Home
           
Januari 2006 Januari 2006 Februari 2006 Maart 2006 April 2006 Mei 2006 Juni 2006 Juli 2006 Mei 2006 September 2006 Oktober 2006 December 2006 November 2006 Augustus 2006 November 2006 December 2006 September 2006 Oktober 2006 Juli 2006 Maart 2006 Augustus 2006 Februari 2006 Juni 2006 April 2006 Terug naar overzicht Terug naar overzicht
 
 

Vrijdag, 12 mei 2006

Zondag, 14 mei 2006

Woensdag, 17 mei 2006

Zondag, 21 mei 2006

Woensdag, 24 mei 2006

Zaterdag, 27 mei 2006

Dinsdag, 30 mei 2006

 

Woensdag, 3 mei 2006

    Gisteren is Oeganda gestart met een grootschalig onderzoek naar gestolen auto's. In Kenia en Tanzania heeft Interpol al enige tijd geleden een uitgebreid onderzoek gehouden en dit wordt nu herhaald in Oeganda. Met name (luxe) 4x4 auto's worden door de politie op verschillende plekken in de hoofdstad, en later ook in de rest van het land, aangehouden. Aan de hand van het registratienummer van de motor gaan ze na of het tot de gestolen auto's uit Japan en UK behoort. In twee dagen tijd zijn er 137 auto's in beslag genomen, waarvan de meeste in z'n geheel gestolen zijn of gestolen onderdelen hebben.
    Miranda moest gisteren op kantoor zijn en natuurlijk werd haar Pajero als een verdachte auto gezien en aangehouden. Na een twintigtal minuten bracht de politie haar papieren terug en werd er een sticker op de ruit geplakt om aan te geven dat de auto gecontroleerd was. En gelukkig niet gestolen bevonden!

    Woensdagmiddag gaan we Bas z'n nieuwe aanwinst ophalen: de motor! Om 15.00 uur rijden we weg van de farm... en tien minuten later zijn we al weer op de terugweg. In Namaiba is de motor afgeslagen en we kunnen niet meer dan een meter of twintig rijden zonder de motor opnieuw te moeten starten. We proberen terug te rijden maar op tweehonderd meter voor de farm, laat de Toyota ons definitief in de steek. Bas legt het laatste stukje te voet af, terwijl Miranda in de auto blijft wachten. Natuurlijk wordt ze binnen no time omringd door nieuwsgierige kinderen. Langzaam komen ze steeds dichterbij en worden ze steeds brutaler. Of ze de telefoon mogen hebben, vragen ze in het Engels, of dan in ieder geval het nummer? En of ze de hond mogen hebben? Ja, Mawa geven we met plezier af! Om 16.00 uur zijn we weer onderweg, deze keer met de betrouwbare Pajero. Eenmaal in Jinja is het snel afgehandeld. De papieren zijn in orde, het geld wordt overhandigd en we mogen de motor meenemen. Stoer en zelfverzekerd rijdt Bas voor Miranda uit; ruim 60 km over de snelweg. Ondanks dat de teller niet boven de 90 km/u uitkomt, is hij veel sneller. Inhalen met een motor is nu eenmaal een stuk eenvoudiger dan met de auto. Net voor het donker bereiken we de farm en moet Bas tot zijn ontsteltenis constateren dat hij een lekke band heeft. Een lange spijker wordt uit zijn achterwiel gehaald. Voorlopig dus even geen ritjes meer!

 

Vrijdag, 5 mei 2006

    Na de controle van de auto afgelopen dinsdag neemt de week een bizarre wending. Miranda is donderdag en vrijdag voor haar werk op het muziekfestival Kwetu Fest in Kampala aanwezig. De vrijdag wordt gezellig afgesloten met een biertje op het terras van het restaurant Kati Kati en tegen 19.00 uur rijdt Miranda naar huis. Hier volgt haar statement:

    "Het is bijna 20.00 uur en al enige tijd donker wanneer ik in Namaiba nietsvermoedend het smalle weggetje naar de farm indraai. Onderweg passeer ik een klein aantal mensen die richting Namaiba lopen. Net voor het dorpje Katuba komt een boda-boda (taxibrommertje) tegelijkertijd aanrijden, uit de richting van de farm. Ik verwacht dat hij zal stoppen omdat het pad hier te smal en te modderig is om elkaar tegelijkertijd te passeren. Verrassend genoeg rijdt hij door, zodat we recht tegenover elkaar komen te staan. "Wat wil je nou, moet ik nu voor jou achteruit rijden?" denk ik. Tot mijn verbazing stappen de twee passagiers af en rijdt de boda-boda zachtjes door. Achteraf is dat natuurlijk al een teken dat er iets aan de hand was, maar op dat moment denk ik dat de modder de reden is dat ze zo lang blijven staan. Een ogenblik overweeg ik om de deuren op slot te doen, maar dan is het al te laat... Terwijl één van de jongens nog voor mijn auto staat, wordt plotseling de deur aan mijn kant opengetrokken. "Get out of the car!" roept de man en probeert de auto binnen te dringen. Geheel verbijsterd denk ik meteen aan één ding: mijn telefoon, ik moet iemand bellen! Gelukkig ligt de telefoon binnen handbereik zodat ik meteen het nummer van Bas kan zoeken. "Oh no, you're not going to call", roept de jongen en probeert mijn mobiel af te pakken. Zolang mogelijk houd ik me krampachtig vast aan de telefoon, denkend: dit is mijn enige kans! Op het moment dat ik de telefoon uit mijn vingers voel glippen, weet ik dat ik nu echt op mezelf ben aangewezen en ik niets meer kan doen. Inmiddels lig ik half op de passagiersstoel en opent een tweede man de deur aan die kant, om me zo uit de auto te trekken. Nog steeds ben ik ervan overtuigd dat ze mij moeten hebben. Ik probeer me met alle macht te verzetten, maar tegen twee mannen kan ik niet op en ik word hardhandig de auto uitgesmeten. Pas wanneer ik één van de jongens achter het stuur zie gaan zitten, begint me te dagen dat het misschien alleen de auto is die ze willen. Ik krabbel weer overeind maar de andere jongen komt terug en grijpt me bij m'n keel. "I will kill you!" sist hij en duwt me achterover de struiken in. Mijn hoofd komt hard op de grond neer, maar ik voel niets. Het enige wat nu tot me doordringt is dat ik beter stil kan blijven liggen. Met enige opluchting zie ik de jongen inderdaad aan de passagierskant instappen en de auto scheurt weg. Ik sta op en kijk de auto na omdat ik weet dat ze niet ver kunnen gaan. Deze weg eindigt namelijk bij de farm! Maar ze draaien al snel en rijden in volle vaart weer terug, langs mij op. Wat kan ik doen, voor de auto springen zou hen echt niet stoppen! Ik kan alleen maar machteloos toekijken hoe de auto wegstuift, richting Namaiba. Wanneer de achterlichten uit het zicht verdwijnen, is een deel van mij ontzettend opgelucht dat ze weg zijn. Maar mijn auto ook, mét alle spullen die er nog in zaten!!
    Op dat moment ben ik alleen, waar de boda-boda naartoe is gegaan weet ik niet. Na enkele seconden komt er een andere boda-boda uit de richting van Katuba rijden die verbaasd stopt. "They stole my car", breng ik in paniek uit. Al snel komen er ook vanuit de andere richting mensen, waaronder blijkbaar één van de managers van Van Zanten. Met zijn telefoon kan ik Bas bellen. Inmiddels ben ik al omringd door een groep mensen en het lijkt een eeuwigheid te duren voordat Bas met enkele gewapende guards komt aanscheuren. Ik stap in en als een gek rijden we naar Namaiba, waar we navragen in welke richting de Pajero is gegaan. Natuurlijk is mijn auto alom bekend en heeft iedereen me om iets voor 20.00 uur voorbij zien komen. Bovendien schijnt mijn rijstijl ook duidelijk herkenbaar te zijn en wisten ze dat ik het niet kon zijn die tien minuten later zo hard kwam terugrijden. Ook in het volgende dorpje Kyetume is de auto nog gesignaleerd, maar wanneer we het in Mukono vragen, heeft niemand iets gezien. We rijden direct door naar het politiebureau, een klein, bouwvallig gebouwtje dat door een olielampje verlicht wordt omdat er geen stroom is. Terwijl ik mijn verhaal doe, gaat Bas met de OC (Officer Commending) een rondje in de omgeving rijden in de hoop een spoor van de auto of getuigen te vinden. Maar niets... Aangezien de politie niet over computers beschikt, moet mijn statement met de hand geschreven worden. Van wat ik vertel wordt maar de helft genoteerd, zodat ik uiteindelijk een deel van mijn verklaring zelf moet schrijven. Het is al tegen 23.00 uur wanneer we eindelijk het politiebureau kunnen verlaten, met het verzoek om morgen weer terug te komen. Eenmaal thuis kan Bas eindelijk aan zijn avondeten beginnen. Mijn honger is inmiddels al over. Ik besef dat ik van geluk mag spreken dat het de mannen alleen om de auto ging, want het had heel anders kunnen aflopen. Ze hadden geen wapens bij - althans niet zichtbaar - en op wat schrammen na, heb ik het er ongedeerd vanaf gebracht. Natuurlijk zullen de beelden van de overval mij nog wel een tijdje blijven volgen en blijf ik me maar afvragen: wat als ik de deuren op tijd op slot had gedaan? Wat als ik gewoon gas had gegeven? Maar het heeft geen zin om zo te denken. Laat dit een harde maar wijze les zijn, niet alleen voor mij, maar voor iedereen die ervan hoort."
Everything happens for a reason!

Naar boven

Dinsdag, 9 mei 2006

    De afgelopen dagen hebben we heel wat uren op het politiebureau gespendeerd, om nog maar niet te spreken over de hoeveelheid shillingen die ze ons tegelijkertijd afhandig maken. Maar de politie doet z'n best en probeert de zaak zo professioneel mogelijk aan te pakken. Drie mannen van een of andere geheime inlichtingendienst gaan met ons mee naar de plek waar de overval heeft plaatsgevonden. Compleet met zonnebril - ze zijn nu eenmaal op 'geheime' missie - een notitieboek en een fototoestelletje, stellen ze ons vragen, en maken aantekeningen en foto's. Het lijkt bijna alsof ze uit een film gestapt zijn. We betwijfelen echter of het fotorolletje dit jaar nog ontwikkeld zal worden.
    Maandagmiddag zijn we naar Kampala gereden om een nieuwe pinpas en simkaart te regelen. Mét een nieuw nummer, voor de veiligheid.

Vandaag is de bedoeling dat Miranda voor het eerst weer alleen gaat rijden, naar de markt, om morgen gewoon weer aan het werk te gaan in Kampala. Een telefoontje van Bas aan het eind van de morgen onderbreekt dit plan. Wat wij onmogelijk hadden geacht, is toch gebeurd: de auto is gevonden...!
    We moeten direct naar Kampala komen, samen met iemand van de politie in Mukono. De OC is al ter plaatse aanwezig, samen met mannen van een militaire inlichtingendienst die de auto op het spoor zijn gekomen. Het blijkt nog een hele rit te zijn naar de plek waar de auto zou zijn gevonden en bovendien moet we onderweg een takelwagen oppikken. Tegen de tijd dat we het genoemde dorpje naderen, is de spanning om te snijden. In welke staat zouden we de auto aantreffen? Zouden we 'm überhaupt nog wel herkennen? In het dorpje zelf worden we snel de weg gewezen. Een zeer smal paadje leidt naar een leegstaand huis waar zich al een grote groep mensen verzameld heeft.
    En daar staat de Pajero... Althans, wat er nog van over is. De grond is bezaaid met onderdelen; bumpers, stoelen, deuren... alles wat uit een auto gehaald kan worden. In het huisje, waar één muur uitgebroken is, staat het geraamte van de auto. Het is een dieptriest gezicht, moeilijk om te zien, maar natuurlijk hebben we weinig keus. Ergens tussen de onderdelen vindt Miranda haar spijkerjas terug, helemaal besmeurd met olie en modder. Binnen liggen tientallen folders van Great Lakes Safaris verspreid over de grond. Zelfs de autosleutels worden nog gevonden, maar van de digitale camera, telefoon of tas met portemonnee is geen spoor. Helemaal verbijsterd lopen we rond, terwijl de pers foto's maakt. Maar dan volgt nóg een aangrijpende confrontatie: niet alleen de auto is gevonden, óók de daders! Voor we het weten staan we oog in oog met de jongens die Miranda overvallen hebben. Op het moment dat ze één van hen herkent, knapt er iets en vliegt ze hem naar zijn keel. De menigte roept enthousiast dat ze moet slaan, maar ze weet zich net te beheersen. De vier jongens staan geboeid voor de auto en kijken enigszins schuldig en ontdaan.
    Niet veel later rijden we in een stoet richting Kampala. Maar liefst acht jongens zijn gearresteerd, inclusief de monteurs die de auto uit elkaar hebben gehaald. Alle onderdelen worden bij elkaar geraapt en in de auto of takelwagen geplaatst. Eenmaal op het hoofdkwartier aangekomen wordt de Pajero geparkeerd en moeten verschillende gevangenen de onderdelen uitladen. Na een korte ontmoeting met één van de hoge mannen van de organisatie, nemen we afscheid en rijden we met de politie én gevangenen terug naar Mukono, waar ze (voorlopig) achter slot en grendel verdwijnen.

 

Woensdag, 10 mei 2006

    Ook deze morgen worden we weer vroeg op het politiebureau verwacht. De OC en zijn mannen hebben nog een boda-boda chauffeur opgepakt die Miranda nu moet identificeren. We halen hem in Seeta op en hij wordt in ons gezelschap door de politie verhoord. De jongen, waarschijnlijk niet ouder dan twintig, bekent alles. Weliswaar in het Luganda, maar hij schijnt precies te vertellen hoe ze Miranda omsingeld hebben en uit de auto getrokken hebben. Eén van de jongens die gisteren al is opgepakt, komt erbij en vertelt zijn versie. Een duidelijk verhaal, in het Engels en ogenschijnlijk naar de waarheid. Hij noemt Miranda zelfs "Madam", een titel die op zich respectvol klinkt en totaal niet bij zijn verhaal past!
    Na ons bezoek aan de politie hebben we nog een ontmoeting met de verzekeringsman en rond lunchtijd keren we eindelijk weer terug naar de farm. Al met al, het vinden van de auto en de arrestatie van de jongens is een grote opluchting voor ons. En afgezien van het feit dat de daders waarschijnlijk zo weer op straat staan, is het een geruststelling om te weten dat de overval puur op de auto gericht was en niets persoonlijks had te betekenen.

Naar boven

Vrijdag, 12 mei 2006

    Precies een week geleden dat de overval heeft plaatsgevonden. Tijd voor Miranda om weer naar kantoor te gaan; voor het eerst weer alleen achter het stuur. Dankzij de regen en het feit dat vandaag tot een nationale vrije dag is uitgeroepen, wegens de beëdiging van president Museveni, is het erg rustig op de weg. Veilig op kantoor aangekomen, blijken haar collega's het verhaal al van de nationale tv te kennen. In een interview met VCCU kwamen de daders aan het woord en werden beelden van de gedemonteerde Pajero getoond. Het is positief dat de media hier zoveel aandacht aan besteedt, hopelijk schrikt het voldoende af...

 

Zondag, 14 mei 2006

    Dit weekend brengen we in Jinja door, even weg van de farm. We hebben een banda in het Kingfisher Resort geboekt, een mooi hotel direct aan de oorsprong van de Nijl gelegen. Na enkele verplichte bezoekjes in Kampala rijden we op een natte zaterdagmiddag naar Jinja. Het duurt niet lang voordat de tropische regenbui vervangen wordt door een heldere zon. We wandelen door het centrum van Jinja en drinken een biertje op het terras van het resort. Een schitterende tuin, prachtig uitzicht, heerlijk weer en Oegandese popmuziek op de achtergrond maken het plaatje compleet. Ondanks de gebeurtenissen van afgelopen week is Oeganda nog steeds prachtig! 's Avonds krijgen we een lekkere maaltijd voorgeschoteld en drinken we nog wat in de tuin, terwijl de vele kleine vissersbootjes het meer verlichten.

    Zondagmorgen slapen we uit, wat enigszins bemoeilijkt wordt door een luidruchtige familie Indiërs naast ons. Na een uitgebreid ontbijt checken we uit. Een flinke regenbui zorgt ervoor dat we weinig kunnen doen en dus rijden we via Kayunga terug naar Mukono. Onderweg stoppen we natuurlijk bij de Kayunga Falls en ontdekken we dat deze watervallen slechts op een steenworp afstand van de Itanda Falls liggen. Het is precies aan de andere kant van de Nijl! In de loop van de middag zijn we weer terug op de farm. Ons gebruikelijke bezoek aan het Colline Hotel wordt vandaag overgeslagen, in plaats daarvan bakken we zelf pannenkoeken.

 

Woensdag, 17 mei 2006

    Vandaag zijn we een groot gedeelte van de dag bezig om de Pajero naar een garage te brengen. Alvorens bij VCCU te arriveren, moeten we eerst een breakdown service regelen. Geen gemak van de ANWB hier, je moet zelf op zoek naar een sleepdienst! We rijden een paar rondjes door Kampala en vinden uiteindelijk op Jinja Road een takelwagen die ons wel wil volgen naar Kireka. We worden vriendelijk uitgenodigd in het kantoortje van één van de belangrijke mensen. Maar de auto meenemen gaat niet zomaar... Volgens de procedures moet de politie van Mukono voor de auto tekenen en deze vervolgens aan ons vrijgeven. Na een telefoontje naar onze vrienden in Mukono is het dus wachten tot er iemand komt. Niet alleen dat, maar ook een flinke regenbui vertraagt alles enorm. Tegen de middag kunnen we eindelijk de gevraagde papieren ondertekenen en de onderdelen van de Pajero bij elkaar zoeken. Ook het optakelen van de wagen verloopt met enige problemen, als de breakdown bijna zelf uit elkaar lijkt te vallen. Maar gelukkig weten de jongens alles weer te repareren en kunnen we eindelijk het terrein van VCCU verlaten. Achter de auto aan, die natuurlijk veel bekijks trekt, rijden we naar een garage, de laatste rustplaats voor de Pajero....

Naar boven

Zondag, 21 mei 2006

    Gisteren heeft Bas gewerkt en zijn we 's avonds een hapje gaan eten in Kampala. Vandaag rijden we vroeg naar de hoofdstad voor de nodige boodschappen bij de Game en Shoprite. Onderweg valt de regen met bakken uit de hemel; het regenseizoen laat zich nog steeds goed gelden! Toch kunnen we binnenkort een ommekeer verwachten aangezien begin juni de droge periode weer begint. Vanuit Kampala rijden we direct door naar Jinja waar we een lunchafspraak hebben. We ontmoeten een Nederlands stel met plannen om naar Oeganda te verhuizen. Vanzelfsprekend luidt ons advies niet anders dan: ervoor gaan!

 

Woensdag, 24 mei 2006

    Omdat de verzekering nog 'druk' bezig is met onze zaak, is Miranda gedwongen om één of twee keer in de week met de Toyota naar Kampala te gaan. Sinds enkele dagen zijn er zware machines ingezet om de weg van Kyetume naar Namaiba te graden. De talrijke gaten zijn opeens verdwenen en diepe geulen worden aan beide kanten van de weg gegraven om een goed afvoersysteem van het regenwater te creëren. De gemiddelde snelheid waarmee we over deze weg kunnen rijden is inmiddels verhoogd van 20 km/u naar 50 km/u, al een hele verbetering!

 

Zaterdag, 27 mei 2006

    Dat de Toyota niet altijd even betrouwbaar is, is gisteren weer gebleken. Bij terugkeer van de garage, waar de voorruit werd vervangen, kampt de auto met hetzelfde probleem als enkele weken geleden; de motor slaat af. Weer terug naar de garage dus. Helaas hebben we ditmaal geen tweede auto achter de hand, dus zullen we het hele weekend zonder vervoermiddel moeten stellen.
    Voor vandaag hadden we al enkele afspraken staan, maar gelukkig is Bas z'n collega zo vriendelijk om ons zijn auto te lenen. We brengen eerst een hoognodig bezoek aan de kapper in Kisementi met het verzoek Bas z'n haar weer 'n beetje in model te knippen. Naast de haircut krijgt hij er tot verrassing een gratis hoofdmassage bij van de Indiër. Vervolgens doen we inkopen bij de Game en Shoprite en nemen we een kijkje bij de enige echte Nederlandse Ikea! De winkel is niet groot maar er staan herkenbare meubels in. Een snelle blik op de prijs leert dat deze ook overeenkomstig is met Nederland. Mede door de opdringerige verkoopsters hebben we het al snel gezien en verlaten we de winkel. Na een lunchafspraak met een Nederlander kopen we nog enkele (kamer)planten alvorens terug naar Mukono te rijden. 's Avonds mogen we genieten van Nederlands eerste (oefen)wedstrijd voor het WK.

 

Dinsdag, 30 mei 2006

    Nu Bas al bijna een jaar in Oeganda erop heeft zitten, wordt het weer tijd om familie en vrienden in Nederland te bezoeken. Vandaag krijgen we de bevestiging dat onze tickets geboekt zijn. 's Morgensvroeg op 12 juli zullen we met KLM in Amsterdam landen, om een week later terug te vliegen. Mooi na alle WK-gekte. Overigens gaat de World Cup hier ook niet ongemerkt voorbij. De poules op het werk zijn al ingevuld en de Nederlandse ambassade heeft een uitnodiging gestuurd om de wedstrijden op een groot scherm te komen kijken. En hoewel Oeganda natuurlijk onvoorwaardelijk het Engelse team aanhangt, wordt er van de Nederlanders ook veel verwacht!

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen