Woensdag,
1 augustus 2007
Na
een prachtige week op het exotische eiland Zanzibar te hebben
doorgebracht zijn we nu weer terug in Oeganda. Eveneens tropisch,
al laat het weer nog steeds te wensen over. De dagen zijn
regenachtig en bewolkt, en de kranten berichten regelmatig
over plaatselijke overstromingen in Kampala. Het afwateringssysteem
werkt sowieso al niet optimaal, dus het hoeft maar een beetje
te regen of de lager gelegen delen worden alleen nog toegankelijk
voor 4x4 auto's en vrachtwagens. Daarnaast vinden er momenteel
allerlei voorbereidingen en reparaties plaats in verband met
het komende CHOGM (Commonwealth Meeting). Al maanden wordt
er geestdriftig gesproken over deze belangrijke gebeurtenis
die in november gaat plaatsvinden en een drastische verandering
zal brengen in de toekomst van Oeganda. Althans, dat lijkt
de publieke opinie te zijn.
De hoofdwegen zijn versierd met reusachtige
billboards waarop verschillende beroemdheden aankondigen dat
ze klaar zijn voor CHOGM. Politieke leiders, artiesten en
zelfs sporthelden van Manchester United ontbreken niet. Ondertussen
is Kampala nog even chaotisch als altijd en gaan de voorbereidingen
onverminderd, in een Afrikaans tempo, door. Eén van
de drukste plaatsen, tussen Kampala en Jinja Road, ligt al
maanden open en wisselt dagelijks van hoedanigheid. 's Morgens
is het een rotonde, kom je er een paar uur later langs is
het opeens een kruising geworden en nog wat later blijkt het
tot een openbare parkeerplaats te zijn omgetoverd! Rio Ferdinand
mag dan klaar zijn voor CHOGM, maar Oeganda is dat duidelijk
nog niet hélemaal...
Zaterdag, 11
augustus 2007
Na
vorige week een verrassende uitnodiging te hebben gekregen
voor de bruiloft van onze Oegandese vriend Evans, stappen
we vandaag vroeg in de auto om de lange rit naar Mbarara te
maken. Hoewel Bas al verschillende huwelijksfeesten heeft
bijgewoond, zal deze iets anders getint zijn aangezien de
bruid een mzungu is. We hebben een kamer geboekt in Lake View
Hotel, waar ook de receptie zal plaatsvinden. Tijdens onze
lunch op het terras zien we de tante van Evans druk op en
neer hollen om alles in de tuin in orde te maken. Partytenten,
stoelen, tafels, boeketten en andere versiersels; er mag niets
ontbreken. De boeketten waar zielig een paar roosjes uitsteken
zien er zo armzalig uit dat we onze eigen weelderige bos chrysanten
maar snel tevoorschijn halen. De bloemen worden dankbaar aangenomen
en meteen kort gesneden om in nieuwe boeketten verwerkt te
worden.
De
kerkdienst is gepland voor 14.00 uur, maar Oeganda zou Oeganda
niet zijn als het niet ruim een uur zou uitlopen. Toch is
het een mooie mis, in een fraai aangeklede kerk, met een 82-jarige
bisschop die er geen enkele keer in slaagt om de naam van
de bruid goed uit te spreken. Op haar ouders en zus na, is
de hele kerk gevuld met familie en vrienden van Evans. De
dienst gaat overigens compleet op z'n Amerikaans, inclusief
de traditionele vows en "you may kiss the bride".
Nu de kerkklokken meer dan een uur
te laat geluiden worden, gaat ook de receptie onvermijdelijk
veel later van start. Anders dan volgens de Nederlandse gebruiken,
houden de Oegandezen ervan om speeches te geven: pastoors,
vrienden, ouders, zussen en broers, ooms en tantes, neven
en nichten, nog meer mensen waarvan de familieband ons onduidelijk
is gebleven, en het bruidspaar zelf natuurlijk. Er lijkt maar
geen eind aan te komen, terwijl iedereen min of meer hetzelfde
zegt. Het wordt ons nogmaals duidelijk dat je in Oeganda niet
zozeer de man maar met name zijn familie trouwt. De enige
onderbrekingen komen in de vorm van een traditioneel dansoptreden
en het aansnijden van de taart. Gelegenheid voor het bruidspaar
om een dans te openen is er niet, al doet de DJ zijn best
om de toespraken van bijpassende achtergrondmuziek te voorzien.
Na bijna drie uur lang braaf op een
plastic stoel te hebben gezeten en de langdradige verhalen
aangehoord te hebben, is het dan eindelijk voorbij. De voornaamste
reden voor deze beëindiging is het feit dat het inmiddels
al donker is geworden en er geen licht aanwezig is. Eindelijk
krijgen we de kans om het gelukkige paar persoonlijk te feliciteren
en onze welgemeende wensen over te brengen. Terwijl andere
gasten hetzelfde doen, keren we terug naar het hotel om direct
aan te schuiven voor het buffet.
Dinsdag, 14 augustus
2007
Eindelijk
reden voor beschuit met muisjes! In twee dagen tijd hebben
we er maar liefst drie boerbokgeitjes bij gekregen. Gisteren
zijn er twee vrouwtjes geboren, met een typisch bruine kopje
en wit lijf. Door de lange hangoren hebben ze wel wat weg
van een konijntje, al zijn ze voor een lam behoorlijk groot
(zie foto's).
Vandaag werd de tweeling opgevolgd door de geboorte van een
bokje en het zal niet lang duren voordat er nog meer van deze
wollige beestjes rondscharrelen tussen de volwassen geiten.
Vrijdag,
17 augustus 2007
Hoewel
Bas komend weekend helaas gebonden is aan de farm, besluit
ik na lang wikken en wegen mijn verjaardag op de Ssese Eilanden
door te brengen. Het is één van de plaatsen
waar we nog nooit zijn geweest en tevens een mooie gelegenheid
om de groep Spaanse toeristen te ontmoeten, die al twee weken
met Great Lakes Safaris op rondreis zijn.
In de morgen rijden we van Kampala
naar Kasenyi, vlakbij Entebbe Airport, waar de ferry om 14.00
uur vertrekt. De Ssese Islands is een archipel van meer dan
80 eilandjes, gelegen in het grootste meer van Afrika en waarvan
een groot gedeelte onbewoond is. Het eiland waar wij na een
3-uur durende tocht aanleggen is Buggala Island, tevens het
grootste eiland van de groep. Hier worden we vriendelijk ontvangen
en naar onze accommodatie geleid (Pearl
Gardens Beach). Terwijl de Spaanse gasten met hun bagage
naar de kamers verdwijnen, krijg ik ongetwijfeld de beste
plek van het eiland toegewezen: een grote tent mét
veranda, op nog geen tien meter van het meer!
De rest van de middag genieten we van het
uitzicht, het zachtjes kabbelende water en de bontgekleurde
ijsvogels die sierlijk het water induiken, op zoek naar vis.
Tegen de tijd dat de avond is gevallen, ligt er een grote
hoeveelheid hout op het strand en wordt er een groot kampvuur
aangestoken. Na het avondeten verzamelen we ons dan ook met
z'n allen rond het vuur. Met de Oegandese muziek op de achtergrond,
de warmte van het oplaaiende vuur, de sterrenhemel boven ons
en het door de maan verlichte Lake Victoria is het een magische
plek. We drinken gezellig een biertje en langzaam druipen
de Spanjaarden één voor één af.
Voor ik er erg in heb is het middernacht en komt Lorenzo,
de Spaanstalige gids, met een stuk ananas aangedragen. Eén
grote kaars vervangt 27 kleintjes. Zo wordt mijn verjaardag
toch nog feestelijk ingeluid. En op een tropisch eiland als
dit smaakt de zoete ananas tien keer beter dan een stuk taart!
Zaterdag, 18
augustus 2007
De
morgen begint regenachtig en bewolkt. Na het ontbijt wachten
we tot de ergste bui voorbij is en gaan dan met een gids mee
voor een tocht over het eiland. We wandelen eerst een stuk
langs het strand: langs verlaten vissersbootjes, verschillende
accommodaties en dichtbegroeide oevers. Hamerkopvogels, aalscholvers
en zilverreigers scharrelen in het ondiepe water, terwijl
een jongen met zijn blote handen op tilapia vist. Na een tijdje
verlaten we de kusstrook en gaan we het aangrenzende woud
in. Dit gedeelte is groen en bebost, al schijnt het eiland
voorheen één tropisch oerwoud te zijn geweest.
We zien een groep vervet monkeys speels wegduiken en hornbills
vliegen krijsend door de lucht. Geleidelijk aan gaat het bos
over in een open veld en we klimmen naar een uitkijkpunt met
prachtig uitzicht op de baai en Lake Victoria. De wandeling
gaat verder naar de hoofdstad van het eiland, Kalangala. Eenmaal
hier vindt onze gids dat hij zijn taak wel volbracht heeft
en we het verder zelf maar uit moeten zoeken. Op eigen houtje
wandelen we door het stadje, niet meer dan anderhalve straat,
en vinden later onze weg weer terug naar Pearl Garden Beach.
De rest van de middag brengen we luierend
door op het strand. Een Spaanse familie huurt een kano en
gaat het meer op om te vissen, terwijl een ander deel van
de groep een wandeling maakt naar het nabijgelegen vissersdorpje.
De middag gaat over in de avond met een prachtige zonsondergang
en wederom wordt er een sfeervol kampvuur aangestoken. Bij
het diner worden we getrakteerd op heerlijk verse tilapia's
die dezelfde middag door de familie uit het water zijn gevist.
Hoewel de groep niet op de hoogte is van mijn verjaardag,
besluit ik ze op het lokaalgebrouwen drankje "UG"
(waragi) te trakteren. Eén grote fles van een liter,
met verschillende flesjes Krest (bitter lemon) om mee te mixen,
worden gretig in ontvangst genomen én gedronken. Een
onzichtbare toost op mijn verjaardag, terwijl de laatste nacht
op de Ssese Eilanden nog tot in de late uurtjes in de gloed
van het kampvuur wordt doorgebracht.
|
