Donderdag,
5 oktober 2006
We hebben weer een nieuwe auto aan ons verzameling
vervoermiddelen toegevoegd. Ditmaal een Landrover, die een
week geleden nog dienst deed als safari auto bij Great Lakes
Safaris. Hoewel niet alle ruitenwissers en lichten het doen,
de deuren met veel geweld dichtgeslagen moeten worden en in
het dashboard meer dingen níet werken dan wel, is het
een sterke auto. Aangezien familie van Lankveld morgen in
Oeganda arriveert, hebben zij het geluk om de auto als eerste
uit te proberen. We zullen de komende dagen enkele testritten
maken en mocht de auto goedgekeurd worden, dan mag 'ie mee
op safari!
Vrijdag,
6 oktober 2006
Vandaag gaan we de Noud, Riky,
Anneke en Justin van het vliegveld ophalen! We vertrekken
extra vroeg van de farm in verband met de verwachte drukte
door de diploma-uitreikingen in de stad. Het verkeer valt
echter heel erg mee. We eten wat in een lokaal restaurantje
in Entebbe en arriveren nog veel te vroeg op het vliegveld.
Gelukkig landt het vliegtuig op tijd en is de familie van
Lankveld snel door de douane. Een hartelijke begroeting volgt
en met een beetje meten, passen alle personen en bagage in
de Landcruiser. In een kleine twee uur rijden we naar de farm.
Hoewel het al donker is, verbazen onze gasten zich al duidelijk
over alles wat ze op en langs de weg zien. Auto's zonder licht,
volgepakte taxibusjes, vlees in kraampjes aan de straatkant
en een druk bezochte avondmarkt verlicht door kaarsjes. Ook
de verwachte verbazing blijft niet uit als we in Namaiba de
weg naar Van Zanten inslaan. Tegen 23.00 uur arriveren we
op de farm waar hen een nóg uitbundigere begroeting
staat te wachten: Mawa! We brengen alle bagage naar binnen
en drinken nog een biertje om te toasten op hun komst.
Zondag, 8 oktober 2006
De eerste dag na de aankomst
hebben we het rustig aangedaan en voornamelijk op en rond
de farm gewandeld. Het kantoor, de kassen en baby daycare
centre werden getoond, alles onder de nieuwsgierige blikken
van het personeel. Na de lunch hebben we een wandeling gemaakt
buiten de poort maar nog steeds op het land van Van Zanten,
dat nu druk bewerkt wordt voor de aanplanting van Jatropha.
's Avonds hebben we heerlijk gegeten bij de Belg in Kampala
en bij terugkomst nog even op de veranda gezeten. Mawa, die
persé wilde delen in de gezelligheid, werd na enig
smeken ook op de veranda toegelaten. Tot ze té lastig
werd, want ze zorgde er natuurlijk wel voor dat zij in het
middelpunt van de belangstelling kwam te staan!
Vandaag is het tijd om
onze gasten meer van de omgeving te laten zien. Samen met
de familie van Lankveld, Koen én de Landrover vertrekken
we naar Jinja. Een testrit voor de nieuwe auto! De eerste
stop is bij de Source of the Nile waar we een boottocht maken
naar de échte bron van de Nijl. Vele soorten watervogels
zijn te bewonderen, waaronder de aalscholvers die wel iets
weg hebben van pinguïns. Ook de Monitor Lizard laat zich
duidelijk zien. Vervolgens volgen we de rivier een stuk naar
het noorden en stoppen bij de Bujagali Falls. Hier lunchen
we, ondertussen genietend van het prachtige uitzicht.
Van de toeristische watervallen rijden
we naar de (momenteel nog) redelijk onbekende Kayunga Falls.
Onderweg komen we tot de ontdekking dat er een verstekeling
op de auto zit: een kameleon heeft plaats genomen op de ruitenwissers
van de voorruit en heeft dezelfde kleur aangenomen om niet
op te vallen. Hoewel de Landrover geen geweldige snelheid
maakt, moet hij zich stevig vasthouden en eenmaal bij de Kayunga
Falls aangekomen maken we hem toch duidelijk dat dit het eindpunt
van zijn reis is. Later in de middag keren we terug naar Mukono
en 's avonds barbecuen we op de veranda.
Overigens is vandaag
unaniem besloten dat de Landrover níet mee mag op safari.
Hoewel de auto ons tot nu toe overal netjes naar toe heeft
gebracht, is de Landcruiser toch een stuk comfortabeler, zowel
voor de bestuurder als voor de passagiers.
Maandag, 9 oktober 2006
Na een goede nachtrust
en stevig ontbijt rijden we halverwege de ochtend naar Kampala.
We brengen eerst een bezoek aan de Craft Market voor souvenirs,
maar daar worden de verkopers niet echt rijker van. Vervolgens
naar Garden City waar we lunchen en tenslotte maken we een
stadstour per auto. Terug in Mukono gaan we langs de twee
souvenirkraampjes dat het plaatsje rijk is, de fietsenwinkel
op verzoek van Noud en we halen bier. Dankzij het bezoek slinkt
de voorraad Bell namelijk verrassend snel! 's Avonds nemen
we de familie en Koen mee naar het Colline Hotel voor een
smakelijk diner.
Naar boven
Dinsdag,
10 oktober 2006
De safari begint!
We vertrekken vroeg van de farm, maar een file in Kampala
is niet te vermijden. Met een korte stop in Kyegegwa arriveren
we vroeg in de middag in Fort Portal. Na onze bagage bij het
Rwenzori View Guesthouse afgeleverd te hebben, gaan we lunchen
in het centrum. Al sinds ons vertrek uit Mukono is het enorm
bewolkt en het lijkt erop dat we de regen met ons meegenomen
hebben.
 De
rest van de middag, die overigens redelijk droog blijft, gebruiken
we om de Crater Lakes regio te verkennen. We rijden naar het
dichtstbijzijnde meer, Lake Nkurubu, waar we bijna een jaar
geleden ook met de familie Bekkers hebben gewandeld. Door
de veelvuldige regenval is het pad om het meer modderig en
vormt het een grote uitdaging. We moeten over omgevallen gladde
boomstammen klimmen, wat spannende momenten oplevert. Ook
het smalle paadje langs de afgrond maakt de wandeling bijna
levensgevaarlijk. Waar we het allemaal voor doen zijn uiteindelijk
twee Black-and-white Colobus Monkeys die hoog in de boom zitten
en nauwelijks zichtbaar zijn. De vele apen die Bas ons beloofd
heeft zien we pas nadat iedereen heelhuids het eindpunt bereikt
heeft. Een familie Vervet Monkeys laat zich ongegeneerd van
dichtbij bekijken, zodat ons een interessant detail opvalt:
de ballen van deze aap zijn blauw! Een stuk verder zien we
met de verrekijker de Red Colobus Monkey zitten en later ook
zijn zwart-witte broer. Wat gemakkelijker, maar zeker niet
minder mooi, is het spotten van felgekleurde vogels, waaronder
de White-throated Bee-eater.
Na de wandeling rijden we verder tot we
een ander schitterend kratermeer passeren en besluiten dan
terug te keren naar Fort Portal. 's Avonds maken we kennis
met de andere gasten van het guesthouse, met wie we gezellig
aan één grote tafel dineren.
Woensdag, 11 oktober 2006
Vandaag rijden
we via de pas aangelegde weg naar Kasese. De wegwerkzaamheden
zijn nog volop bezig en hoewel bulldozers af en toe het verkeer
verstoren, gaat het dagelijks leven hier gewoon z'n gangetje.
We passeren mannen die hun geiten naar de markt brengen en
fietsers, zwaar beladen met matooke of jerrycans. Berg af
gaat in een snel tempo, maar voor het klimwerk stappen ze
van hun fiets. Ook het vergezicht is schitterend, met het
Rwenzori gebergte aan onze rechterkant en het groene, vruchtbare
dal links van ons.
In Kasese volgen
we de verharde weg die Queen Elizabeth National Park doorkruist.
We verlaten echter al snel deze grote weg om een kijkje te
nemen in een vissersdorpje aan Lake George. Het toont het
gebruikelijke dorpsbeeld in Oeganda: kinderen die met jerrycans
water sjouwen, vrouwen met uitlopende voorwerpen op hun hoofd
en mannen die in groepjes bij elkaar zitten en niet zichtbaar
iets nuttigs doen. Een stukje verder gaan we nogmaals van
de weg af zodat we door een savanneland gevuld met goudbruine
Uganda kobs rijden. Op weg naar Mweya passeren we een zoutmeer
waar verschillende dieren zich verzameld hebben. Hier, en
later op de route, spotten we de eerste wrattenzwijnen en
buffels.
Eenmaal in Mweya
Safari Lodge is het inchecken zo gebeurd en kunnen we
van een uitgebreide lunch en een prachtig weids uitzicht genieten.
De lodge is gelegen op een klif aan het Kazinga Kanaal, vanwaar
je direct de dieren kunt zien die aan het water komen drinken.
Uganda kobs, waterbucks, buffels, nijlpaarden en zelfs olifanten
lopen door elkaar aan de overkant. Nog dichterbij zitten tientallen
gele wevers die ons tijdens de lunch gezelschap houden en
letterlijk het brood van ons bord pikken.
In de middag is het tijd voor ontspanning
en een verkoelende duik in het zwembad alvorens met een game
drive te starten. Van 16.00 tot 19.00 uur volgen we de tracks
langs het kanaal en kijken zoekend rond. Er zijn veel vogels
te zien waaronder de African Fish Eagle, Guineafowl (tulpetaat),
de Red-billed Francolin met zijn knalrode snavel en poten,
en de Malachite Kingfisher. Naast de talloze wrattenzwijnen
en waterbucks, zien we ook konijnen en zelfs een klein muisje
gaat niet onopgemerkt aan ons voorbij. Als je zelfs een muis
in Queen Elizabeth ziet, hoe moeilijk moet het dan zijn om
een olifant te vinden?! Toch niet zo eenvoudig als we denken,
maar we hebben geluk. Na enige tijd stuiten we op een familie
olifanten die zich rond een poel langs het pad hebben geschaard.
Het tafereel van deze grijze reuzen die een modderbad nemen
is prachtig en geboeid blijven we staan kijken. Enkele meters
voor ons steken ze één voor één
de weg over, tot ze in het struikgewas verdwenen zijn. Een
stuk verder op de track zien we nogmaals enkele olifanten,
zij het niet zo spectaculair als de eerste keer. Op de terugweg
bemerken we de vervet monkeys die ons nieuwsgierig vanuit
de cactusbomen bekijken en we spotten een nijlpaard op het
land. Eenzaam staat hij te grazen, onze aanwezigheid nauwelijks
opmerkend. Wie ons wel nauwlettend in de gaten houdt is een
wrattenzwijn, dat zich haastig in zijn hol verschuilt zodra
wij ook aandacht voor hem krijgen. Als de schemering invalt
zijn we weer terug bij de lodge en kiezen we later een heerlijk
3-gangenmenu van de té uitgebreide menukaart.
Klik hier voor meer informatie over
Queen Elizabeth National Park
Donderdag,
12 oktober 2006
Een volle dag om
de rijkdom aan wild in Queen Elizabeth National Park te ontdekken.
We staan voor zonsopgang op en na een kopje koffie in de lobby,
samen met tientallen andere gasten die hetzelfde plan hebben,
vertrekken we in alle vroegte voor een game drive. Via het
Royal Circuit rijden we naar de Katuguru Gate. Waterbucks,
wrattenzwijnen, reedbucks, Uganda kobs, buffels, vele kleurrijke
vogelsoorten en zelfs bavianen laten zich zien. En natuurlijk
weer olifanten. Een familie steekt vlak voor onze auto de
weg over en fascinerend kijken we toe hoe een kolossaal vrouwtje
voor haar groep zorgt. Terwijl ze ons nauwlettend in de gaten
houdt en af en toe dreigend met haar oren klappert, beschermt
ze haar familie vol toewijding en let erop dat niemand achterblijft.
Via een stukje verharde weg rijden we weer
richting Mweya en tegenover de Kabatoro Gate slaan we een
pad in naar de Baboon Cliffs. Hoewel het uitzicht hier prachtig
is, blijkt er van wild geen spoor te zijn, voornamelijk vanwege
het feit dat hier bijna geen water te vinden is. Om 10.30
uur zijn we terug bij Mweya, mooi op tijd voor het ontbijt.
Terwijl Noud, Riky, Anneke en Justin bij het zwembad gaan
liggen, brengen wij onze vrije uurtjes door met tanken en
het bezoeken van het dorpje Katwe, bekend om de zoutwinning.
Omdat het midden in het wildpark én direct aan Lake
Edward gelegen is, trekt het ook veel dierenleven. Niet zelden
zien we de bevolking water halen tussen de hippo's. Kobs lopen
tussen de geiten en koeien delen het gras vreedzaam met waterbucks
en wrattenzwijnen. We rijden het dorpje door maar er is verder
weinig te beleven. Voor de lunch zijn we weer terug en om
15.00 uur vertrekken we voor een twee uur durende boottocht
over het kanaal. We varen eerst de linkerkant op, langs vele
nijlpaarden, krokodillen en buffels. Zelfs een heel klein
baby nijlpaardje, een albino nijlpaard en twee vechtende monitor
lizards ontsnappen niet aan onze aandacht. Vervolgens keren
we terug naar het beginpunt om nu langs de andere kant op
te varen. Hierbij passeren we olifanten op het land, een vissersdorpje
en een schiereiland dat bevolkt wordt door honderden watervogels.
Aalscholvers, pelikanen en de saddle-billed stork lopen door
elkaar en ruziën om vis. Wanneer we om 17.00 uur weer
voet aan land zetten, besluiten we nog een game drive te maken
tot de schemering valt. Helaas (of juist gelukkig) laten de
donkere wolken, die al een tijdje boven het kanaal hangen,
hun regendruppels nu los en zien we geen enkel wild meer.
Alles schuilt voor de bui. 's Avonds genieten we van een heerlijk
buffet en drinken we een biertje op het terras, alvorens vroeg
het bed in te duiken.
Naar boven
Vrijdag,
13 oktober 2006
Na een laatste,
uitgebreid ontbijt verlaten we Mweya Lodge en rijden we al
game drivend naar de gate. Het wild lijkt een rustdag te houden
want op een paar wrattenzwijnen en waterbucks na valt er weinig
te spotten. Typisch, gisteren was er nog zoveel leven langs
deze route! We volgen een stukje verharde weg en slaan al
snel weer af, richting Ishasha. Het eerste stuk valt echter
niet mee; de regen heeft het pad tot één grote
modderpoel veranderd en Bas moet met zorg zijn weg kiezen
om niet vast komen te zitten. Geleidelijk aan wordt het beter
en bereiken we zonder problemen de Katookye Gate. Het is de
officiële ingang van Ishasha, het zuidelijk gedeelte
van Queen Elizabeth National Park en beroemd om de boomklimmende
leeuwen! Het landschap heeft overigens een opmerkelijke verandering
ondergaan sinds we de omgeving van Mweya verlaten hebben.
Het droge, relatief kale gebied heeft plaats gemaakt voor
groenere en beboste natuur en onderweg zien we grote kuddes
buffels, kobs en zelfs een familie bavianen en topi's.
Vanaf de gate rijden
we een paar kilometer door naar Ishasha Camp waar we een flesje
drinken en onze lunch bestellen. Van 12.00 tot 14.00 uur houden
we ons bezig met een game drive over het zuidelijke circuit,
op zoek naar leeuwen. We zien héél véél
kobs, klein en groot, mannetjes en vrouwtjes, levend en dood.
Maar geen leeuwen... Hoopvol volgen we de trails die ons speciaal
naar de fig trees leiden, waarin ze zich graag verstoppen,
maar geen enkele leeuw is ons gegund. We moeten ons tevreden
stellen met de pootafdrukken en de prooien. Hoewel het pad
over het algemeen goed is, zitten er een paar verraderlijke
modderige stukken tussen en natuurlijk gebeurt het onvermijdelijke:
de auto zakt weg in een drassig stuk gras! Bas neemt het stuur
over van Miranda en de 4x4 behoedt ons ervoor dat we iemand
moeten aanwijzen om te duwen.
Na een teleurstellend ritje gaan we
nog even een kijkje nemen bij de Ishasha River, de natuurlijke
grens tussen Oeganda en Congo. Aan de oevers liggen enkele
nijlpaarden die zich af en toe lui met de stroom laten meedrijven.
Of ze van Oegandese nationaliteit zijn of illegaal de grens
proberen over te steken is ons niet duidelijk. Twee bavianen
komen nieuwsgierig naar deze vreemde bezoekers kijken maar
laten ons verder met rust. Om 14.00 uur genieten we van een
luxe lunch in het al even luxe restaurant van UWA: chips &
chappati! Vervolgens gaan we door naar Bwindi. In zo'n 2,5
à 3 uur rijden we via een behoorlijk oncomfortabele
maar prachtige weg richting de grens met Rwanda. Eenmaal in
het dorpje Buhoma gearriveerd, gaan we op zoek naar
Buhoma Community Bandas waar we de komende twee nachten
zullen verblijven. 's Avonds wordt ons een 3-gangenmenu geserveerd
- weliswaar minder uitgebreid dan we gewend zijn maar nog
steeds prima - in ons privé-hutje buiten, dat wij tijdens
ons verblijf in beslag hebben genomen. Ten slotte sluiten
we de enigszins frisse avond af met een biertje bij Lake Kitandara
Tented Camp.
Zaterdag, 14 oktober 2006
Het is 09.00 uur
als we ons bij UWA melden voor de forest walk. In tegenstelling
tot de meeste toeristen komen wij níet voor de gorilla
tracking, al zouden we er niets op tegen hebben om deze indrukwekkende
apen 'toevallig' tegen te komen op onze wandeling. De gids
die ons een korte briefing geeft, blijkt niet het enige gezelschap
te zijn; twee gewapende escorts gaan ook mee om ons te beschermen
tegen bosolifanten en wilde gorilla's.
Apen zien we helaas niet tijdens de
tocht. Wel mannetjes die met bierkratten op hun hoofd lopen.
Op de heenweg dragen ze nog lege kratten, op de terugweg zijn
ze vol. Dat is 25 keer een halve kilo, de krat zelf niet eens
meegeteld! Daarnaast zien we slakken, vlinders, de Great Blue
Turaco én de uitwerpselen van de gorilla! Het is voor
ons weer een bewijs dat ze dichtbij zitten. Vanmorgen was
ons al duidelijk geworden dat de R-groep niet ver van het
dorp te vinden is want de groep trackers was gisteren al binnen
een paar uur terug. Onze gids laat echter niets los en blijkt
niet gevoelig te zijn voor onze omkooppogingen.
Voor circa twee uur volgen we de Munyanga
River Trail door de prachtige, woeste jungle. Midden door
het bos stroomt een riviertje met kristalhelder water en regelmatig
moeten we een bruggetje over. Al klimmend bereiken we de eerste
waterval. De tweede fall is minstens net zo mooi en om de
hoogst gelegen waterval te bereiken moeten we weer een beekje
oversteken. Ditmaal is er geen bruggetje maar moeten we ons
behelpen met platte keien en onze gidsen. We genieten even
van deze magische plek en de stilte, onderbroken door het
geluid van het vallende water. Na de gebruikelijke foto's
beginnen we weer aan de terugweg. Op het laatste stuk halen
we de trackers van de R-groep in, die hun gorilla-ervaring
al achter de rug hebben. Zie je wel dat ze in de buurt zitten!
Na de lunch maken
we ons op voor een nieuwe wandeling: de Buhoma Village Walk.
In samenwerking met UCOTA wordt deze wandeling georganiseerd
om een betere leefomgeving voor de gemeenschap te creëren.
Het begint met een bezoek aan een handcraft shop, gerund door
vrouwen. Ze ontwerpen en fa briceren
hier verschillende souvenirs, variërend van matten en
mandjes tot sieraden en houtsnijwerken. Alle opbrengsten worden
besteed aan het levensonderhoud en schoolkosten. Eén
van de vrouwen toont ons hoe ze een mandje van gras weeft.
Het is onvoorstelbaar hoeveel moeite en tijd er in één
klein mandje zit! Onze gids Doreen, begeleid door Sipi, een
gids-in-opleiding, geeft aanvullende informatie. Overigens
worden we bij deze wandeling óók weer vergezeld
door twee gewapende escorts. Deze keer zijn er geen wilde
gorilla's of olifanten die ons kunnen lastigvallen, maar Doreen
antwoordt ontwijkend dat het een regel van UWA is. Wat ze
natuurlijk niet wil zeggen is dat het een gevolg is van de
moord op toeristen zeven jaar geleden. Op 1 maart 1999 stormde
een rebellengroep uit Congo het dorpje binnen. Ze schoten
in het wilde weg en staken gebouwen en auto's in brand. Zeventien
mensen werden gekidnapt en meegenomen in het bos. Uiteindelijk
vonden hier acht blanke toeristen hun dood, met een een machete
de keel doorgesneden. Het toerisme heeft er een flinke klap
aan overgehouden en begrijpelijkerwijs wordt het onderwerp
zoveel mogelijk vermeden.
We vervolgen de route en lopen het
dorpje uit, langs koffie- en theeplantages. We passeren een
rivier met een lieflijk watervalletje, wat na de wandeling
van vanmorgen natuurlijk niet erg indrukwekkend meer is. En
zoals gewoonlijk worden we weer op de voet gevolgd door nieuwsgierige
kinderen. Het tweede bezoek is aan een traditional healer,
die in een huisje tussen de bananen woont. Omdat het overgrote
deel van de Oegandese bevolking niet over medische voorzieningen
in de nabije omgeving beschikt, zijn ze afhankelijk van deze
medicijnmannen. We nemen plaats op de klaargezette stoeltjes,
terwijl de man zijn planten en kruiden tevoorschijn haalt.
In de lokale taal vertelt hij over de werking ervan, variërend
van een middel tegen buikpijn tot iets vergelijkbaars met
Viagra, en Doreen is onze tolk. Af en toe plukt hij willekeurig
wat stekjes uit zijn tuin die over wonderbaarlijke krachten
blijken te beschikken; deze mzungu's kunnen immers alles wijsgemaakt
worden. Ook de geitenhuiden en aparte hoed van de man, speciaal
aangetrokken en opgezet voor ons bezoek, maken het geheel
niet echt geloofwaardiger op.
Wat later komen we bij een authentieke
"Banana Brewing". Sipi legt ons gedetailleerd uit
hoe de bananen verwerkt worden tot sap, vervolgens tot bier
(rwarwa) en ten slotte tot gin (waragi). Natuurlijk hoort
het proeven er ook bij. De sap smaakt redelijk, al lijkt het
alcohol te bevatten. Het bier is nog veel sterker en de gin
met 45% pure alcohol slaan de meeste van ons maar over. De
vrouw van de brouwerij is daarentegen maar al te blij dat
wij het laten staan en gretig drinkt zij de rest van de waragi
op.
De wandeling wordt vervolgd naar een
schooltje, Anglicaanse kerk en stenenbakkerij. In verband
met het weekend is de Mukona Parents School vandaag gesloten,
maar we mogen toch even binnen kijken. Tot slot beklimmen
we de Karehe Hill voor ons laatste bezoek: de Batwa People,
oftewel Pygmeeën. Zodra wij arriveren bouwen ze haastig
hun souvenirkraampjes op en beginnen vervolgens te zingen
en te dansen, waar de kleine kinderen nog het fanatiekste
aan meedoen. Voorheen leefde de Batwa in het ondoordringbare
woud van Bwindi maar sinds ze hieruit weggejaagd zijn, vormen
ze onderdeel van het "Mgahinga and Bwindi Impenetrable
Forest Conservation Trust". Dit NGO programma koopt land
voor hen zodat ze toch nog gewassen kunnen verbouwen en zelfvoorzienend
zijn. Na de voorstelling lopen we langs de stalletjes met
zelfgemaakte handwerken. Natuurlijk komen we er niet onderuit
iets te kopen en we laten aardig wat shillingen achter. Via
kleine dorpjes en bananenplantages wandelen we in een rustig
tempo terug naar Buhoma. En wat smaakt er beter na zo'n actieve
dag als vandaag dan een cold Bell?
Klik hier voor meer informatie over
Bwindi National Park
Zondag,
15 oktober 2006
In Bwindi begint
de dag altijd goed. Want wat is er beter dan wakker worden
met de vele vogelgeluiden en uitzicht op de dichte, groene
jungle?! Na het ontbijt moeten we eerst de langzaam leeglopende
band van de Toyota verwisselen voor we Buhoma kunnen verlaten.
De reserveband blijkt echter ook niet erg hard te zijn. Een
behulpzaam kereltje brengt ons naar iemand die wel extra lucht
kan toevoegen aan de band. Met een fietsenpomp. Niet verwonderlijk
dat dit wel even gaat duren...
Via een prachtige route dóór
het nationaal park rijden we via Ruhija en Ikumba naar Kabale.
Onderweg worden we verrast met een adembenemend uitzicht;
aan de ene kant de ondoordringbare jungle van Bwindi en aan
de andere kant een weids zicht over de gecultiveerde heuvels,
bezaaid met huisjes. Werkelijk óveral wonen mensen!
Ook de toppen van de vijf vulkanen zijn duidelijk te zien:
Mount Muhavura (4127 m), Mount Mgahinga (3474 m) en de andere
vulkanen van het Virunga massief in Rwanda. De prachtige vergezichten
en de route door het sprookjesachtige woud maken de omgeving
zó mooi dat het bijna nep lijkt. En gelukkig maakt
de natuur veel goed want de weg zelf is vrij slecht en erg
stoffig.
Tegen 13.30 uur
arriveren we in het charmante dorpje Kabale. Hier lunchen
we, laten we de lekke band repareren en proberen tevergeefs
te pinnen. Vanaf Kabale is het nog een kleine tien kilometer
naar Lake Bunyonyi, dat letterlijk Lake of the small birds
betekent. Overigens staat de omgeving van Kabale bekend als
"Little Switzerland of Uganda", te danken aan zijn
kale bergen en het meer. In de dalen liggen groene uitgestrekte
weilanden, gevuld met tevreden grazende Holstein koeien en
gescheiden door smalle beekjes. Zonder de heuvels zou het
zelfs voor "Little Holland" kunnen doorgaan!
We laten de auto achter op het parkeerterrein
van Bushara
Island Camp en met een motorboot worden we naar het eiland
gebracht. Onderweg passeren we enkele eilandjes en bootjes
die zowel mensen als goederen en dieren vervoeren. Wat een
matatu op het land is, is een kano hier in Lake Bunyonyi!
Bushara is een
eiland van 16 hectare en zeer bebost met voornamelijk eucalyptusbomen,
in tegenstelling tot andere eilanden in het meer die juist
heel kaal zijn. Het camp is in 1992 opgezet door een Canadese
ontwikkelingsorganisatie in samenwerking met de Church of
Uganda. Alle opbrengsten van het resort komen ten goede aan
de lokale gemeenschappen op en rond het meer.
Eenmaal voet op (ei)land gezet te
hebben is het nog een hele klim naar de receptie. Na het inchecken
gaan we rustig wat drinken en bestellen we meteen het avondeten.
Vervolgens worden we naar de tenten geleid die verspreid over
Bushara liggen. Het camp zorgt er wel voor dat gasten tijdens
hun bezoek niets van het eiland missen! Maar over de safaritenten
noch de omgeving valt niets te klagen. Ze zijn ruim en praktisch
ingericht, met een openlucht douche in de achtertuin. Elke
avond komt het het personeel op het gewenste tijdstip heet
water brengen. En klagen wij al dat we zo'n eind moeten lopen;
zij moeten het hele stuk met één of twee jerrycans
van 20 liter afleggen!
's Avonds krijgen we weer een heerlijk
uitgebreid 3-gangenmenu voorgeschoteld, maar - zoals gewoonlijk
- veel te veel. Sinds ons verblijf in Mweya heeft iedereen
al last van het feit dat elke maaltijd té veel en té
lekker is. Met als gevolg dat we keer op keer met een té
vol gevoel de tafel verlaten. Hier op Bushara Island doen
ze er nog een schepje bovenop: direct na het avondeten moeten
we al beslissen wat we morgenvroeg voor het ontbijt willen
hebben! Voor sommige van ons is dat (letterlijk) net iets
teveel om te verdragen. Na het eten scharen we ons nog even
behaaglijk voor de grote open haard voor we in de koude nacht
naar onze tent op zoek gaan.
Naar boven
Maandag,
16 oktober 2006
We maken een ochtendwandeling
over het eiland alvorens rond 9 uur te gaan ontbijten. Gelukkig
is bij iedereen het avondeten wat gezakt zodat er weer plaats
is voor het ontbijt. We hebben het goed en wel op of Bas en
Miranda maken dankbaar gebruik van een mogelijkheid om mee
naar het vasteland te liften. Het is verrassend druk op weg
naar het vasteland. Tweemaal in de week is er namelijk markt
in Rutinda en bijzonder veel mensen gaan naar het vasteland
om hun waren te verkopen. Wat fietsen in Kabale zijn, zijn
boten in Lake Bunyonyi. Met echter één belangrijk
verschil: vrouwen fietsen niet, maar roeien wél!
Omdat we er gisteren niet in geslaagd
waren geld uit de automaat te halen, moeten we vandaag noodgedwongen
de oversteek naar Kabale maken. En aan de lange rij voor de
bank te zien, zijn we niet de enige... Terwijl Bas achteraan
sluit, wacht Miranda in de auto en kijkt geboeid hoe het leven
op straat op gang komt. Over het algemeen zorgt het straatbeeld
in Oeganda altijd wel voor een fascinerend schouwspel: chauffeurs
van boda-boda's zijn gedreven op zoek naar passagiers - de
bank is natuurlijk een strategische plek! - vrouwen met zware
zakken op hun hoofd én een kind op hun rug lopen langs
de weg, krantenverkopers proberen het nieuws van de dag aan
de man te brengen, etc. Een doorsnee maandagmorgen in Kabale.
Na het, dit keer succesvol, pinnen rijden we terug naar het
meer. De Rutinda markt is inmiddels in volle gang en kraampjes
zijn opgezet om kleding en andere producten te verkopen.
Hoewel het gisteren
en vandaag vrij bewolkt is geweest, lijkt na de lunch de hemel
eindelijk op te breken en zien we voor het eerst de zon op
Lake Bunyonyi schijnen. Het komt goed uit voor de "Mukoni
Village Walk". Terwijl Anneke en Justin op het eiland
blijven om van de zon te genieten, peddelen Noud, Riky, Bas
en Miranda in een kano naar het vasteland, recht tegenover
Bushara Island. We hebben nauwelijks voet aan wal gezet of
er klinkt al een uitbundig gegroet door kinderen. Mzungu's
in aantocht! De kinderen lopen giechelend achter ons aan en
kijken verwonderd naar onze petten, sandalen en rugzak. En
hoe langer we lopen, hoe meer kinderen zich aansluiten! De
meisjes hebben een pop bij zich, in doeken gewikkeld en op
de traditionele manier op de rug dragend. Een tweede blik
leert ons dat de pop een bloem van een bananenboom is.
Langs de lokale huisjes volgen we
langzaam de weg naar boven. De gids wijst op ons de verschillende
exotische vogels en vinkt ze fanatiek op een lijst af. Van
alle kanten roepen kinderen; we horen ze duidelijk maar zien
ze niet! De gids vertelt ons een verhaal dat door ouders aan
hun kinderen verteld wordt als ze 's nachts huilen. Ze waarschuwen
de kleintjes dat als ze niet snel stoppen, de mzungu met z'n
rugzak komt om hen mee te nemen. De camera gebruiken mzungu's
om een foto te maken van het kind dat ze later op zullen halen.
Nu wordt ons duidelijk waarom de meeste kindjes zo snel wegduiken
als ze een fototoestel zien. Of nog erger, onze rugzak.
We beklimmen een heuvel en vanaf de
top hebben we eenprachtig 360 graden uitzicht over het meer
en haar 29 eilanden die stuk voor stuk intens gecultiveerd
worden. Ook de top van de vulkaan Muhavura in Rwanda is weer
te zien. De gids vertelt ons het verhaal achter één
van de kleinste eilandje, waar niet meer dan een eenzaam boompje
op staat. Het draagt de naam 'Akampene', oftewel Punishment
Island. Ongetrouwde meisjes die de zonde hadden gepleegd om
zwanger te worden, werden naar dit eilandje verbannen. Vrijgezelle
mannen, te arm om een bruidsschat te betalen, konden vervolgens
naar het eiland gaan om een meisje uit te kiezen. Degene die
niet werden opgehaald stierven op het eiland of terwijl ze
naar het vasteland probeerden te zwemmen.
Een stukje verder komen we op een
land dat volgens onze gids aan één man toebehoort.
Deze man was blijkbaar wel rijk genoeg want hij is met maar
liefst 13 vrouwen getrouwd, die verspreid over het landgoed
wonen, en heeft meer dan 100 kinderen. Langs bananenplantages
en kleine boerderijtjes met kippen en geiten wandelen we nog
een eind door, tot we in het centrum van Mukoni arriveren.
Het is een idyllisch plaatsje, met een dorpswinkeltje, beautysalon
en plaatsen waar je het lokale drankje 'obushera' kunt drinken,
een mix van water en sorghum. Mannen zitten in groepjes langs
de weg rustig de middag door te brengen en bij de waterpompen,
omringd door cactussen, staan jerrycans netjes in een rij,
wachtend om gevuld te worden. Om 17.00 uur is het hoog tijd
om weer terug te keren en langzaam peddelen we weer naar ons
eiland voor de laatste overnachting.
Dinsdag, 17 oktober 2006
Tijd om Lake Bunyonyi
met haar vele, kleine vogels te verlaten. Uiteraard belooft
het vandaag wél een stralende dag te worden en zijn
er nauwelijks wolken aan de helderblauwe lucht. Om 08.00 uur
staan we met onze bagage op die pier en worden we met hetzelfde
motorbootje terug naar Rutinda gebracht. Via Kabale, Ntungamo
en Mbarara rijden we richting Kampala. Vroeg in de middag
stoppen we in Masaka voor de lunch maar omdat de sandwiches
op zijn, drinken we alleen een soda en doen bij de evenaar
een tweede poging. Hier blijken ze wel te hebben wat de menukaart
ons belooft. In de schemering arriveren we op de farm in Mukono,
waar een warme begroeting van Mawa ons verwelkomt.
Woensdag, 18 oktober 2006
De tweede verjaardag
van Bas in Oeganda en de eerste mét familie in Oeganda!
We krijgen een feestelijk ontbijt, cadeautjes worden tevoorschijn
gehaald en de woonkamer wordt versierd met ballonnen. Natuurlijk
vindt Mawa deze kleurige voorwerpen ook leuk en nieuwsgierig
vliegt ze erop af. Maar nadat de eerste meteen knapt bij de
aanraking van haar tanden, blijft ze vervolgens op veilige
afstand. Aan het eind van de middag vertrekken we naar Kampala.
Met een bezoekje aan de craft market - deze keer hebben de
verkopers meer geluk - en Garden City eindigen we uiteindelijk
bij het Italiaanse restaurant Mamba Point. Dat die Italianen
kunnen koken blijkt maar weer eens!
Op de terugweg naar de farm laten
de koplampen van de Toyota ons in de steek. Gelukkig hebben
we de hoofdweg al verlaten, maar het valt nog niet mee om
in de duisternis naar huis te rijden. In de schaarse ogenblikken
dat ze even aangaan geven we snel gas, maar moeten weer afremmen
zodra ze doven. In het donker, afgewisseld met het licht dat
we af en toe hebben en de lamp van een inhalende boda-boda
rijden we door. Niet iedereen is er echter gerust op en op
aandringen belt Bas zijn collega om ons tegemoet te rijden.
En dan ontdekken we dat het linkerknipperlicht toch best wel
veel licht geeft. Althans genoeg om de scheiding tussen weg
en berm te kunnen volgen! Dankzij deze uitvinding, en Hans
die we in Namaiba ontmoeten, bereiken we veilig de farm.
Vrijdag, 20 oktober 2006
Na een wandeling
door Mabira Forest en nog wat uurtjes op de farm gespendeerd
te hebben, is de laatste dag voor de familie van Lankveld
in Oeganda aangebroken. Al vroeg in de middag vertrekken we
richting Kampala. We eten een hapje in Garden City en staan
op het punt nog ergens een terrasje op te zoeken als we de
vrijdagmiddagfile zien. Dan maar eerst richting Entebbe! Hoewel
we best lang vaststaan, is er uiteindelijk nog genoeg tijd
over om een laatste Bell in een bar in Entebbe te drinken.
Rond 19.30 uur zetten we Noud, Riky, Anneke en Justin op het
vliegveld af en nemen we afscheid. Een langverwachte vakantie
is ten einde, maar onvergetelijke herinneringen zullen nog
lang blijven hangen...
Maandag, 23 oktober 2006 - IDI-day
Afgelopen weekend
hebben we rustig doorgebracht en vandaag is uitgeroepen tot
een public holiday, vanwege het einde van de Ramadan. Heerlijk
nog een dagje vrij dus! Omdat Doreen er niet is, moeten we
sinds een héél lange tijd weer voor onszelf
koken, wat overigens nog niet meevalt. Over twee jaar zullen
we het wel helemaal verleerd zijn...
Naar boven
Woensdag,
25 oktober 2006
Er is nieuws over
het vonnis dat gisteren heeft plaatsgevonden. De lang verwachte
uitspraak in de rechtszaak! De jongens die bij de autodiefstal
betrokken waren en opgepakt zijn, gaan achter de tralies!
Maar liefst zes jaar hebben ze gekregen! Het is meer als we
verwacht hadden; het feit dat ze überhaupt veroordeeld
zijn verbaast ons al eigenlijk.
Dat is het goede
nieuws voor vandaag. Het minder goede nieuws is dat Miranda
een aanvaring met een vrachtwagen heeft gehad op weg naar
haar werk. Tijdens haar inhaalmanoeuvre zwenkte de truck opeens
naar rechts. In Nederland zou dat niet zo'n probleem zijn
maar aangezien we hier aan de andere kant van de weg rijden,
valt het net iets anders uit. De vrachtwagen raakt de linkerkant
van de auto met als gevolg dat de hele passagiersdeur beschadigd
is. De verzekeringsman komt dezelfde morgen nog kijken en
raadt aan een politierapport en offerte van de garage op te
laten maken. Dachten we eindelijk van het gedoe met de politie
en verzekering af te zijn, begint het weer helemaal opnieuw!
Aan het eind van
de middag spreekt Miranda met Bas in de stad af om gezamenlijk
naar de garage te rijden. Het levert ons echter wéér
een aanvaring met de politie op wanneer Bas op een rotonde
een éénrichtingsweg van de verkeerde kant inrijdt.
Er is nergens een verboden-in-te-rijden bord te bekennen dat
ons had moeten waarschuwen. Wat er wel staat is een politieman
die ons met open armen ontvangt. Hij houdt Bas aan en stapt
al snel in. Hij zal ons wel even naar het politiebureau brengen,
waar de auto's in beslag zullen worden genomen en morgen moeten
we voor court verschijnen. Hebben we net de ene rechtszaak
achter de rug, wordt er al weer gedreigd met een nieuwe! Gelukkig
zitten we hier nu al een tijdje en weten hoe we met dit soort
situaties moeten omgaan. Er valt meestal wel te praten met
deze mensen en vaak zijn ze ook wel in een andere oplossing
geïnteresseerd. Met een paar aardige woorden tijdens
het blokje om én 20.000 shilling lichter weet Bas de
agent de auto uit te werken. Uiteindelijk kunnen we de Pajero
bij de garage achterlaten en zonder hindering van de politie
naar de farm terugrijden.
Zaterdag, 28 oktober 2006
Dit weekend zijn
we vrij en hebben we met een dorpsgenoot in Kampala afgesproken.
Door een bijzonder drukke zaterdagspits duren de geplande
boodschappen in de stad wat langer, maar uiteindelijk ontmoeten
we Sanne en haar vriending Manon in Garden City. Tijdens een
late lunch maken we kennis en wisselen we nieuwtjes uit. Vervolgens
rijden we met hen terug naar Mukono. Hier maken we het gebruikelijke
rondje langs de kassen, waarbij ze veel interesse tonen in
de bloementeelt. En Mawa in hen. 's Avonds keren we terug
naar Kampala om bij de Mexicaan te eten en tenslotte drinken
we nog een biertje bij de buurman. Al met al dus een heel
gezellige avond waarin we weer uitgebreid hebben kunnen bijkletsen
over het leven in St Tunnis en omgeving.
Zondag,
29 oktober 2006
Deze morgen willen
we een eindje in de omgeving rijden, maar door de regen is
de 'weg' vrijwel onbegaanbaar geworden. Later in de middag
proberen we het opnieuw en dit keer houdt de modder ons niet
tegen. Door tropisch bos rijden we richting Lake Victoria,
waarbij we kleine dorpjes en traditionele hutjes passeren.
Een schitterend route en ongelofelijk dat het zo dicht bij
huis is! Bovendien blijkt het ook een Jatropha-rijk gebied
te zijn, wat het voor Koen nóg interessanter maakt!
Naar boven |
