd om is: leeuwen! Op korte afstand, in het gras, liggen vijf leeuwen: twee oudere en drie welpen. Een stukje verderop bij een boom ligt nog een leeuw op leeftijd en één voor één komen de familieleden naar haar toegelopen, totdat ze allemaal bij elkaar in de schaduw liggen. De auto's om hen heen lijken hen niet te deren, al slaan de jongeren ons net zo nieuwsgierig gade als wij hen. Veel te snel rijden we weer door en volgen we nog enkele smalle paadjes, alvorens terug te keren naar de lodge voor het ontbijt. Een goed begin van de dag!

    Na nog even op het terras van de zon genoten te hebben, vertrekken we halverwge de morgen opnieuw voor een lange game drive. We volgen een route richting de Talek Gate en zien olifanten, giraffen, struisvogels en een enorme kudde buffels. Queen Elizabeth National Park is er niets bij! Plotseling spotten we een leeuwenkop in het gras: twee jonge mannetjesleeuwen liggen lui in de zon, zonder ook maar één andere auto erbij die hun rust verstoort! De broers lopen eensgezind een stukje verderop, hun lijven dicht tegen elkaar, en laten zich al spelend weer in het gras ploffen.
    Via de hoofdweg keren we terug richting de lodge en rijden door naar de Mara River. Links van ons kunnen we de vlaktes en bergen van Tanzania onderscheiden. Het is maar een paar kilometer verderop waar de Masai Mara onmerkbaar overgaat in de Serengeti. Eenmaal bij de rivier zien we een grote kudde nijlpaarden in het water liggen, allemaal met hun ruggen naast elkaar alsof ze een brug vormen. Hier halen we ons lunchpakket te voorschijn en genieten van het uitzicht.

    Na een goed verzorgde lunch rijden we door en steken de South Mara River Bridge over. Hier, op het zuidelijkste (bereikbare) puntje van de Masai Mara is Tanzania nog maar 700 meter van ons verwijderd. En na een lange tijd vrijwel niets gezien te hebben, bevinden we ons plotseling weer midden in de dierenwereld: grote kuddes zebra's, impala's, gnoes, giraffen en topi's lopen vredig bij elkaar. We maken een stop bij een veelgebruikte crossing point, waar de krokodillen al hongerig liggen te wachten tot de dieren weer aan de grote trek beginnen. Vervolgens gaan we op zoek naar leeuwen en het duurt niet lang voordat we een poot boven het gras zien uitsteken. Een leeuw ligt lui op zijn rug een siesta te houden en het enige dat we van hem zien zijn de twee achterpoten die parmantig omhoog wijzen. Iets verder, verscholen in de struiken, ligt een andere leeuw, ook verzonken in een diepe slaap. We keren terug naar de rivier en volgen een tijdje het pad langs de Mara River. We passeren twee auto's die bij een struikgewas stilstaan, en wanneer we dichterbij komen zien we dat een stel leeuwen de reden is.
     Na de (slechte) hoofdweg voor een groot gedeelte weer gevolgd te hebben richting de Keekorok Lodge, slaan we een smal weggetje in en komt een eenzame hyena ons tegemoet gelopen. Iets verderop springen twee jakhalzen vanuit het niets op ons pad en blijven lange tijd op een sukkeldrafje voor ons uitlopen, af en toe de berm induikend om een hapje eten te vangen. De cheeta's die hier deze morgen nog gespot waren, laten zich echter niet meer zien. Wél vinden we weer een familie van maar liefst acht leeuwen, zowel volwassenen als kleine welpjes. Wanneer wij arriveren staat er al een grote verzameling auto's om hen heen en in een mum van tijd komen er nog tientallen bij. De leeuwen verplaatsen zich echter rustig tussen de busjes door en gaan wat verder in het gras liggen, zich niets aantrekkend van de vele ogen (en lenzen) die hen volgen.
     Langzaam rijden we terug naar de lodge en wederom wordt de dag afgesloten met een prachtige zonsondergang zoals je die alleen in Afrika kan meemaken.

