Dinsdag,
14 maart 2006
Na een lang verblijf
in Europa, vliegt Miranda vandaag weer terug naar Oeganda.
Het is heerlijk om het vliegtuig uit te stappen, de warme
avondlucht te voelen en de typisch Afrikaanse geuren op te
snuiven. Eindelijk weer thuis... Overigens is Miranda niet
alleen naar Oeganda teruggekeerd, maar in het gezelschap van
Riky, de moeder van Bas. Nieuwsgierig geworden door alle foto's
en verhalen en van plan om in alle rust te genieten van het
Afrikaanse leven , zal ze anderhalve week bij haar zoon en
schoondochter doorbrengen.
Al met al is er
weinig veranderd in de afgelopen maanden. Mawa is van een
pup tot een sterke hond uitgegroeid, maar nog steeds even
speels en ondeugend. Ook het regenseizoen laat zich duidelijk
gelden en de tropische buitjes hebben merkbaar hun invloed
gehad op de omgeving. Het gras is weer lang, de bomen en struiken
zijn diepgroen en de weg van Mukono naar de farm is weer donkerrood
van kleur. Dat de gaten in deze weg met elke bui steeds talrijker
en dieper worden, moeten we maar voor lief nemen... De presidentsverkiezingen
die we beide ontvlucht hebben, zijn rustig verlopen en Yoweri
Museveni is door de ruime meerderheid herkozen. Na nog enkele
kleine verkiezingen die vorige week hebben plaatsgevonden,
is er niets meer van politieke strijd te merken.
Vrijdag, 17 maart 2006
Vrijdag wordt het
werk al vroeg neergelegd, aangezien er een nieuwe interland
op het programma staat: Nederland - Duitsland. Naast Bas en
Hans als onmisbare spelers, zijn er veel bekende gezichten
op het veld te zien. De tribune zelf is helaas niet druk bezet
met supporters, al is Van Zanten ook hier wederom goed vertegenwoordigd.
Met Bas als rechtsmidden en Hans linkshalf heeft iedereen
een goede positie en wordt de wedstrijd al snel overheerst
door de Nederlanders. Veel kansen doen zich voor, maar er
verstrijkt een ruime tijd voordat de bal pas in het net rolt.
De 1-0 voorsprong is echter van korte duur, want niet lang
daarna krijgen de Duitsers door een twijfelachtige overtreding
een penalty mee. Met een 2-1 voorsprong gaat Nederland vol
vertrouwen de rust in. Ook in de tweede helft is het Nederlandse
team weer duidelijk beter en de vele wissels van de Duitsers
doen daar niets aan af. Zelfs de Nederlandse keeper kan rustig
toekijken hoe de Duitsers het steeds benauwder krijgen. Tijdens
de zeldzame keer dat de bal dan toch zijn richting oprolt,
wordt deze van schrik doorgelaten. De enerverende wedstrijd
wordt afgesloten met een 7-2 overwinning voor Nederland, dat
door ons gevierd wordt met een etentje bij de Italiaan in
Muyenga.
Zaterdag, 18 maart 2006
Vanmorgen vroeg
vertrokken voor een weekend... Sipi! Ons verblijf was de vorige
keer zo goed bevallen dat een herhaling, deze keer met Riky,
bepaald geen straf is. Via Jinja, Iganga en Mbale rijden we
in vier uurtjes naar Sipi. Na een gastvrij ontvangst worden
ons de banda's toegewezen en kunnen we uitgebreid lunchen,
alvorens met de "long walk" te beginnen. De wandeling
is wederom prachtig, al is het deze keer beter wandelweer.
Na de steile klim kunnen we een kijkje nemen in één
van de grotten, het verblijf van een tiental vleermuizen.
Met het bereiken van de derde waterval
is de lucht inmiddels zo donker geworden en gebeurt er wat
volgens onze gids absoluut niet kan: het begint - midden op
de dag - te regenen. De tropische bui zorgt ervoor dat we
snel een rots opzoeken, waar we, omringd door lokalen, een
schuilplaats vinden. Binnen no time hebben de kindertjes hun
schuilplaats in de boom verruild voor die van ons. Met grote
ogen en een brede glimlach staren ze ons nieuwsgierig aan;
een glimlach die nog breder wordt als Bas zijn fototoestel
tevoorschijn haalt. Na tien minuten lijkt de hevigheid van
de regen minder te worden en vervolgen we het laatste stuk
van de wandeling. Het pad is nu in een modderpoel veranderd
en regelmatig glijden we zomaar een stuk weg. Tegen 18.00
uur bereiken we heelhuids de lodge en maken we ons meteen
klaar om de zonsondergang op Crown's Nest te bekijken. Later
op de avond genieten we van een heerlijk 3-gangendiner, onder
het schijnsel van kaarsen en olielampen.
Naar boven
Zondag, 19 maart 2006
Na een goede nachtrust
en hartig ontbijt besluiten we om naar Pian Upe Wildlife Reserve
te rijden, richting het plaatsje Moroto. Het is het grootste
wildreservaat in Oeganda en staat bekend om de grote populatie
van de zeldzame Roan antelopes. Daarnaast zijn er zebra's,
topi's, elanden en is er de Rothschild's giraf te vinden.
De rode murram road leidt ons recht door de Karamoja vlakte
en eens in het half uur komen we een auto tegen.
De eerste tien kilometer rijden we
door bewoond gebied en krijgen we een goede indruk van het
dorpsleven. Het is een drukte van belang langs de weg. Mensen
lopen op straat of zitten voor hun huisje. De bonte was is
keurig aan de lijn óf op het dak te drogen gehangen.
Kinderen begroeten ons vol enthousiasme en zelfs de volwassenen
zwaaien vriendelijk naar ons. Velen dragen hun zondagskleren;
een mooie jurk of een net overhemd. Zo af en toe zien we,
in the middle of nowhere, een verkeersbord met een waarschuwing
voor overstekende koeien of mensen. En passeren we eerst een
ploeg getrokken door vier koeien, nog geen vijfhonderd meter
verderop is een moderne tractor bezig de grond om te ploegen.
Wat een tegenstellingen!
Geleidelijk aan
wordt de afstand tussen de dorpjes steeds groter, tot we door
een geheel verlaten streek rijden, vooral gekenmerkt door
savannegras en cactusbomen. Terwijl de weg doorkronkelt door
een steeds groener wordend gebied, tekenen op de achtergrond
de grillige bergen van de Debasien Range zich af, met Mt Kadam
(3068 m) als hoogste punt. Met het uitblijven van de dorpjes
krijgen we steeds meer de kans om wild te zien. Het duurt
dan ook niet lang voordat de eerste hertachtigen zich laten
zien, de Bohor Reedbuck. Ook tulpetaten, de trap en vele andere
soorten vogels zijn gemakkelijk te spotten. Na ruim twee uur
rijden bereiken we het hoofdkwartier van Uganda Wildlife Authority
(UWA), waar we omdraaien om weer terug naar Sipi te rijden.
We kunnen het echter niet laten om
een smal weggetje in te slaan, waarbij we bijna vast komen
te zitten in de modder. Het gebied waar we doorheen rijden
is groen, vruchtbaar en biedt veel kans op wild. Gezien onze
beperkte tijd draaien we echter na enkele kilometers al om.
Net voor we de 'grote' weg bereiken, komt een pick-up van
UWA, volgeladen met mannen in legergroene jasjes, ons tegemoet
rijden. We voelen de bui al hangen en met een handgebaar wordt
ons duidelijk gemaakt dat we moeten stoppen. Of we mee willen
komen naar het hoofdkwartier, wordt ons vriendelijk verzocht.
In de veronderstelling dat de mannen vooral geld van ons willen,
gaat Bas mee naar binnen en blijven Riky en Miranda achter
in de auto. Een kwartier later komt Bas met een tiental nieuwe
vrienden naar buiten. Het hoofd van de rangers heeft uitgelegd
dat hij zijn mannen op ons afstuurde voor onze eigen veiligheid.
Schijnbaar bevinden we ons in een gevaarlijk gebied - niet
zozeer vanwege de leeuwen en buffels, maar vooral door de
bevolking. Regelmatig vinden er gevechten plaats tussen de
dorpen onderling en de agressiviteit van de mensen hebben
het meeste wild hier al weggejaagd. Het reservaat mag alleen
betreden worden in het gezelschap van een ranger, met een
groot geweer. Met een waarschuwing en tevens een warme uitnodiging
om terug te komen, wordt er afscheid genomen en kunnen we
eindelijk weg. Maar terugkomen doen we zeker!
De terugweg gaat sneller dan verwacht,
al hebben we regelmatig last van wegversperringen, veroorzaakt
door besluitenloze kippen. We lunchen bij onze lodge in Sipi
en vroeg in de middag rijden we terug naar Mukono, waarbij
we nog een korte stop maken bij de bavianen tussen Tororo
en Iganga.
Maandag, 20 maart 2006
Vandaag viert Riky
haar verjaardag in het verre Afrika. Dit jaar geen feestje
met veel familie en vrienden, maar rustig doorbrengend in
de tuin, met een warm zonnetje, veel gekleurde vogels en Mawa.
's Avonds trakteren wij haar op een etentje in één
van de duurste restaurants in Kampala; Emin Pasha. Het eten
is heerlijk en de ambiance is te vergelijken met dat van een
3-Michelin-sterren restaurant (oftewel, een reis waard!).
Het personeel is ook deze keer weer ongekend snel; zodra je
je bestek neerlegt wordt je bord al onder je neus vandaan
gehaald. Niet bepaald een gewoonte hier in Oeganda! Het opmaken
en brengen van de rekening gaat daarentegen wel weer op een
vertrouwd Afrikaans tempo.
Donderdag, 23 maart 2006
Terwijl Miranda
moet werken vandaag, gaan Bas en Riky het gebruikelijke rondje
Jinja maken. Ze beginnen met een boottochtje naar de werkelijke
bron van de Nijl. Naast de vele watervogels laat ook de Monitor
Lizard zich regelmatig zien. Er volgt een lunch bij de Bujagali
Falls en ook een bezoek aan de Itanda Falls mag niet ontbreken.
Enkele jongens staan zich schaamteloos te wassen aan de oever
van de rivier, totaal niet gehinderd door de blikken van de
twee Mzungu's. Via de Kayunga Falls, zonder meer één
van de mooiste plekjes in Oeganda, rijden ze terug naar Mukono.
Naar boven
Vrijdag, 24 maart 2006
Voor Riky is de
laatste dag in Oeganda aangebroken. Om nog even van het Afrikaanse
natuurschoon te genieten, maakt ze met Miranda een wandeling
door Mabira Forest. Door het gebruikelijke regenbuitje van
deze morgen zijn de paden behoorlijk modderig, maar is het
heerlijk wandelweer. Ook nu zien we weer de vertrouwde bewoners
van het tropische, dichte bos: Red-tailed Monkeys, Grey Mangabeys,
verschillende eekhoorns en vele vogels en vlinders.
Aan het eind van
de middag rijden we naar Entebbe. Omdat KLM onlangs de veiligheidsmaatregelen
heeft aangescherpt, dienen passagiers officieel vijf uur van
te voren in te checken. Vijf uur lang doorbrengen op dit kleine
vliegveldje is echter ondoenlijk, dus wij melden ons pas drie
uur voor vertrek. We eten nog wat in het restaurant op het
vliegveld en dan is het tijd om afscheid te nemen. Opmakend
uit haar tevreden terugblik op deze korte maar indrukwekkende
vakantie, zal een nieuwe reis naar Oeganda echter snel geboekt
zijn!
Vrijdag, 31 maart 2006
Een doorsnee werkweek
voor ons beide. Miranda gaat weer dagelijks naar Kampala en
Bas houdt zich bezig met de laatste ontwikkelingen op zijn
werk.
Overigens heeft Oeganda al een maand
of twee te kampen met regelmatige stroomuitval. Al keken we
voorheen niet raar op wanneer we plotseling in het donker
zaten - met name op zondagavond rond 19.00 uur - nu heeft
de uitval wel heel rigoureuze vormen aangenomen. In de theorie
komt het erop neer dat we om de dag elektriciteit hebben.
Helaas blijkt dit schema in de praktijk niet altijd te kloppen.
De generator op de farm maakt dan ook overuren en het ziet
ernaar uit dat er voorlopig geen verbetering in komt. De Oegandese
bevolking lijkt zich er echter bij neergelegd te hebben, er
is wel meer voor nodig dan om zich hierover op te winden!
Naar boven |
