Home
           
Januari 2006 Januari 2006 Februari 2006 Maart 2006 April 2006 Mei 2006 Juni 2006 Juli 2006 Mei 2006 September 2006 Oktober 2006 December 2006 November 2006 Augustus 2006 November 2006 December 2006 September 2006 Oktober 2006 Juli 2006 Maart 2006 Augustus 2006 Februari 2006 Juni 2006 April 2006 Terug naar overzicht
 
 

Zondag, 10 september 2006

Vrijdag, 15 september 2006

Zaterdag, 16 september 2006

Zondag, 17 september 2006

Dinsdag, 19 september 2006

Woensdag, 27 september 2006

 

Zondag, 3 september 2006

    Precies één jaar in Oeganda!! En nog steeds ontzettend naar onze zin, dus we plakken er zeker nog een paar jaartjes aan vast! Het is onvoorstelbaar hoe dit jaar is omgevlogen. Nog steeds vallen we van de ene in de andere verbazing en genieten we met volle teugen van het Afrikaanse leven.

    Gisteren hebben we een hoognodig bezoek aan de kapper gebracht, aangezien de familie in Nederland al opmerkingen begon te maken over de hoeveelheid haar bij Bas. Tegen de avond zijn we naar Entebbe Airport vertrokken om Koen op te halen. Deze Nederlandse jongen komt tot het eind van het jaar stage lopen bij Van Zanten en zal een heel nieuwe ontwikkeling op de farm in gang gaan zetten. Om hem alvast een indruk van de omgeving te geven, besluiten we zondag naar Jinja te gaan. We lunchen bij de Bujagali Falls en rijden via Kayunga terug naar Mukono, zonder de gebruikelijk stop op onze favoriete plek over te slaan. Helaas is de verborgen plaats niet meer zo rustig en bebost als we het ooit hebben aangetroffen. Bomen zijn gekapt, hutjes zijn vanuit het niets opgedoken en bij de bruisende waterval zit een groep kajakkers. Ondanks het feit dat het nu een stuk minder groen is, blijft het een machtige plaats om van de Nijl en het weidse uitzicht te genieten. Overigens hebben we vandaag wel een héél bijzonder uitzicht... Verschillende naakte kinderen zijn naar de rivier gekomen voor hun dagelijkse wasbeurt en nemen een verfrissende duik in de Nijl. De kleintjes spartelen onbeschaamd in het ondiepe water, terwijl de oudere jongens van rotsen springen en zich met de stroming laten meevoeren, alles zorgvuldig verborgen houdend voor de drie mzungu's. We eindigen de dag in het Colline Hotel; voor Koen een goed begin van zijn verblijf in Oeganda!

 

Woensdag, 6 september 2006

    Vandaag zijn we weer opgeroepen om naar de rechtbank te komen. Gelukkig gaat het dit keer iets vlotter, wat waarschijnlijk aan de aanwezigheid van de advocaat te danken is. De twee verdachten, die de vorige keer ook aanwezig waren, hebben zich al gemeld en niet veel later wordt er een derde jongen binnengebracht. Nog één is voortvluchtig maar de kans is klein dat hij zich laat vinden. Tegen 10.00 uur worden we naar de rechtszaal geleid. In plaats van de echte zaal binnen te gaan, vindt het verhoor plaats in een klein kamertje. Ik (Miranda) ben vandaag de enige die moet getuigen, wat natuurlijk begint met een officiële eedaflegging. Met mijn rechterhand opgeheven zweer ik dat ik de waarheid en niets anders dan de waarheid zal vertellen. De Engelse versie van deze belofte valt echter nog niet mee om na te spreken! Vervolgens komen de vragen en moet het hele verhaal weer tot in de details verteld worden. Zowel de rechter als de openbare aanklager stellen vragen, terwijl een vrouw het nodige in het Luganda vertaalt. Alle details worden nauwkeurig genoteerd door de rechter, in een handschrift wat waarschijnlijk zijn eigen versie van steno is. Af en toe word ik in de rede gevallen door onze advocaat om gebeurtenissen wat duidelijker te stellen. Aan het eind van mijn verhaal krijgen de drie jongens de kans om mij vragen te stellen. De boda-boda bestuurder vraagt zich af hoe ik weet dat hij erbij betrokken was, ondanks het feit dat hij het al lang heeft toegegeven tegenover de politie. Ook de derde jongen heeft een uiterst slimme vraag: wie ben jij? Gelukkig wil de rechter hier niet serieus op in gaan en mag een antwoord achterwege blijven.
    En dan is het voorbij, in minder dan uur. Volgende week gaat nog één van de politiemannen getuigen en wanneer de jongens hun verhaal mogen doen weten we niet. Maar volgens de advocaat staan we er goed voor. Nu maar afwachten of mijn getuigenis ook het gewenste effect heeft!

 

Zaterdag, 9 september 2006

    Zaterdagavond en tijd om weer eens een keer te gaan stappen! Na het eten rijden we naar Kampala en drinken we eerst een biertje bij Just Kicking. Vervolgens verruilen we het sportcafé voor "The Capital", een beruchte pub bij (zelfs!) de Oegandezen. Alle vrouwen hier zouden stuk voor stuk hoer zijn en naar mate de avond vordert, wordt dit steeds geloofwaardiger. Bas en Koen trekken direct de aandacht en hebben binnen no time een groep meiden om zich heen staan. Gevolg is jaloerse blikken van de aanwezige jongens en smachtende blikken van de vrouwen. Alle trucjes worden uit de kast gehaald maar na verloop van tijd druipen de meeste teleurgesteld af, op zoek naar een gewilliger slachtoffer. De meiden die hun oog hebben laten vallen op de drie blanke mannen naast ons hebben echter meer geluk... 

Naar boven

Zondag, 10 september 2006

    Zondagmorgen slapen we uit en rond de middag vertrekken we naar Mabira Forest. Het oorspronkelijke plan is om mountainbikes te huren maar uiteindelijk kiezen we toch voor een wandeling langs de bekende route. Natuurlijk worden er weer apen gespot, zij het minder in aantal en van grotere afstand dan de voorgaande keren. Hoe vaak we deze wandeling ook al gemaakt hebben, elke keer is het weer anders... Ook in het dorpje zijn de kinderen nog even enthousiast en begroeten ons met een brede glimlach op hun gezicht. Toch zonde als een deel van dit tropisch bos moet wijken voor suikerrietplantages!

 

Vrijdag, 15 september 2006

    Gisteren werden we weer in de rechtszaal verwacht. Deze keer alleen voor de getuigenis van de politieagent. Bij aankomst worden we echter meteen weer weggestuurd door de advocaat. Opeens was onze aanwezigheid niet meer vereist en beloofde de advocaat ons op de hoogte te houden. 

    Vandaag is er echter weer wat meer reden voor vrolijkheid. Vanmiddag wordt namelijk het contract voor Kibale ondertekend! Great Lakes Safaris heeft de concessie van Uganda Wildlife Authority gewonnen en mag nu de bestaande accommodatie in Kibale Forest National Park gaan beheren. Vanzelfsprekend zullen we het niet zomaar overnemen, maar zal er het komende jaar veel opgeknapt en bijgebouwd worden. Er zal een nieuw restaurant komen, de bestaande banda's zullen vervangen worden en er komt een geheel nieuw luxury tented camp. Een eigen lodge betekent natuurlijk ontzettend veel voor een kleine organisatie als Great Lakes en het feit dat de overname vandaag officieel wordt vastgelegd, is reden genoeg voor een fles champagne! Lees meer...

 

Zaterdag, 16 september 2006

    Vandaag vertrekken we al vroeg richting 'Ankole country': Katonga Wildlife Reserve. Tegen 11.30 uur arriveren we in het dorpje Kyegegwa waar we voor een vroege lunch stoppen. Vanaf dit dorpje loopt er een murram road naar het reservaat, 42 kilometer ten zuiden van de hoofdweg. De omgeving is groen, heuvelachtig en hier en daar duiken ruiggevormde rotsen in het landschap op. Ons tegemoetkomende verkeer bestaat hoofdzakelijk uit grote kuddes Ankole koeien, die ook meteen de hele weg in beslag nemen. Eenmaal bij de headquarters aangekomen wacht ons een hartelijke begroeting door een UWA-ranger. Speciaal voor ons bezoek worden er comfortabele stoelen in de schaduw van een boom gezet zodat we rustig kunnen horen wat Katonga ons zoal te bieden heeft. Al snel beseffen we dat we het maken van lange game drives kunnen vergeten; het gebied is meer geschikt voor natuurwandelingen en kanotochten. Voor de overnachting kunnen we terecht in het Education Centre van UWA, op een kilometer van de headquarters.
    Na onze slaapplaatsen bekeken te hebben, rijden we met twee rangers naar het dichtstbijzijnde dorpje Kabagole. Het plaatsje heeft welgeteld één (hoofd)weg, maar meerdere restaurantjes, en hotels zijn er zelfs in overvloed. Variërend van Paradise Hotel tot Super Hotel, spreken de namen voor zich. In één van de lokale restaurantjes kunnen we ons avondeten reserveren en kiezen we voor het dagmenu, het enige dat beschikbaar is.

    We keren terug naar het Education Centre en om 16.00 uur gaan we dan eindelijk op pad met één van de rangers. We rijden eerst een stuk richting een tropisch bos. Tijdens deze korte game drive zien we waterbucks in grote getalen, reedbucks, een enkele bushbuck en zelfs de zwierige staartjes van de wrattenzwijnen. Het pad leidt ons door een savanneachtige landschap naar een klein woud. Hier laten we de auto achter en gaan te voet verder. Een wandeling van niet meer dan 10 minuten brengt ons al aan de andere kant van het bos, maar we spotten maar liefst twee soorten apen. De Black-and-white Colobus monkeys kijken ons rustig aan vanaf hun positie hoog in de bomen, terwijl de Vervet monkeys ons nieuwsgierig volgen en enthousiaste geluidjes maken. Wanneer we genoeg apen gezien hebben, keren we terug naar de auto en rijden terug naar de headquarters. De regenbui van die middag heeft ervoor gezorgd dat het pad op veel plaatsen modderig is en regelmatig schakelen we de 4x4 in voor de anders onbegaanbare stukken.
    Na de korte game drive en boswandeling volgt er een langere nature walk richting het moeras. Dit is de plek waar zich nog meer wild verborgen houdt, waaronder nijlpaarden en de mysterieuze sitatunga. Er zit overigens nóg groter wild in het reservaat, zoals olifanten en buffels maar zij houden zich op in het zuiden, een gebied dat niet bereikbaar is per auto. Zowel de sitatunga als de nijlpaarden houden zich schuil gedurende onze wandeling en het enige dat we zien zijn vele waterbucks en een brutale Colobus monkey. We volgen een deel van de Sitatunga Trail en de kronkelige 'hippo-paadjes' die van het moeras naar het grasland leiden. Onvoorstelbaar dat deze nauwe doorgangen door zo'n log beest als het nijlpaard zijn gemaakt!

    Na een wandeling van zo'n anderhalf uur zijn we terug bij de auto en kunnen we naar het dorpje voor ons avondmaal. Terwijl de gids zijn laarzen verruilt voor zijn dagelijkse slippers, ontdekken we dat de auto een lekke band heeft. In de schemering van de avond verwisselt Bas de band, met de goedbedoelde hulp van de ranger, en op het moment dat de duisternis helemaal invalt zijn we op weg voor ons avondeten. Een zeer lokale maaltijd in een zeer lokaal, klein restaurantje. Het flauwe schijnsel van de olielamp verlicht ons bord net genoeg om te kunnen zien wat we eten: matooke, rijst en beef stew (stukjes rundvlees drijvend in een kom vol jus), samen met een lauw biertje. Dat onze komst een attractie op zich is en we onbedoeld hordes kinderen naar het restaurant lokken, is een bijkomstigheid waar we al aardig aan gewend zijn.
    We betalen voor de maaltijd en slaan extra bier in om op de veranda van onze accommodatie op te drinken. Tot onze verrassing beschikt het Education Centre over stroom, opgewekt door zonnepanelen en een klein generatortje.  In het gezelschap van vele muggen, kevers en andere ondefinieerbare insecten nemen we plaats op de veranda en genieten van de 'stilte'. Voor ons strekt zich het natuurpark uit en met een beetje fantasie kun je je indenken dat hyena's en bushbabies zich op slechts enkele meters van ons bevinden. Maar we zien niets...
 

Naar boven

Katonga Wildlife Reserve
Klik hier voor meer informatie over Katonga Wildlife Reserve

 

 Zondag, 17 september 2006

    Zondagmorgen staan we voor dag en dauw op en rijden naar de headquarters waar onze wandeling zal starten. Onderweg denken we ons geluk al beproefd te hebben als we een eenzame sitatunga spotten. Helaas blijkt het later een duiker te zijn.
    De vroege ochtend is het beste tijdstip om de schuwe sitatunga te vinden en het volgen van de Sitatunga Trail, die langs het moeras loopt, zal ons hierbij helpen. Deze keer hebben we wel echt geluk; recht voor onze ogen vlucht een kleine hertachtige het riet in. Lang hebben we er niet van kunnen genieten maar het was de sitatunga van Katonga! De wandeling wordt onderbroken door een kantocht door het moeras. Al voor onze komst staat de kapitein ijverig het water uit het houten bootje te scheppen. Ook het feit dat de boot achter zo'n 20 centimeter omhoog komt wanneer hij voorin gaat zitten, geeft ons niet veel vertrouwen. Een hele opluchting dus als we ontdekken dat het kanaal niet dieper dan een halve meter is. De tocht duurt zo'n half uur en de arme man werkt zich helemaal in het zweet terwijl hij met moeite tegen de drab in roeit. Ondanks dat het gebied te dichtbegroeid is met papyrus en riet om enig wild te spotten, is het een mooie boottocht. Tevreden keren we terug naar de auto en gaan ontbijten in ons bekende restaurantje. Vervolgens nemen we afscheid van onze ranger vrienden en beginnen we aan de lange terugrit naar Mukono.

 

Dinsdag, 19 september 2006

    Vandaag vertrekt Miranda voor haar werk naar Japan. Van 22 tot en met 24 september vindt in Tokio de grootste toeristische beurs van Azië plaats en Great Lakes Safaris is daar natuurlijk bij. Een 18,5 uur durende vlucht zal haar via Amsterdam naar Narita Airport brengen en voor de jetlag goed en wel kan toeslaan, vliegt ze vier dagen later al weer terug. Tijdens de beurs is ze uitgenodigd om samen met enkele collega's bij de ambassadeur te verblijven, dus comfortabele accommodatie is gegarandeerd.

 

Woensdag, 27 september 2006

    Inmiddels is Miranda weer teruggekeerd van een succesvolle beurs.
"Na een vermoeiende, lange vlucht met KLM landden we op Tokyo Narita, waar de ambassadeur ons al stond op te wachten. Het was meteen al duidelijk dat, ondanks zijn hoge functie, hij een doodnormale Oegandees was met de herkenbare manier van praten en de gebruikelijke Oegandese humor. Vanaf Narita Airport was het nog ruim 70 km naar het centrum van Tokio. Het eerste gedeelte ging nog door een redelijk groen landschap, maar al snel bevonden we ons in het stedelijk gebied. Natuurlijk werd ook hier links gereden en vrijwel Beurs Tokyoelke auto had een navigatiesysteem in het dashboard. Met name de vrachtwagens vormden een grappige herkenning op de Japanse wegen; precies dezelfde als in Oeganda, maar dan nieuwe, nog niet beschadigde versies! De snelweg was breed en het verkeer ongekend ordelijk. Hetzelfde gold voor de vele kruisingen in de stad, maar toen we eenmaal in de wijk Shibuya reden en het huis van de ambassadeur naderden, bleken de zijwegen ontzettend smal te zijn. Dat is typisch Tokio: de stad zelf is groot met hoge gebouwen en uitgebreide winkelcentra, hotels en vele restaurants. Tegelijkertijd is het ook allemaal piepklein. De straten zijn smal, de deuropeningen laag, de mensen zelf zijn piepklein en zelfs hun honden! Alle beschikbare ruimte wordt zo optimaal mogelijk benut.
    Het huis van de ambassadeur bevond zich in een woonwijk, op korte afstand van de ambassade. Zoals gebruikelijk is in Japan, moesten we onze schoenen uitdoen voor we de kamers betraden, al was het hier meer om praktische reden (het witte tapijt) dan om de traditie te volgen. Na onze aankomst kregen we een korte briefing over de beurs en vervolgens gingen we op weg naar Tokyo Big Sight, dat op zo'n 45 minuten rijden lag. Gedurende mijn verblijf in Tokio was deze rit, van en naar de beurs, tevens dé kans om iets van de stad te zien.

    De ambassade had niet alleen voor geweldig ontvangst gezorgd, maar ook Japanstalige brochures en typisch Oegandese souvenirs, waaronder een levensgrote, pluche gorilla. Dit zou ongetwijfeld veel Japanners trekken, die natuurlijk allemaal op de foto wilden met deze zachte aap.
    De beurs openden zijn deuren op vrijdag voor de vakbezoekers en op zaterdag en zondag werd ook het publiek toegelaten. Over aandacht hadden we niet te klagen, zeker de gorilla niet, en de vertaalde brochures werden gretig in ontvangst genomen. Omdat de meeste bezoekers zeer gebrekkig - of totaal niet - Engels spraken, had elke organisatie een vertaler ter beschikking. Bovendien spraken we zelf na verloop van tijd ook vloeiend Japans. "Uganda ni kite!" - Come to Uganda!
    De vrije avonden werden besteed bij de ambassadeur thuis of met een gezellig diner buiten de deur. Maandagmorgen werden we netjes op het vliegveld afgezet en met een tussenstop in Nederland arriveerde ik dinsdagavond weer in Entebbe. Home again!"
 

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen