Zondag,
3 september 2006
Precies
één jaar in Oeganda!! En nog steeds ontzettend naar onze zin,
dus we plakken er zeker nog een paar jaartjes aan vast! Het
is onvoorstelbaar hoe dit jaar is omgevlogen. Nog steeds vallen
we van de ene in de andere verbazing en genieten we met volle
teugen van het Afrikaanse leven.
Gisteren hebben we een hoognodig bezoek aan de kapper gebracht,
aangezien de familie in Nederland al opmerkingen begon te
maken over de hoeveelheid haar bij Bas. Tegen de avond zijn
we naar Entebbe Airport vertrokken om Koen op te halen. Deze
Nederlandse jongen komt tot het eind van het jaar stage lopen
bij Van Zanten en zal een heel nieuwe ontwikkeling op de farm
in gang gaan zetten. Om hem alvast een indruk van de omgeving
te geven, besluiten we zondag naar Jinja te gaan. We lunchen
bij de Bujagali Falls en rijden via Kayunga terug naar Mukono,
zonder de gebruikelijk stop op onze favoriete plek over te
slaan. Helaas is de verborgen plaats niet meer zo rustig en
bebost als we het ooit hebben aangetroffen. Bomen zijn gekapt,
hutjes zijn vanuit het niets opgedoken en bij de bruisende
waterval zit een groep kajakkers. Ondanks het feit dat het
nu een stuk minder groen is, blijft het een machtige plaats
om van de Nijl en het weidse uitzicht te genieten. Overigens
hebben we vandaag wel een héél bijzonder uitzicht... Verschillende
naakte kinderen zijn naar de rivier gekomen voor hun dagelijkse
wasbeurt en nemen een verfrissende duik in de Nijl. De kleintjes
spartelen onbeschaamd in het ondiepe water, terwijl de oudere
jongens van rotsen springen en zich met de stroming laten
meevoeren, alles zorgvuldig verborgen houdend voor de drie
mzungu's. We eindigen de dag in het Colline Hotel; voor Koen
een goed begin van zijn verblijf in Oeganda!
Woensdag,
6 september 2006
Vandaag
zijn we weer opgeroepen om naar de rechtbank te komen. Gelukkig
gaat het dit keer iets vlotter, wat waarschijnlijk aan de
aanwezigheid van de advocaat te danken is. De twee verdachten,
die de vorige keer ook aanwezig waren, hebben zich al gemeld
en niet veel later wordt er een derde jongen binnengebracht.
Nog één is voortvluchtig maar de kans is klein dat hij zich
laat vinden. Tegen 10.00 uur worden we naar de rechtszaal
geleid. In plaats van de echte zaal binnen te gaan, vindt
het verhoor plaats in een klein kamertje. Ik (Miranda) ben
vandaag de enige die moet getuigen, wat natuurlijk begint
met een officiële eedaflegging. Met mijn rechterhand opgeheven
zweer ik dat ik de waarheid en niets anders dan de waarheid
zal vertellen. De Engelse versie van deze belofte valt echter
nog niet mee om na te spreken! Vervolgens komen de vragen
en moet het hele verhaal weer tot in de details verteld worden.
Zowel de rechter als de openbare aanklager stellen vragen,
terwijl een vrouw het nodige in het Luganda vertaalt. Alle
details worden nauwkeurig genoteerd door de rechter, in een
handschrift wat waarschijnlijk zijn eigen versie van steno
is. Af en toe word ik in de rede gevallen door onze advocaat
om gebeurtenissen wat duidelijker te stellen. Aan het eind
van mijn verhaal krijgen de drie jongens de kans om mij vragen
te stellen. De boda-boda bestuurder vraagt zich af hoe ik
weet dat hij erbij betrokken was, ondanks het feit dat hij
het al lang heeft toegegeven tegenover de politie. Ook de
derde jongen heeft een uiterst slimme vraag: wie ben jij?
Gelukkig wil de rechter hier niet serieus op in gaan en mag
een antwoord achterwege blijven.
En dan is het voorbij, in minder dan uur.
Volgende week gaat nog één van de politiemannen getuigen en
wanneer de jongens hun verhaal mogen doen weten we niet. Maar
volgens de advocaat staan we er goed voor. Nu maar afwachten
of mijn getuigenis ook het gewenste effect heeft!
Zaterdag,
9 september 2006
Zaterdagavond
en tijd om weer eens een keer te gaan stappen! Na het eten
rijden we naar Kampala en drinken we eerst een biertje bij
Just Kicking. Vervolgens verruilen we het sportcafé voor "The
Capital", een beruchte pub bij (zelfs!) de Oegandezen.
Alle vrouwen hier zouden stuk voor stuk hoer zijn en naar
mate de avond vordert, wordt dit steeds geloofwaardiger. Bas
en Koen trekken direct de aandacht en hebben binnen no time
een groep meiden om zich heen staan. Gevolg is jaloerse blikken
van de aanwezige jongens en smachtende blikken van de vrouwen.
Alle trucjes worden uit de kast gehaald maar na verloop van
tijd druipen de meeste teleurgesteld af, op zoek naar een
gewilliger slachtoffer. De meiden die hun oog hebben laten
vallen op de drie blanke mannen naast ons hebben echter meer
geluk...
Naar boven
Zondag,
10 september 2006
Zondagmorgen
slapen we uit en rond de middag vertrekken we naar Mabira
Forest. Het oorspronkelijke plan is om mountainbikes te huren
maar uiteindelijk kiezen we toch voor een wandeling langs
de bekende route. Natuurlijk worden er weer apen gespot, zij
het minder in aantal en van grotere afstand dan de voorgaande
keren. Hoe vaak we deze wandeling ook al gemaakt hebben, elke
keer is het weer anders... Ook in het dorpje zijn de kinderen
nog even enthousiast en begroeten ons met een brede glimlach
op hun gezicht. Toch zonde als een deel van dit tropisch bos
moet wijken voor suikerrietplantages!
Vrijdag,
15 september 2006
Gisteren
werden we weer in de rechtszaal verwacht. Deze keer alleen
voor de getuigenis van de politieagent. Bij aankomst worden
we echter meteen weer weggestuurd door de advocaat. Opeens
was onze aanwezigheid niet meer vereist en beloofde de advocaat
ons op de hoogte te houden.
Vandaag is er echter weer wat meer reden voor vrolijkheid.
Vanmiddag wordt namelijk het contract voor Kibale ondertekend!
Great Lakes Safaris heeft de concessie van Uganda Wildlife
Authority gewonnen en mag nu de bestaande accommodatie in
Kibale Forest National Park gaan beheren. Vanzelfsprekend
zullen we het niet zomaar overnemen, maar zal er het komende
jaar veel opgeknapt en bijgebouwd worden. Er zal een nieuw
restaurant komen, de bestaande banda's zullen vervangen worden
en er komt een geheel nieuw luxury
tented camp.
Een eigen lodge betekent natuurlijk ontzettend veel voor een
kleine organisatie als Great Lakes en het feit dat de overname
vandaag officieel wordt vastgelegd, is reden genoeg voor een
fles champagne!
Lees meer...
Zaterdag,
16 september 2006
Vandaag
vertrekken we al vroeg richting 'Ankole country': Katonga
Wildlife Reserve. Tegen 11.30 uur arriveren we in het dorpje
Kyegegwa waar we voor een vroege lunch stoppen. Vanaf dit
dorpje loopt er een murram
road naar het
reservaat, 42 kilometer ten zuiden van de hoofdweg. De omgeving
is groen, heuvelachtig en hier en daar duiken ruiggevormde
rotsen in het landschap op. Ons tegemoetkomende verkeer bestaat
hoofdzakelijk uit grote kuddes Ankole koeien, die ook meteen
de hele weg in beslag nemen. Eenmaal bij de headquarters aangekomen
wacht ons een hartelijke begroeting door een UWA-ranger. Speciaal
voor ons bezoek worden er comfortabele stoelen in de schaduw
van een boom gezet zodat we rustig kunnen horen wat Katonga
ons zoal te bieden heeft. Al snel beseffen we dat we het maken
van lange game drives kunnen vergeten; het gebied is meer
geschikt voor natuurwandelingen en kanotochten. Voor de overnachting
kunnen we terecht in het Education Centre van UWA, op een
kilometer van de headquarters.
Na onze slaapplaatsen bekeken te hebben,
rijden we met twee rangers naar het dichtstbijzijnde dorpje
Kabagole. Het plaatsje heeft welgeteld één (hoofd)weg, maar
meerdere restaurantjes, en hotels zijn er zelfs in overvloed.
Variërend van Paradise Hotel tot Super Hotel, spreken de namen
voor zich. In één van de lokale restaurantjes kunnen we ons
avondeten reserveren en kiezen we voor het dagmenu, het enige
dat beschikbaar is.
We keren terug naar het Education Centre en om 16.00 uur gaan
we dan eindelijk op pad met één van de rangers. We rijden
eerst een stuk richting een tropisch bos. Tijdens deze korte
game drive zien we waterbucks in grote getalen, reedbucks,
een enkele bushbuck en zelfs de zwierige staartjes van de
wrattenzwijnen. Het pad leidt ons door een savanneachtige
landschap naar een klein woud. Hier laten we de auto achter
en gaan te voet verder. Een wandeling van niet meer dan 10
minuten brengt ons al aan de andere kant van het bos, maar
we spotten maar liefst twee soorten apen. De Black-and-white
Colobus monkeys kijken ons rustig aan vanaf hun positie hoog
in de bomen, terwijl de Vervet monkeys ons nieuwsgierig volgen
en enthousiaste geluidjes maken. Wanneer we genoeg apen gezien
hebben, keren we terug naar de auto en rijden terug naar de
headquarters. De regenbui van die middag heeft ervoor gezorgd
dat het pad op veel plaatsen modderig is en regelmatig schakelen
we de 4x4 in voor de anders onbegaanbare stukken.
Na de korte game drive en boswandeling
volgt er een langere nature walk richting het moeras. Dit
is de plek waar zich nog meer wild verborgen houdt, waaronder
nijlpaarden en de mysterieuze sitatunga. Er zit overigens
nóg groter wild in het reservaat, zoals olifanten en buffels
maar zij houden zich op in het zuiden, een gebied dat niet
bereikbaar is per auto. Zowel de sitatunga als de nijlpaarden
houden zich schuil gedurende onze wandeling en het enige dat
we zien zijn vele waterbucks en een brutale Colobus monkey.
We volgen een deel van de Sitatunga Trail en de kronkelige
'hippo-paadjes' die van het moeras naar het grasland leiden.
Onvoorstelbaar dat deze nauwe doorgangen door zo'n log beest
als het nijlpaard zijn gemaakt!
Na een wandeling van zo'n anderhalf uur zijn we terug bij
de auto en kunnen we naar het dorpje voor ons avondmaal. Terwijl
de gids zijn laarzen verruilt voor zijn dagelijkse slippers,
ontdekken we dat de auto een lekke band heeft. In de schemering
van de avond verwisselt Bas de band, met de goedbedoelde hulp
van de ranger, en op het moment dat de duisternis helemaal
invalt zijn we op weg voor ons avondeten. Een zeer lokale
maaltijd in een zeer lokaal, klein restaurantje. Het flauwe
schijnsel van de olielamp verlicht ons bord net genoeg om
te kunnen zien wat we eten: matooke, rijst en beef stew (stukjes
rundvlees drijvend in een kom vol jus), samen met een lauw
biertje. Dat onze komst een attractie op zich is en we onbedoeld
hordes kinderen naar het restaurant lokken, is een bijkomstigheid
waar we al aardig aan gewend zijn.
We betalen voor de maaltijd en slaan extra
bier in om op de veranda van onze accommodatie op te drinken.
Tot onze verrassing beschikt het Education Centre over stroom,
opgewekt door zonnepanelen en een klein generatortje.
In het gezelschap van vele muggen, kevers en andere ondefinieerbare
insecten nemen we plaats op de veranda en genieten van de
'stilte'. Voor ons strekt zich het natuurpark uit en met een
beetje fantasie kun je je indenken dat hyena's en bushbabies
zich op slechts enkele meters van ons bevinden. Maar we zien
niets...
Naar boven
Klik hier voor meer informatie over
Katonga Wildlife Reserve
Zondag,
17 september 2006
Zondagmorgen
staan we voor dag en dauw op en rijden naar de headquarters
waar onze wandeling zal starten. Onderweg denken we ons geluk
al beproefd te hebben als we een eenzame sitatunga spotten.
Helaas blijkt het later een duiker te zijn.
De vroege ochtend is het beste tijdstip
om de schuwe sitatunga te vinden en het volgen van de Sitatunga
Trail, die langs het moeras loopt, zal ons hierbij helpen.
Deze keer hebben we wel echt geluk; recht voor onze ogen vlucht
een kleine hertachtige het riet in. Lang hebben we er niet
van kunnen genieten maar het was de sitatunga van Katonga!
De wandeling wordt onderbroken door een kantocht door het
moeras. Al voor onze komst staat de kapitein ijverig het water
uit het houten bootje te scheppen. Ook het feit dat de boot
achter zo'n 20 centimeter omhoog komt wanneer hij voorin gaat
zitten, geeft ons niet veel vertrouwen. Een hele opluchting
dus als we ontdekken dat het kanaal niet dieper dan een halve
meter is. De tocht duurt zo'n half uur en de arme man werkt
zich helemaal in het zweet terwijl hij met moeite tegen de
drab in roeit. Ondanks dat het gebied te dichtbegroeid is
met papyrus en riet om enig wild te spotten, is het een mooie
boottocht. Tevreden keren we terug naar de auto en gaan ontbijten
in ons bekende restaurantje. Vervolgens nemen we afscheid
van onze ranger vrienden en beginnen we aan de lange terugrit
naar Mukono.
Dinsdag,
19 september 2006
Vandaag vertrekt
Miranda voor haar werk naar Japan. Van 22 tot en met 24 september
vindt in Tokio de grootste toeristische beurs van Azië plaats
en Great Lakes Safaris is daar natuurlijk bij. Een 18,5 uur
durende vlucht zal haar via Amsterdam naar Narita Airport
brengen en voor de jetlag goed en wel kan toeslaan, vliegt
ze vier dagen later al weer terug. Tijdens de beurs is ze
uitgenodigd om samen met enkele collega's bij de ambassadeur
te verblijven, dus comfortabele accommodatie is gegarandeerd.
Woensdag,
27 september 2006
Inmiddels
is Miranda weer teruggekeerd van een succesvolle beurs.
"Na een vermoeiende, lange vlucht met KLM landden we
op Tokyo Narita, waar de ambassadeur ons al stond op te wachten.
Het was meteen al duidelijk dat, ondanks zijn hoge functie,
hij een doodnormale Oegandees was met de herkenbare manier
van praten en de gebruikelijke Oegandese humor. Vanaf Narita
Airport was het nog ruim 70 km naar het centrum van Tokio.
Het eerste gedeelte ging nog door een redelijk groen landschap,
maar al snel bevonden we ons in het stedelijk gebied. Natuurlijk
werd ook hier links gereden en vrijwel  elke
auto had een navigatiesysteem in het dashboard. Met name de
vrachtwagens vormden een grappige herkenning op de Japanse
wegen; precies dezelfde als in Oeganda, maar dan nieuwe, nog
niet beschadigde versies! De snelweg was breed en het verkeer
ongekend ordelijk. Hetzelfde gold voor de vele kruisingen
in de stad, maar toen we eenmaal in de wijk Shibuya reden
en het huis van de ambassadeur naderden, bleken de zijwegen
ontzettend smal te zijn. Dat is typisch Tokio: de stad zelf
is groot met hoge gebouwen en uitgebreide winkelcentra, hotels
en vele restaurants. Tegelijkertijd is het ook allemaal piepklein.
De straten zijn smal, de deuropeningen laag, de mensen zelf
zijn piepklein en zelfs hun honden! Alle beschikbare ruimte
wordt zo optimaal mogelijk benut.
Het huis van de ambassadeur bevond zich
in een woonwijk, op korte afstand van de ambassade. Zoals
gebruikelijk is in Japan, moesten we onze schoenen uitdoen
voor we de kamers betraden, al was het hier meer om praktische
reden (het witte tapijt) dan om de traditie te volgen. Na
onze aankomst kregen we een korte briefing over de beurs en
vervolgens gingen we op weg naar Tokyo Big Sight, dat op zo'n
45 minuten rijden lag. Gedurende mijn verblijf in Tokio was
deze rit, van en naar de beurs, tevens dé kans om iets van
de stad te zien.
De ambassade had niet alleen voor geweldig ontvangst gezorgd,
maar ook Japanstalige brochures en typisch Oegandese souvenirs,
waaronder een levensgrote, pluche gorilla. Dit zou ongetwijfeld
veel Japanners trekken, die natuurlijk allemaal op de foto
wilden met deze zachte aap.
De beurs openden zijn deuren op vrijdag
voor de vakbezoekers en op zaterdag en zondag werd ook het
publiek toegelaten. Over aandacht hadden we niet te klagen,
zeker de gorilla niet, en de vertaalde brochures werden gretig
in ontvangst genomen. Omdat de meeste bezoekers zeer gebrekkig
- of totaal niet - Engels spraken, had elke organisatie een
vertaler ter beschikking. Bovendien spraken we zelf na verloop
van tijd ook vloeiend Japans. "Uganda ni kite!"
- Come to Uganda!
De vrije avonden werden besteed bij de
ambassadeur thuis of met een gezellig diner buiten de deur.
Maandagmorgen werden we netjes op het vliegveld afgezet en
met een tussenstop in Nederland arriveerde ik dinsdagavond
weer in Entebbe. Home again!"
Naar boven |