Naar boven

Maandag, 26 maart 2007

    Tijd om afscheid te nemen van één van de beroemdste natuurparken van de wereld. Na het ontbijt rijden we richting de Talek Gate. Al snel zien we een groepje auto's staan en in de veronderstelling onze eerste leeuwen van de dag te gaan spotten, rijden we naar hen toe. Het blijken echter de cheeta's te zijn waarnaar we gisteren op zoek waren! We volgen de sporen van de andere auto’s die ons helemaal het veld inleiden, van de track af, om zo dicht mogelijk bij de dieren te komen. De drie cheeta's lijken zich niet te storen aan de achtervolgende auto's en lopen op hun gemak verder. Het is machtig om deze trotse, sierlijke dieren zo in de natuur te zien lopen!
    Nauwelijks terug op het pad zien we verderop al weer een groep busjes staan. Ditmaal zijn het wel leeuwen: de king en zijn queen. Nu hoeven we niet van het pad af te wijken om de twee dieren in hun volle glorie te bewonderen. Ze liggen allebei rustig voor zich uit te kijken, op een paar meter van elkaar vandaan. Onverwacht strekt het mannetje zich uit, staat op en loopt doelbewust op het vrouwtje af. De reden voor deze plotselinge actie wordt al snel duidelijk; het is tijd om te paren! De leeuw schijnt dit wel veertig keer op een dag te doen in de paartijd en wij hebben het geluk getuige te zijn van één van de veertig keren, op slechts drie meter van onze auto vandaan! Het eindigt met een luid, tevreden gebrul en voor we het weten is de hele gebeurtenis voorbij. Het vrouwtje loopt weg en zoekt de schaduw van één van de safari auto's op. Ook het mannetje laat zich op korte afstand van haar in het gras zakken. Alsof er niets gebeurd is liggen ze er weer op hun gemak en ongestoord bij. We wachten nog even af of het spectaculaire schouwspel zich gaat herhalen, maar vervolgen dan ons pad richting de Talek Gate. Hier is weer enorm veel wild te zien: topi's, impala’s, gazelle’s, enkele wrattenzwijnen en zelfs een luie hyena temidden van de antelopen. En zelfs wanneer we het reservaat al ver achter ons gelaten hebben, worden we nog omringd door zebra's, gnoes, struisvogels en giraffen.

    De weg naar het noorden blijkt veel mooier te zijn dan de route op de heenweg. We rijden door een wijds landschap, groen en omzoomd door bergen, met traditionele kralen en de Masai met hun vee in de open velden. Langzaam wordt de weg echter steeds slechter; het hobbelige pad wordt afgewisseld door een 'pad' met diepe gaten, veel modder en soms moeten we zelfs hele rivieren doorkuisen. In het regenseizoen zou deze weg geheel onbegaanbaar zijn, evenals de vele smalle tracks ín de Masai Mara.
    Vijf uur nadat we bij de lodge vertrokken zijn komen we eindelijk op een verharde weg uit; de pas aangelegde weg tussen Kericho en Narok. En in de anderhalf uur daarna leggen we de driedubbele afstand af van wat we deze morgen gereden hebben! Eenmaal in Kericho zoeken we het Tea Hotel weer op voor een late luch. Een telefoontje naar het guesthouse in Koru bevestigt dat er nog plaats is voor de komende nacht. En zo sluiten we onze safari in Kenya af op de plek waar we ook begonnen zijn.

 

Dinsdag, 27 maart 2007

    In de morgen vertrekken we zonder ontbijt en rijden naar de nabij gelegen grote stad Kisumu. Hier weet Bas een grote shopping mall waar we kunnen ontbijten en Marie-José haar laatste souvenirs van Kenya inkoopt. Vervolgens rijden we langs Lake Victoria richting Busia. Dit grensplaatsje is veel vriendelijker en gemoedelijker dan Malaba, en binnen een half uur zijn we terug in Oeganda. We vervolgen de route naar Jinja, stoppen voor een late uitgebreide lunch en vroeg in de avond arriveren we op de farm. Bij thuiskomst wacht ons het heuglijke nieuws dat er gedurende onze afwezigheid een kalfje geboren is! De veestapel telt nu maar liefst elf koeien en één stier, en verdere uitbreidingen zullen niet lang op zich laten wachten volgens de veearts.

 

Donderdag, 29 maart 2007

    Terwijl Bas al direct weer aan het werk is gegaan, komen wij rustig bij van de safari door Kenya. Vandaag rijdt Miranda met haar ouders na de lunch naar Kampala. We brengen een bezoek aan de Craft Village en doen boodschappen bij de Uchumi. Later in de avond ontmoeten we Bas en rijden we door naar het restaurant Khana Khazana: een heerlijk diner in Indische sferen!

 

Vrijdag, 30 maart 2007

    Tijdens de laatste dag in Oeganda willen Harrie en Marie-José een kijkje nemen bij Noah's Ark. Ondanks het feit dat we ons bezoek niet aangekondigd hebben, worden we hartelijk ontvangen en krijgen een uitgebreide rondleiding. En wederom worden we enthousiast vastgeklampt door de kinderen die vervolgens niet meer bij ons weg te slaan zijn. Enorm onder de indruk keren we aan het eind van de morgen terug naar de farm. Om nog meer kinderen blij te maken deelt Marie-José onderweg ballonnen uit, met als gevolg dat de kinderen in de straat nu vol verwachting staan te kijken als er een mzungu langs komt en allemaal weer een "ballooney" willen!
    Tegen de avond brengen we ze weg naar Entebbe Airport. Eenmaal op het vliegveld blijkt KLM twee uur vertraging te hebben, dus eten we eerst nog een hapje alvorens daadwerkelijk afscheid te nemen. En een tweede, onvergetelijke reis door Oost-Afrika is ten einde gekomen...

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen