Woensdag,
3 mei 2006
Gisteren
is Oeganda gestart met een grootschalig onderzoek naar gestolen
auto's. In Kenia en Tanzania heeft Interpol al enige tijd
geleden een uitgebreid onderzoek gehouden en dit wordt nu
herhaald in Oeganda. Met name (luxe) 4x4 auto's worden door
de politie op verschillende plekken in de hoofdstad, en later
ook in de rest van het land, aangehouden. Aan de hand van
het registratienummer van de motor gaan ze na of het tot de
gestolen auto's uit Japan en UK behoort. In twee dagen tijd
zijn er 137 auto's in beslag genomen, waarvan de meeste in
z'n geheel gestolen zijn of gestolen onderdelen hebben.
Miranda moest gisteren op kantoor
zijn en natuurlijk werd haar Pajero als een verdachte auto
gezien en aangehouden. Na een twintigtal minuten bracht de
politie haar papieren terug en werd er een sticker op de ruit
geplakt om aan te geven dat de auto gecontroleerd was. En
gelukkig niet gestolen bevonden!
Woensdagmiddag
gaan we Bas z'n nieuwe aanwinst ophalen: de motor! Om 15.00
uur rijden we weg van de farm... en tien minuten later zijn
we al weer op de terugweg. In Namaiba is de motor afgeslagen
en we kunnen niet meer dan een meter of twintig rijden zonder
de motor opnieuw te moeten starten. We proberen terug te rijden
maar op tweehonderd meter voor de farm, laat de Toyota ons
definitief in de steek. Bas legt het laatste stukje te voet
af, terwijl Miranda in de auto blijft wachten. Natuurlijk
wordt ze binnen no time omringd door nieuwsgierige kinderen.
Langzaam komen ze steeds dichterbij en worden ze steeds brutaler.
Of ze de telefoon mogen hebben, vragen ze in het Engels, of
dan in ieder geval het nummer? En of ze de hond mogen hebben?
Ja, Mawa geven we met plezier af! Om 16.00 uur zijn we weer
onderweg, deze keer met de betrouwbare Pajero. Eenmaal in
Jinja is het snel afgehandeld. De papieren zijn in orde, het
geld wordt overhandigd en we mogen de motor meenemen. Stoer
en zelfverzekerd rijdt Bas voor Miranda uit; ruim 60 km over
de snelweg. Ondanks dat de teller niet boven de 90 km/u uitkomt,
is hij veel sneller. Inhalen met een motor is nu eenmaal een
stuk eenvoudiger dan met de auto. Net voor het donker bereiken
we de farm en moet Bas tot zijn ontsteltenis constateren dat
hij een lekke band heeft. Een lange spijker wordt uit zijn
achterwiel gehaald. Voorlopig dus even geen ritjes meer!
Vrijdag, 5 mei 2006
Na de controle van
de auto afgelopen dinsdag neemt de week een bizarre wending.
Miranda is donderdag en vrijdag voor haar werk op het muziekfestival
Kwetu Fest in Kampala aanwezig. De vrijdag wordt gezellig
afgesloten met een biertje op het terras van het restaurant
Kati Kati en tegen 19.00 uur rijdt Miranda naar huis. Hier
volgt haar statement:
"Het is bijna
20.00 uur en al enige tijd donker wanneer ik in Namaiba nietsvermoedend
het smalle weggetje naar de farm indraai. Onderweg passeer
ik een klein aantal mensen die richting Namaiba lopen. Net
voor het dorpje Katuba komt een boda-boda (taxibrommertje)
tegelijkertijd aanrijden, uit de richting van de farm. Ik
verwacht dat hij zal stoppen omdat het pad hier te smal en
te modderig is om elkaar tegelijkertijd te passeren. Verrassend
genoeg rijdt hij door, zodat we recht tegenover elkaar komen
te staan. "Wat wil je nou, moet ik nu voor jou achteruit
rijden?" denk ik. Tot mijn verbazing stappen de twee
passagiers af en rijdt de boda-boda zachtjes door. Achteraf
is dat natuurlijk al een teken dat er iets aan de hand was,
maar op dat moment denk ik dat de modder de reden is dat ze
zo lang blijven staan. Een ogenblik overweeg ik om de deuren
op slot te doen, maar dan is het al te laat... Terwijl één
van de jongens nog voor mijn auto staat, wordt plotseling
de deur aan mijn kant opengetrokken. "Get out of the
car!" roept de man en probeert de auto binnen te dringen.
Geheel verbijsterd denk ik meteen aan één ding:
mijn telefoon, ik moet iemand bellen! Gelukkig ligt de telefoon
binnen handbereik zodat ik meteen het nummer van Bas kan zoeken.
"Oh no, you're not going to call", roept de jongen
en probeert mijn mobiel af te pakken. Zolang mogelijk houd
ik me krampachtig vast aan de telefoon, denkend: dit is mijn
enige kans! Op het moment dat ik de telefoon uit mijn vingers
voel glippen, weet ik dat ik nu echt op mezelf ben aangewezen
en ik niets meer kan doen. Inmiddels lig ik half op de passagiersstoel
en opent een tweede man de deur aan die kant, om me zo uit
de auto te trekken. Nog steeds ben ik ervan overtuigd dat
ze mij moeten hebben. Ik probeer me met alle macht te verzetten,
maar tegen twee mannen kan ik niet op en ik word hardhandig
de auto uitgesmeten. Pas wanneer ik één van
de jongens achter het stuur zie gaan zitten, begint me te
dagen dat het misschien alleen de auto is die ze willen. Ik
krabbel weer overeind maar de andere jongen komt terug en
grijpt me bij m'n keel. "I will kill you!" sist
hij en duwt me achterover de struiken in. Mijn hoofd komt
hard op de grond neer, maar ik voel niets. Het enige wat nu
tot me doordringt is dat ik beter stil kan blijven liggen.
Met enige opluchting zie ik de jongen inderdaad aan de passagierskant
instappen en de auto scheurt weg. Ik sta op en kijk de auto
na omdat ik weet dat ze niet ver kunnen gaan. Deze weg eindigt
namelijk bij de farm! Maar ze draaien al snel en rijden in
volle vaart weer terug, langs mij op. Wat kan ik doen, voor
de auto springen zou hen echt niet stoppen! Ik kan alleen
maar machteloos toekijken hoe de auto wegstuift, richting
Namaiba. Wanneer de achterlichten uit het zicht verdwijnen,
is een deel van mij ontzettend opgelucht dat ze weg zijn.
Maar mijn auto ook, mét alle spullen die er nog in
zaten!!
Op dat moment ben ik alleen, waar
de boda-boda naartoe is gegaan weet ik niet. Na enkele seconden
komt er een andere boda-boda uit de richting van Katuba rijden
die verbaasd stopt. "They stole my car", breng ik
in paniek uit. Al snel komen er ook vanuit de andere richting
mensen, waaronder blijkbaar één van de managers
van Van Zanten. Met zijn telefoon kan ik Bas bellen. Inmiddels
ben ik al omringd door een groep mensen en het lijkt een eeuwigheid
te duren voordat Bas met enkele gewapende guards komt aanscheuren.
Ik stap in en als een gek rijden we naar Namaiba, waar we
navragen in welke richting de Pajero is gegaan. Natuurlijk
is mijn auto alom bekend en heeft iedereen me om iets voor
20.00 uur voorbij zien komen. Bovendien schijnt mijn rijstijl
ook duidelijk herkenbaar te zijn en wisten ze dat ik het niet
kon zijn die tien minuten later zo hard kwam terugrijden.
Ook in het volgende dorpje Kyetume is de auto nog gesignaleerd,
maar wanneer we het in Mukono vragen, heeft niemand iets gezien.
We rijden direct door naar het politiebureau, een klein, bouwvallig
gebouwtje dat door een olielampje verlicht wordt omdat er
geen stroom is. Terwijl ik mijn verhaal doe, gaat Bas met
de OC (Officer Commending) een rondje in de omgeving rijden
in de hoop een spoor van de auto of getuigen te vinden. Maar
niets... Aangezien de politie niet over computers beschikt,
moet mijn statement met de hand geschreven worden. Van wat
ik vertel wordt maar de helft genoteerd, zodat ik uiteindelijk
een deel van mijn verklaring zelf moet schrijven. Het is al
tegen 23.00 uur wanneer we eindelijk het politiebureau kunnen
verlaten, met het verzoek om morgen weer terug te komen. Eenmaal
thuis kan Bas eindelijk aan zijn avondeten beginnen. Mijn
honger is inmiddels al over. Ik besef dat ik van geluk mag
spreken dat het de mannen alleen om de auto ging, want het
had heel anders kunnen aflopen. Ze hadden geen wapens bij
- althans niet zichtbaar - en op wat schrammen na, heb ik
het er ongedeerd vanaf gebracht. Natuurlijk zullen de beelden
van de overval mij nog wel een tijdje blijven volgen en blijf
ik me maar afvragen: wat als ik de deuren op tijd op slot
had gedaan? Wat als ik gewoon gas had gegeven? Maar het heeft
geen zin om zo te denken. Laat dit een harde maar wijze les
zijn, niet alleen voor mij, maar voor iedereen die ervan hoort."
Everything happens for a reason!
Naar boven
Dinsdag, 9 mei 2006
De afgelopen dagen
hebben we heel wat uren op het politiebureau gespendeerd,
om nog maar niet te spreken over de hoeveelheid shillingen
die ze ons tegelijkertijd afhandig maken. Maar de politie
doet z'n best en probeert de zaak zo professioneel mogelijk
aan te pakken. Drie mannen van een of andere geheime inlichtingendienst
gaan met ons mee naar de plek waar de overval heeft plaatsgevonden.
Compleet met zonnebril - ze zijn nu eenmaal op 'geheime' missie
- een notitieboek en een fototoestelletje, stellen ze ons
vragen, en maken aantekeningen en foto's. Het lijkt bijna
alsof ze uit een film gestapt zijn. We betwijfelen echter
of het fotorolletje dit jaar nog ontwikkeld zal worden.
Maandagmiddag zijn we naar Kampala
gereden om een nieuwe pinpas en simkaart te regelen. Mét
een nieuw nummer, voor de veiligheid.
Vandaag is de bedoeling dat Miranda
voor het eerst weer alleen gaat rijden, naar de markt, om
morgen gewoon weer aan het werk te gaan in Kampala. Een telefoontje
van Bas aan het eind van de morgen onderbreekt dit plan. Wat
wij onmogelijk hadden geacht, is toch gebeurd: de auto is
gevonden...!
We moeten direct naar Kampala komen,
samen met iemand van de politie in Mukono. De OC is al ter
plaatse aanwezig, samen met mannen van een militaire inlichtingendienst
die de auto op het spoor zijn gekomen. Het blijkt nog een
hele rit te zijn naar de plek waar de auto zou zijn gevonden
en bovendien moet we onderweg een takelwagen oppikken. Tegen
de tijd dat we het genoemde dorpje naderen, is de spanning
om te snijden. In welke staat zouden we de auto aantreffen?
Zouden we 'm überhaupt nog wel herkennen? In het dorpje
zelf worden we snel de weg gewezen. Een zeer smal paadje leidt
naar een leegstaand huis waar zich al een grote groep mensen
verzameld heeft.
En daar staat de Pajero... Althans,
wat er nog van over is. De grond is bezaaid met onderdelen;
bumpers, stoelen, deuren... alles wat uit een auto gehaald
kan worden. In het huisje, waar één muur uitgebroken
is, staat het geraamte van de auto. Het is een dieptriest
gezicht, moeilijk om te zien, maar natuurlijk hebben we weinig
keus. Ergens tussen de onderdelen vindt Miranda haar spijkerjas
terug, helemaal besmeurd met olie en modder. Binnen liggen
tientallen folders van Great Lakes Safaris verspreid over
de grond. Zelfs de autosleutels worden nog gevonden, maar
van de digitale camera, telefoon of tas met portemonnee is
geen spoor. Helemaal verbijsterd lopen we rond, terwijl de
pers foto's maakt. Maar dan volgt nóg een aangrijpende
confrontatie: niet alleen de auto is gevonden, óók
de daders! Voor we het weten staan we oog in oog met de jongens
die Miranda overvallen hebben. Op het moment dat ze één
van hen herkent, knapt er iets en vliegt ze hem naar zijn
keel. De menigte roept enthousiast dat ze moet slaan, maar
ze weet zich net te beheersen. De vier jongens staan geboeid
voor de auto en kijken enigszins schuldig en ontdaan.
Niet veel later rijden we in een stoet
richting Kampala. Maar liefst acht jongens zijn gearresteerd,
inclusief de monteurs die de auto uit elkaar hebben gehaald.
Alle onderdelen worden bij elkaar geraapt en in de auto of
takelwagen geplaatst. Eenmaal op het hoofdkwartier aangekomen
wordt de Pajero geparkeerd en moeten verschillende gevangenen
de onderdelen uitladen. Na een korte ontmoeting met één
van de hoge mannen van de organisatie, nemen we afscheid en
rijden we met de politie én gevangenen terug naar Mukono,
waar ze (voorlopig) achter slot en grendel verdwijnen.
Woensdag, 10 mei 2006
Ook deze morgen
worden we weer vroeg op het politiebureau verwacht. De OC
en zijn mannen hebben nog een boda-boda chauffeur opgepakt
die Miranda nu moet identificeren. We halen hem in Seeta op
en hij wordt in ons gezelschap door de politie verhoord. De
jongen, waarschijnlijk niet ouder dan twintig, bekent alles.
Weliswaar in het Luganda, maar hij schijnt precies te vertellen
hoe ze Miranda omsingeld hebben en uit de auto getrokken hebben.
Eén van de jongens die gisteren al is opgepakt, komt
erbij en vertelt zijn versie. Een duidelijk verhaal, in het
Engels en ogenschijnlijk naar de waarheid. Hij noemt Miranda
zelfs "Madam", een titel die op zich respectvol
klinkt en totaal niet bij zijn verhaal past!
Na ons bezoek aan de politie hebben
we nog een ontmoeting met de verzekeringsman en rond lunchtijd
keren we eindelijk weer terug naar de farm. Al met al, het
vinden van de auto en de arrestatie van de jongens is een
grote opluchting voor ons. En afgezien van het feit dat de
daders waarschijnlijk zo weer op straat staan, is het een
geruststelling om te weten dat de overval puur op de auto
gericht was en niets persoonlijks had te betekenen.
Naar boven
Vrijdag, 12 mei 2006
Precies een week
geleden dat de overval heeft plaatsgevonden. Tijd voor Miranda
om weer naar kantoor te gaan; voor het eerst weer alleen achter
het stuur. Dankzij de regen en het feit dat vandaag tot een
nationale vrije dag is uitgeroepen, wegens de beëdiging
van president Museveni, is het erg rustig op de weg. Veilig
op kantoor aangekomen, blijken haar collega's het verhaal
al van de nationale tv te kennen. In een interview met VCCU
kwamen de daders aan het woord en werden beelden van de gedemonteerde
Pajero getoond. Het is positief dat de media hier zoveel aandacht
aan besteedt, hopelijk schrikt het voldoende af...
Zondag, 14 mei 2006
Dit weekend brengen
we in Jinja door, even weg van de farm. We hebben een banda
in het Kingfisher Resort geboekt, een mooi hotel direct aan
de oorsprong van de Nijl gelegen. Na enkele verplichte bezoekjes
in Kampala rijden we op een natte zaterdagmiddag naar Jinja.
Het duurt niet lang voordat de tropische regenbui vervangen
wordt door een heldere zon. We wandelen door het centrum van
Jinja en drinken een biertje op het terras van het resort.
Een schitterende tuin, prachtig uitzicht, heerlijk weer en
Oegandese popmuziek op de achtergrond maken het plaatje compleet.
Ondanks de gebeurtenissen van afgelopen week is Oeganda nog
steeds prachtig! 's Avonds krijgen we een lekkere maaltijd
voorgeschoteld en drinken we nog wat in de tuin, terwijl de
vele kleine vissersbootjes het meer verlichten.
Zondagmorgen
slapen we uit, wat enigszins bemoeilijkt wordt door een luidruchtige
familie Indiërs naast ons. Na een uitgebreid ontbijt
checken we uit. Een flinke regenbui zorgt ervoor dat we weinig
kunnen doen en dus rijden we via Kayunga terug naar Mukono.
Onderweg stoppen we natuurlijk bij de Kayunga Falls en ontdekken
we dat deze watervallen slechts op een steenworp afstand van
de Itanda Falls liggen. Het is precies aan de andere kant
van de Nijl! In de loop van de middag zijn we weer terug op
de farm. Ons gebruikelijke bezoek aan het Colline Hotel wordt
vandaag overgeslagen, in plaats daarvan bakken we zelf pannenkoeken.
Woensdag, 17 mei 2006
Vandaag zijn we
een groot gedeelte van de dag bezig om de Pajero naar een
garage te brengen. Alvorens bij VCCU te arriveren, moeten
we eerst een breakdown service regelen. Geen gemak
van de ANWB hier, je moet zelf op zoek naar een sleepdienst!
We rijden een paar rondjes door Kampala en vinden uiteindelijk
op Jinja Road een takelwagen die ons wel wil volgen naar Kireka.
We worden vriendelijk uitgenodigd in het kantoortje van één
van de belangrijke mensen. Maar de auto meenemen gaat niet
zomaar... Volgens de procedures moet de politie van Mukono
voor de auto tekenen en deze vervolgens aan ons vrijgeven.
Na een telefoontje naar onze vrienden in Mukono is het dus
wachten tot er iemand komt. Niet alleen dat, maar ook een
flinke regenbui vertraagt alles enorm. Tegen de middag kunnen
we eindelijk de gevraagde papieren ondertekenen en de onderdelen
van de Pajero bij elkaar zoeken. Ook het optakelen van de
wagen verloopt met enige problemen, als de breakdown bijna
zelf uit elkaar lijkt te vallen. Maar gelukkig weten de jongens
alles weer te repareren en kunnen we eindelijk het terrein
van VCCU verlaten. Achter de auto aan, die natuurlijk veel
bekijks trekt, rijden we naar een garage, de laatste rustplaats
voor de Pajero....
Naar boven
Zondag, 21 mei 2006
Gisteren heeft Bas
gewerkt en zijn we 's avonds een hapje gaan eten in Kampala.
Vandaag rijden we vroeg naar de hoofdstad voor de nodige boodschappen
bij de Game en Shoprite. Onderweg valt de regen met bakken
uit de hemel; het regenseizoen laat zich nog steeds goed gelden!
Toch kunnen we binnenkort een ommekeer verwachten aangezien
begin juni de droge periode weer begint. Vanuit Kampala rijden
we direct door naar Jinja waar we een lunchafspraak hebben.
We ontmoeten een Nederlands stel met plannen om naar Oeganda
te verhuizen. Vanzelfsprekend luidt ons advies niet anders
dan: ervoor gaan!
Woensdag, 24 mei 2006
Omdat de verzekering
nog 'druk' bezig is met onze zaak, is Miranda gedwongen om
één of twee keer in de week met de Toyota naar
Kampala te gaan. Sinds enkele dagen zijn er zware machines
ingezet om de weg van Kyetume naar Namaiba te graden.
De talrijke gaten zijn opeens verdwenen en diepe geulen worden
aan beide kanten van de weg gegraven om een goed afvoersysteem
van het regenwater te creëren. De gemiddelde snelheid
waarmee we over deze weg kunnen rijden is inmiddels verhoogd
van 20 km/u naar 50 km/u, al een hele verbetering!
Zaterdag, 27 mei 2006
Dat de Toyota niet
altijd even betrouwbaar is, is gisteren weer gebleken. Bij
terugkeer van de garage, waar de voorruit werd vervangen,
kampt de auto met hetzelfde probleem als enkele weken geleden;
de motor slaat af. Weer terug naar de garage dus. Helaas hebben
we ditmaal geen tweede auto achter de hand, dus zullen we
het hele weekend zonder vervoermiddel moeten stellen.
Voor vandaag hadden we al enkele afspraken
staan, maar gelukkig is Bas z'n collega zo vriendelijk om
ons zijn auto te lenen. We brengen eerst een hoognodig bezoek
aan de kapper in Kisementi met het verzoek Bas z'n haar weer
'n beetje in model te knippen. Naast de haircut krijgt
hij er tot verrassing een gratis hoofdmassage bij van de Indiër.
Vervolgens doen we inkopen bij de Game en Shoprite en nemen
we een kijkje bij de enige echte Nederlandse Ikea! De winkel
is niet groot maar er staan herkenbare meubels in. Een snelle
blik op de prijs leert dat deze ook overeenkomstig is met
Nederland. Mede door de opdringerige verkoopsters hebben we
het al snel gezien en verlaten we de winkel. Na een lunchafspraak
met een Nederlander kopen we nog enkele (kamer)planten alvorens
terug naar Mukono te rijden. 's Avonds mogen we genieten van
Nederlands eerste (oefen)wedstrijd voor het WK.
Dinsdag, 30 mei 2006
Nu Bas al
bijna een jaar in Oeganda erop heeft zitten, wordt het weer
tijd om familie en vrienden in Nederland te bezoeken. Vandaag
krijgen we de bevestiging dat onze tickets geboekt zijn. 's
Morgensvroeg op 12 juli zullen we met KLM in Amsterdam landen,
om een week later terug te vliegen. Mooi na alle WK-gekte.
Overigens gaat de World Cup hier ook niet ongemerkt voorbij.
De poules op het werk zijn al ingevuld en de Nederlandse ambassade
heeft een uitnodiging gestuurd om de wedstrijden op een groot
scherm te komen kijken. En hoewel Oeganda natuurlijk onvoorwaardelijk
het Engelse team aanhangt, wordt er van de Nederlanders ook
veel verwacht!
Naar boven |
