Zaterdag,
2 juni 2007
"UGANDA
OYE!!"
Deze schreeuw klinkt vandaag veelvuldig
en hartstochtelijk uit de luidsprekers. Het is namelijk de
dag van de grote wedstrijd, waar Oeganda al maanden naar toe
heeft geleefd. Eindelijk hebben ze kans om wraak te nemen...
Het
zijn de Uganda Cranes, het nationale voetbalteam die het voor
de tweede keer opnemen tegen de Nigeriaanse Super Eagles,
ditmaal in het Namboole Stadion. Niet alleen moeten ze winnen
om nog kans te maken op de kwalificatie voor de Africa Cup,
maar aangezien ze de uitwedstrijd (onterecht) verloren hebben,
zijn ze er nog meer op gebrand om de Super Eagles in hun eigen
stadion te verslaan.
Om
13.00 uur vertrekken we met Lennart en enkele managers van
de farm naar het stadion. Tot onze opluchting is de voorspelde
file nergens te bekennen en kunnen we zonder problemen de
auto bij één van de tankstations parkeren. Rondom
het Namboole stadion hebben zich al veel mensen verzameld
en ín het stadion nog meer. Met de van tevoren gekochte
kaartjes mengen we ons onder de overige supporters en nemen
we plaats op de tribune. Hoewel we nog zeker twee uur moeten
wachten, is het stadion al voor meer dan driekwart gevuld.
Later blijkt dat de wedstrijd helemaal uitverkocht is, wat
in Oeganda betekent dat de capaciteit met zeker 20% overschreden
is, de mensen die illegaal zijn binnengekomen nog niet eens
meegeteld!
Er heerst een opgewonden sfeer; het
publiek staat te dansen en optredens van bekende Oegandese
artiesten brengen de menigte nog meer in de stemming. Een
half uur voor aanvang van de wedstrijd verschijnen de spelers
van beide landen op het veld en beginnen gedreven aan hun
warming-up. Precies om 16.30 uur klinkt het fluitsignaal en
wordt de wedstrijd door de Cranes afgetrapt.
Hoewel
er af en toe behoorlijk spannende momenten zijn, worden we
regelmatig afgeleid door de taferelen die zich náást
het veld afspelen. Het hele stadion is gevuld met de kleuren
rood, geel en zwart, en slechts in een klein hoekje valt wat
groen/wit op - de supporters van Nigeria. Het publiek is enorm
fanatiek en dat laten ze horen ook!
Helaas weet Nigeria in de 25e minuut
te scoren, wat de stemming even bedrukt. In de tweede helft
staat het geluk echter aan de Oegandese kant en krijgen de
Cranes maar liefst twee penalties mee. Beide gaan er onder
een luid gejuich in en vanaf dat moment is het publiek natuurlijk
helemaal niet meer te stoppen. Letterlijk... Wanneer de Egyptische
scheidsrechter voor de laatste keer op zijn fluitje blaast,
springen de uitzinnige fans van de tribune en bestormen het
veld. Politie is in rijke getalen aanwezig en zelfs de ME
is ingezet, maar zij laten alles gelaten toe. Binnen no-time
is ook het veld gevuld in de kleuren van de Oegandese vlag
en de paar Oegandese spelers (én coach!) die zich nog
op het veld bevinden, worden masaal naar de kleedruimte begeleid.
De fans weten van gekheid niet wat ze moeten doen; ze kussen
het gras in de goal waar tot twee maal toe de bal het net
heeft gevonden, ze maken acrobatische sprongen en gaan joelend
voor de teleurgestelde Nigeriaanse supporters staan. Terwijl
de tribunes leeg lopen, wordt hier en daar een vuurtje aangestoken.
En temidden van al het tumult ontfermt een jongetje van een
jaar of tien zich stilletjes over een rondslingerende krant.
Geconcentreerd zoekt hij de delen van het nieuwsblad bijeen
en legt de pagina's zorgvuldig weer op volgorde, klaar om
straks op straat weer verkocht te worden!
Eenmaal
buiten, het hek door, zien we een overvolle trein richting
Kampala vertrekken. Voor deze gelegenheid is er speciaal een
passagierstrein ingezet - de eerste rit sinds 1993! Tussen
de zingende mensen, luidtoetende matatu's en met takken versierde
boda-boda's lopen we terug naar de auto. Deze feestelijke
stemming is de hele weg naar Mukono nog duidelijk aanwezig;
het lijkt wel of ze de Africa Cup al gewonnen hebben! Maar
het moet nagegeven worden: de Cranes hebben een sterke wedstrijd
gespeeld en winnen van het beste land van Afrika is zeker
iets dat gevierd mag worden!
Zaterdag, 9 juni
2007
Vroeg
in de ochtend, nog voor de zon opkomt, zitten we samen met
Lennart en Hans in de auto, op weg naar het westen van het
land. De veestapel op de farm moet namelijk uitgebreid worden
en waar kunnen we beter terecht dan bij de traditionele veehouders
van Oeganda - de Banyankole!
Een kilometer of vijftig vóór
Mbarara ontmoeten we de eigenaar van een boerderij met minstens
300 geiten. Niet zomaar Oegandese geiten maar échte
Boerbok geiten; een Zuid-Afrikaans ras waarvan de bok met
gemak 140 kg kan wegen. We volgen de man naar de kraal om
te kijken of er wat geschikts tussen loopt en tevreden met
wat we zien maken we afspraken voor de daadwerkelijke aankoop.
Vervolgens rijden we door naar Mbarara waar we een hapje eten
en Evans ontmoeten (zoon van de familie die Nshenyi Village
runt).
Ons 'grote probleem' nu is het regelen
van het transport vanuit Mbarara. Natuurlijk weet Evans wel
waar we moeten zijn, maar zelfs met zijn hulp komen we er
niet uit. De mannen, die naast hun vrachtwagens onverschillig
de dag uitzitten, staan blijkbaar niet te springen om werk
en weigeren hun belachelijk hoge prijs ook maar enigszins
te laten zakken. Uiteindelijk hebben we het maar opgegeven
en met een paar telefoontjes naar onze eigen contacten in
Namaiba is ook het transport geregeld.
De volgende stap is het verkrijgen
van de nodige permits en certificaten voor het vervoer van
de dieren. Met de bureaucratie van Oeganda een ingewikkelde
en tijdrovende klus. Bas gaat met Evans bij een kantoortje
langs maar ze krijgen niets voor elkaar zonder de nodige papieren
van de DVO uit Mukono.
Pas
laat in de middag nemen we afscheid van Evans en gaan we op
weg naar Nshenyi. Terwijl we langs de glooiende heuvels rijden,
door valleien bedekt met uitgestrekte bananenplantages en
de parallel stromende Kagera rivier volgen, worden we weer
getroffen door de natuurlijke schoonheid van het land. In
het grensplaatsje Kikagati maken we een korte stop om even
voet in Tanzania te zetten. En niet lang daarna komt Emma,
de broer van Evans, ons al tegemoet gereden. Hij leidt ons
via de kronkelige paadjes naar de farm waar zijn moeder en
tante ons opwachten. We worden op de typische Banyankole manier
verwelkomd, met Afrikaanse thee en zoete bananen. Maar terwijl
de schemering al langzaam invalt moeten we ons haasten naar
een Bahima dorpje, waar één van de mannen bereid
is om zijn koeien aan ons te verkopen. Het is onvoorstelbaar
dat deze ogenschijnlijke arme familie, in een klein eenvoudig
hutje levend, in feite behoorlijk rijk is met hun kudde van
minstens 100 koeien!
Na wat kritische blikken op zijn vee
geworpen te hebben en even kritische vragen gesteld te hebben,
is het te donker om nog iets te zien en besluiten we om de
volgende dag terug te komen voor de definitieve selectie.
Terug op de farm nestelen we ons vermoeid maar voldaan in
de woonkamer, terwijl buiten het eten wordt bereid en af en
toe de zachte klanken van de repeterende dansgroep de kamer
binnendringen. Om 21.30 uur wordt de langverwachte maaltijd
opgediend - dit late tijdstip is het enige aspect van de Banyankole
cultuur waar we nog steeds moeite mee hebben - en daarna worden
we buiten bij het kampvuur verwacht. Aangezien menig mzungu
ons al is voorgegaan, komen we er dit keer niet onderuit om
mee te dansen. Onze aarzelende pogingen worden enthousiast
beantwoord door de lokalen en het lijkt er meer op of wij
er zijn om hén te vermaken dan andersom. De avond eindigt,
zoals het hier hoort, met een kop warme melk en tegen middernacht
zoeken we ons bed op.
Naar boven
Zondag, 10 juni
2007
Zondagmorgen
uiteraard vroeg op en dit keer zijn we zelfs nog eerder dan
de koeien op de plek voor het melken. De kalfjes staan al
ongeduldig op hun moeders te wachten, die op hun gemak terug
komen lopen van hun nachtelijke grazen. Eén voor één
worden ze losgelaten, mogen éven van hun moedersmelk
proeven en moeten dan plaats maken voor de Muhima. Natuurlijk
moeten we ook alle vier onze melkkunsten tonen, waarna we
toekijken hoe de mzee en de kinderen met hun behendige
vingers het verder overnemen. We keren terug voor het ontbijt
en gaan dan op weg voor een tweede bezoek aan de Ankole koeien.
Hoewel
de kudde al vredig staat te grazen, worden ze efficient in
een kraal gedreven zodat we rustig de beste kunnen uitzoeken.
Het duurt dan ook niet lang voordat we onze keus gemaakt hebben
en er tien mooie koeien in de kraal rondlopen. Allen zijn
een jaar of twee en duidelijk drachtig. Helaas wordt de prijs
daardoor ook opgedreven en al snel blijkt dat we het niet
eens zullen worden. Dan maar weer opnieuw selecteren! Ditmaal
zoeken we de jongste koeien uit van maximaal één
jaar en meteen klinkt de vraagprijs ons al een stuk redelijker
in de oren. Na een tijdje (plezierig) onderhandelen kunnen
we onszelf de trotse eigenaren van een kleine kudde Ankole
koeien noemen. Natuurlijk ontbreekt de belangrijkste schakel
nog, de bull, maar de buurman van Evans' moeder belooft
voor ons een sterke, gezonde stier uit te zoeken.
Inmiddels
is het al tegen 12 uur en dus hoog tijd om terug naar Mbarara
te gaan. Voor vanmiddag staat immers nóg een belangrijkste
selectieronde gepland. We rijden via de Mirama Hills, de grens
met Rwanda, en Ntungamo naar Mbarara waar we lunchen en direct
onze weg vervolgen naar de geitenfarm. De eigenaar blijkt
al een voorselectie gemaakt te hebben van jonge, drachtige
geiten en een paar bokjes. Uit deze groep kiezen we er vlot
12 uit; 10 geiten en 2 bokken. Mission completed!
Maandag, 11 juni
2007
Na
een geslaagd weekend in Nshenyi staat ons vandaag een teleurstelling
te wachten; één van de Mawa Bonsmara koeien
ligt op sterven na dood. We hebben haar maar snel uit haar
lijden verlost en de keel doorgesneden. Tja, het leven van
een boer is hard (maar onze diepvries wel gevuld)! Aan het
eind van de dag zijn alle (on)mogelijk eetbare delen van de
koe verkocht - behalve de staart die Mawa zich heeft toegeëigend
- en heeft het ons nog bijna 350.000 shilling opgebracht.
De
koeien en geiten zijn overigens niet de enige aanwinsten op
de farm. Sinds vorige week hebben we er ook vier parkieten
bij gekregen, meegebracht uit Kenia. Gelukkig is het hok groot
genoeg voor onze verzameling en hopelijk zit er ditmaal wel
een mannetje bij, zodat de uitbreiding vanaf nu automatisch
gaat.
Donderdag, 14
juni 2007
Dinsdagmorgen
heeft Lennart zich opgeofferd om met de truck de koeien en
geiten mee op te gaan halen. Nu is het kopen van vee al een
hele ervaring, maar het vervoeren van deze dieren naar een
andere locatie is helemaal een kunst op zich! Buitenstaanders
kunnen zich hier waarschijnlijk weinig bij voorstellen en
daarom verwijzen we naar Lennarts' uitgebreide verslag op
zijn site (www.lennartopstage.tk/belevingen), inclusief een
4 stappenplan om koeien in de vrachtwagen te krijgen.
En zelfs al hadden we met zorg alle nodige
papieren en permits geregeld, dan nóg moet je bij elk
afzonderlijk checkpoint onderweg betalen. Discussiëren
heeft geen zin; zelfs het vragen om een betalingsbewijs wordt
afgestraft met een directe verdubbeling van het bedrag. Laat
in de avond wordt de kudde vermoeid maar heelhuids op de farm
afgeleverd en sinds deze morgen grazen ze tevreden in hun
nieuwe weiland.
Naar boven
Vrijdag, 15 juni 2007
Afrika
is leuk met al haar wilde dieren, maar sommigen worden nu
wel erg huiselijk! Sinds kort verlenen we onvrijwillig onderdak
aan een familie ratten en drie vleermuizen. Van de vleermuizen
hebben we weinig last, zij hangen voornamelijk loom aan het
dak van de veranda te bungelen. Maar de ratten, die zich op
zolder genesteld hebben, komen ongegeneerd de keuken en woonkamer
binnen, op zoek naar voedsel. Gisteravond wist er zelfs één
onze slaapkamer in te vluchten, waardoor we noodgedwongen
in de logeerkamer hebben geslapen. De volgende morgen bleek
het beest helaas gevlucht te zijn... Maar inmiddels hebben
we ons bewapend met rattengif dat deze ongewenste indringers
hopelijk snel zal uitschakelen!
Zaterdag,
16 juni 2007
Gisteravond
zaten we aandachtig een film te kijken toen de aarde onders
ons opeens begon te bewegen. De stoelen, tafeltjes, lampen;
alles leek te trillen. Langzaam werd het steeds heviger en
bleef zo lang aanhouden dat we naar buiten zijn gevlucht.
Een niets ervan snappende Mawa begon luid te blaffen en de
anders slapende parkieten fladderden gealarmeerd door hun
hok. Vreemd genoeg maakten vandaag de kranten noch de radio
er enige melding over en met veel moeite zijn we er achter
gekomen dat het om een aardbeving van 5.9 op de schaal van
Richter ging. Het epicentrum had ín Lake Albert gelegen,
op de grens met Congo en ruim 400 km van ons vandaan.
Nog
meer sensatie zoekend rijden we deze avond naar Kampala voor
een gezellig avondje uit. We beginnen met een uitgebreid diner
bij het Japanse restaurant Kyoto en gaan vervolgens een biertje
drinken in Sabrina's Pub. Rond middernacht verplaatsen we
ons naar één van de populairste discotheken
in de stad: Ange Noir. De entree van deze club is aanmerkelijk
hoog maar geeft ons wel toegang tot alle verdiepingen. Helemaal
bovenin is blijkbaar gereserveerd voor de 'jet set' van Kampala;
een kleine, trendy ruimte waar een mix van R&B en Oegandese
popmuziek gedraaid wordt. Een verdieping lager zijn wat pooltafels
en een lege bar en op de begane grond bevindt zich een grote
zaal waar duidelijk de meer doorsnee bevolking komt. Hier
blijven we hangen tot ver na middernacht en hoewel we vrijwel
de enige mzungu's zijn, lijken we niet echt op te vallen -
in tegenstelling tot in sommige andere discotheken!
Zaterdag, 23
juni 2007
Dit
weekend brengen we in Fort Portal door en gaan we een kijkje
nemen bij de nieuwe lodge van Great Lakes Safaris. Nadat de
constructie in maart begonnen is, zijn we erg benieuwd naar
de vorderingen. Bij aankomst in Kibale Forest aangekomen worden
we aangenaam verrast. Alle plaforms zijn af en de luxueuze
tenten kunnen opgezet worden. Ook het hoofdgebouw met restaurant
en bar ziet er veelbelovend uit. Nu maar hopen dat alles klaar
zal zijn voor de eerste gasten arriveren!
We overnachten in Rwenzori View Guesthouse
waar we 's avonds een bekende ontmoeten. Deze Nederlandse
jongen heeft zich sinds kort in Fort Portal gevestigd en is
van plan om ook een eigen campsite te beginnen. Na het eten
rijden we naar het centrum van het stadje, op zoek naar een
plek om voetbal te kijken. Uiteindelijk vinden we een hotel
waar prompt voor ons van zender gewisseld wordt, waardoor
de overige gasten verontwaardigd moeten toezien hoe hun favoriete
serie ongevraagd wordt verruild voor het boeiende spel van
Oranje. Onder het genot van een Bell zien we hoe Nederland
onder de 21 overtuigend Servië verslaat en Europees Kampioen
wordt. Na het voetbal duiken we nog even de enige club "Heartbeat"
en keren dan terug naar het guesthouse.
Naar boven
Zondag,
24 juni 2007
Na
een vroeg ontbijt gaan we weg op naar Semliki Wildlife Reserve;
een relatief onbekend reservaat maar zeer geliefd bij vogelaars.
We volgen het slingerende pad langs de Rwenzori Mountains
en na een klein uurtje rijden we bijna ongemerkt het beschermde
gebied in. Tijdens een korte game ontdekken we echter weinig
wild in de open savanne vlakte, op een paar Uganda kobs na.
Uiteindelijk komen we bij de Semliki Safari Lodge uit, waar
we hartelijk verwelkomd worden door één van
de (blanke) managers en een drankje aangeboden krijgen. Hoewel
de lodge stijlvol is ingericht en een prachtig uitzicht biedt,
is het ook hier verdacht rustig. Vroeg in de middag keren
we weer terug naar de bewoonde wereld en rijden vervolgens
door naar Mukono...
|
