Home
           
Januari 2006 Januari 2006 Februari 2006 Maart 2006 April 2006 Mei 2006 Juni 2006 Juli 2006 Mei 2006 September 2006 Oktober 2006 December 2006 November 2006 Augustus 2006 November 2006 December 2006 September 2006 Oktober 2006 Juli 2006 Maart 2006 Augustus 2006 Februari 2006 Juni 2006 April 2006 Terug naar overzicht Terug naar overzicht
 
 

Woensdag, 14 juni 2006

Donderdag, 15 juni 2006

Vrijdag, 16 juni 2006

Dinsdag, 20 juni 2006

Zaterdag, 24 juni 2006

Woensdag, 28 juni 2006

Vrijdag, 30 juni 2006

 

Zaterdag, 3 juni 2006

    Vanavond is er een Hollandse avond bij Café Roma georganiseerd. Hoewel we eerst van plan zijn om naar de Thai te gaan, zijn we snel van gedachten veranderd als we een smsje binnen krijgen: "Bavaria, Febo frikadellen, WK poule, acht uur". Met name de frikadellen (speciaal!) geven de doorslag om toch maar naar de Italiaan te gaan. We arriveren rond 20.30 uur en eten eerst een pizza alvorens ons tussen de Nederlanders te begeven. Al snel zien we bekende gezichten en krijgen we échte Bavaria en Hollandse snacks geserveerd. Zelfs de Nederlandse muziek ontbreekt niet, zodra de stroom terug is. We doen mee aan de zoveelste WK poule, ditmaal met een inzet van 10.000 shilling voor een goed doel. Nu maar zien of Oranje het ook waar maakt...

 

Vrijdag, 9 juni 2006   -   Heroes' Day

    Weer één van de vele public holidays die Oeganda kent. Vandaag worden de helden herdacht die in 1986 voor hun vrijheid vochten. Het scheelt dat Pinksteren hier niet gevierd wordt, ondanks het feit dat de mensen zo streng gelovig zijn.
    Inmiddels is ook hier een WK-gekte uitgebarsten. De straten zijn nog net niet versierd, maar op tv en de radio wordt er uitvoerig over gesproken en gespeculeerd. Op het werk lijkt iedereen zich alleen nog maar bezig te houden met de poule en wie 't gaat winnen. Zelfs Mawa lijkt de laatste dagen opvallend veel interesse in haar kapotgekauwde voetbalschoen te tonen!

 

Zondag, 11 juni 2006

    Dit weekend staat vooral in het teken van voetbal. Gisteren hebben we de wedstrijd Engeland - Paraguay in het café Just Kicking gekeken. Gezellig tussen de Britten! De stemming was uitbundig en riep een beetje de sfeer van onze stamkroeg in Nederland op. Na afloop zijn we bij de Mexicaan gaan eten en waren we op tijd thuis voor de tweede helft van Trinidad - Zweden.
    Vandaag gaan we met Hans en Edna opnieuw naar Just Kicking, ditmaal om onze eigen ploeg aan te moedigen. Alle vier gekleed in een oranje shirt zijn wij de enige (zichtbare) Nederlanders, temidden van Britten, Oegandezen en zelfs een groepje luidruchtige Serviërs! Luidkeels zingen de Servische mannen het volkslied mee, waarna alle ogen in het café op ons gericht zijn, in afwachting van onze zangkunsten. Natuurlijk houden wij ons wijselijk stil. Na afloop drinken we een biertj op de 1-0 overwinning en worden we sportief gefeliciteerd door de Serviërs. We worden zelfs op de foto gevraagd, samen met onze vrienden en een grote Servische vlag.

    Overigens is dit weekend een start gemaakt met het graden van de weg tussen Namaiba en de farm én met de bouw van een extra stuk aan onze veranda. Beide zouden binnen een week klaar moeten zijn, maar Afrikanen kennende... De dirt road vanaf Namaiba wordt door het graden bijna twee keer zo breed en de gemiddelde snelheid waarmee je eroverheen rijdt verviervoudigt. Het is zo'n verbetering dat de verleiding om hard te rijden groot is, maar het duurt niet lang voordat de eerste handmatige verkeersdrempels opduiken.

Naar boven

Woensdag, 14 juni 2006

    Vandaag is er een nieuw zakelijk uitstapje voor Miranda gepland. In de loop van de ochtend vertrekt ze onder andere met Amos en de minibus van Great Lakes Safaris richting Mbarara: het land van de Ankole koeien, bananen en het Bahima volk.

    "Na een rit van bijna vijf uur stoppen we in Mbarara voor een late lunch. Hier ontmoeten we een jongen wiens ouders over een grote boerderij in Nshenyi beschikken. Zijn familie heeft ons uitgenodigd om bij hen te overnachten en te kijken wat de toeristische mogelijkheden in dit gebied zijn. Tegen 16.30 uur gaan we op weg naar de farm in Nshenyi, dat nog zo'n 65 mijl (ruim 100 km) van Mbarara blijkt te liggen! Drie uur lang rijden we door een landschap van glooiende heuvels, uitgestrekte bananenplantages en maïsvelden. De onverharde weg voert ons langs kleine dorpjes, weiden waar Ankole koeien grazen en we passeren tientallen mensen die matoke per fiets vervoeren. Het uitzicht is adembenemend, zeker wanneer we de zon achter de heuvels zien zakken. Tegen 19.30 uur arriveren we op de farm, wanneer het helemaal donker is. We kunnen dus weinig van de omgeving zien, maar het is duidelijk dat we de bewoonde wereld ver achter ons gelaten hebben. We maken kennis met de vrouw des huizes, die ons hartelijk ontvangt met Afrikaanse thee (heel veel melk) en brood. De boerderij zelf is een groot wit, stenen gebouw met een stuk of tien kamers. Iedereen krijgt een ruimte met een bed toegewezen en ze tonen ons de weg naar de wc's en douche. Deze bevinden zich buiten; niet meer dan een long drop en een bak met water.
    Na een korte rondleiding nemen we plaats in de 'zitkamer' die sfeervol wordt verlicht door olielampen. Dit is nu eenmaal een gebied waar men hélémaal geen stroom kent. Na enige tijd krijgen we bezoek van enkele mannen, de buren van de familie. De mensen in deze omgeving worden de Bahima genoemd, afkomstig van de stam Banyankole, en houden er nog een zeer traditionele levenswijze op na. In feite verschillen ze nog niet eens zoveel van de Masai: ze wonen in manyatta's, dragen een gekleurde doek om de schouders en hun stok heeft een gelijkwaardige functie als de speer van de Masai. Heftig gebarend en met hun stok zwaaiend beginnen ze een geanimeerd gesprek in hun lokale taal. Af en toe valt er het woord "mzungu" maar dat is het enige dat ik er van begrijp. Wanneer ze vertrekken volgt er een interessante uitleg over de cultuur van de Bahima en hun gewoonten.
    Om 22.30 uur is het tijd om te eten. De tafel in het midden van de ruimte wordt gedekt met pannen en schalen, vol met matoke, aardappels, rijst, bonen en vlees. Overigens hebben zich in de loop van de avond een hele groep mensen in de kamer verzameld. Waar ze allemaal vandaan komen is me een raadsel; ik dacht dat we in the-middle-of-nowhere zaten! Na de maaltijd haalt de zoon van de familie zijn gitaar te voorschijn. Verschillende liedjes in het Engels, Swahili en Runyankole worden ten gehore gebracht. Al snel komt de stemming er goed in en wordt er uitbundig gedanst, wat door gaat tot middernacht.

Meer weten over de Bahima?

 

Donderdag, 15 juni 2006

    Vroeg in de morgen word ik gewekt door de zon. Er is ons weinig tijd gegund voor de ochtendrituelen want de koeien moeten gemolken worden! Via een maïsveld lopen we naar een omheind veld waar tientallen, zo niet honderden, koeien staan. Kalfjes lopen er tussen en proberen zoveel mogelijk zelf van moeders melk mee te krijgen. De omgeving is overigens schitterend op dit vroege uur. De kudde Ankole staat met hun sierlijke hoorns bij elkaar, terwijl de mist mysterieus op de vlakte blijft hangen en de heuvels op de achtergrond verbergt. Het is dat de nevel het zicht belemmerd maar anders kun je vanaf de boerderij zowel Tanzania als Rwanda inkijken!
    De kinderen lijken willekeurig op een koe af te stappen, binden de achterpoten vast, knijpen vervolgens een kan tussen hun benen en beginnen te melken. Regelmatig probeert een kalfje één van de spenen te pakken en wordt dan resoluut weggejaagd. Na een poosje gefascineerd toegekeken te hebben, is het mijn beurt. Ik kniel naast één van de koeien en probeer op dezelfde wijze melk uit de uier te krijgen. Maar dat valt nog niet mee! Je moet flink hard knijpen en trekken, wil je ook maar iets uit de speen krijgen. En dan is het nog een kunst om het ook allemaal goed op te vangen! Het duurt even, maar na een tijdje slaag ik erin een zwak straaltje in de kan te mikken.

    Nadat de koeien zich richting de graslanden begeven, keren ook wij terug naar de boerderij voor ons ontbijt, bestaande uit (natuurlijk wéér Afrikaanse) thee, brood en fruit. Vervolgens verlaten we de grond van de familie, rijden voor enkele minuten en bereiken dan de huizen van de buren. Uit het niets duiken ze op: drie traditionele manyatta's bij elkaar. De hutjes zijn duidelijk niet voor lange mensen gebouwd, want je moet diep bukken om door te opening te gaan. Er staat echter geen stok buiten de manyatta, een teken dat we naar kunnen. Het eerste gedeelte wordt door doeken en een artistiek beschilderd muurtje gescheiden van het achterste gedeelte. Zelf gevlochten matten bedekken de grond en kalebassen staan netjes in een hoek. Het wekt bijna de indruk dat alles speciaal voor ons zo is neergezet. In één van de hutjes verschuilen twee kinderen zich verlegen bij de opening. In het derde hutje schudt een vrouw krachtig met een kalebas. Afhankelijk van de temperatuur van de melk bij aanvang, dient er dertig tot zestig minuten geschud te worden en dan kan de melk wel twee dagen in de hut bewaard worden, zonder te bederven! Het hutje is klein, benauwd en vol hinderlijke vliegen. Desalniettemin is het erg indrukwekkend en bijna onvoorstelbaar dat deze mensen hier nog zo leven. Wanneer we vragen waar het dagelijkse voedsel van de Bahima-vrouw uit bestaat, krijgen we als antwoord: melk. Alleen maar melk...
    Eenmaal weer buiten blijken enkele mannen (de bewoners?) zich bij ons gevoegd te hebben. Eén is traditioneel gekleed met een blauwe doek om zijn schouders, de ander heeft kleren aan uit de zak van max en draagt een pet met "I love Uganda". Beide mannen blijken nogal gecharmeerd te zijn van blanke vrouwen. De jongen met de pet laat in zijn lokale taal weten dat hij van mij houdt en doet me spontaan een huwelijksaanzoek. Ik vraag me af hoeveel koeien ik waard ben...
    Ik ben opgelucht als we weer naar de auto teruglopen en ik aan de starende blikken kan ontsnappen. We rijden terug naar de farm en maken halverwege een stop voor een troep kraanvogels die verderop zitten. Tientallen exemplaren van het nationale symbool van Oeganda zitten bij elkaar. Het is een prachtig gezicht als ze massaal wegvliegen en geluid maken dat nog het meest weg heeft van een huilende baby.

    Terug op de farm is het tijd om mijn spullen te pakken en afscheid te nemen van deze gastvrije mensen. We nemen nu een andere panoramische route terug naar de bewoonde wereld en rijden langs de rivier Kagera richting het oosten. Deze rivier vindt zijn oorsprong in Rwanda en mondt uit in Lake Victoria, waardoor het ook wel de tweede bron van de Nijl genoemd wordt. Bovendien vormt het een natuurlijke grens tussen Oeganda-Rwanda en Oeganda-Tanzania. Voor een poosje volgen we de bruine rivier, met Tanzania aan onze rechterkant, op slechts een paar honderd meter. De dorpjes die we passeren worden voornamelijk bewoond door vluchtelingen. Op de marktjes liggen trossen matoke, stengels suikerriet en zelf gevangen vis uit het Navikali Meer uitgestald. Na wederom drie uur rijden bereiken we eindelijk de verharde weg en zijn we terug in Mbarara. Het kost ons vervolgens nog ruim vier uur om in Kampala te komen. Ik word netjes in Mukono afgezet, waar Bas mij ophaalt en pas tegen 21.00 uur ben ik terug op de farm. Een lange en vermoeiende trip, maar erg indrukwekkend!"

Naar boven

Vrijdag, 16 juni 2006

    Direct na het werk rijden we met Hans naar Kampala om Oranje weer in actie te zien. Ditmaal op het scherm in de tuin van de Nederlandse ambassadrice. Er is voor de gelegenheid een partytent neergezet met een groot scherm. Samen met een stuk of vijftig landgenoten volgen we al zwetend en klagend de spannende wedstrijd. Maar ze winnen en dat telt. Na afloop worden er Hollandse hapjes geserveerd, waaronder bitterballen en erwtensoep.
    Overigens wordt de WK-poule op de farm elke dag keurig ingevuld en door iedereen nauwlettend in de gaten gehouden. Momenteel staat de persoon die veruit het meeste verstand heeft van voetbal bovenaan: Miranda! Maar er zijn nog veel punten te verdelen in de komende weken...

 

Dinsdag, 20 juni 2006

    Great Lakes Safaris is verhuisd naar een nieuw kantoor! Weliswaar in hetzelfde complex (voorheen zaten we in het bijgebouw, nu het in het hoofdgebouw), maar de ruimte is minimaal vijf keer zo groot! Gisteren hebben we het geringe meubilair verhuisd en het kantoor, dat nu nog kaal aan doet, enigszins ingericht.
    Er lijkt overigens geen einde te komen aan het regenseizoen. Officieel zou deze maand het droge seizoen beginnen, maar het is nu al bijna juli en het regent nog vrijwel dagelijks. Ook de temperaturen overdag en 's avonds liggen voor Oegandese begrippen laag. Blijkt maar weer dat ook hier de seizoenen niet vast liggen!

 

Zaterdag, 24 juni 2006

    Deze vrije dag brengen we door in Kampala met inkopen doen, lunchen bij the Crocodile en voor een auto rondkijken.Het aantal advertenties van expats die hun auto kwijt willen is beperkt, dus zullen we toch weer bij de Indische autohandelaren langs moeten gaan. Onze voorkeur gaat uit naar een verkort model, waardoor we al snel weer op een Pajero uitkomen. We gaan een tweetal bedrijven langs, maar er staat niets bij waarvan we direct helemaal weg zijn. De cheque van de verzekering zal echter nog wel een week of twee op zich laten wachten, dus we hebben nog even de tijd.

Naar boven

Woensdag, 28 juni 2006

    Zondag waren we van plan om de omgeving weer eens te gaan verkennen, maar dat bleef beperkt tot een wandeling met Mawa over de farm. Aan het eind van de middag zijn we naar Kampala gegaan om de Engeland - Ecuador samen met de Engelse supporters te kijken. Mede dankzij de drukte, een koud biertje en een barbecue hing er een gezellige sfeer in het sportcafé. De wedstrijd Nederland - Portugal hebben we in verband met het late tijdstip maar thuis gekeken. Achteraf ook maar goed...

    Gisteravond werden we opgeschrikt door het geluid van een... nijlpaard! Hier in de tuin! Nou ja, bijna. Het geknor kwam uit de richting van het moeras, een kleine kilometer hier vandaan. Het moest in ieder geval van een groot dier zijn en het leek verdacht veel op het geluid dat we 's avonds in het restaurant in Lake Mburo NP hadden gehoord. Gezien de grootte van het moeras en de nabijheid van Lake Vic is het overigens goed mogelijk dat er nijlpaarden in deze omgeving zitten!

 

Vrijdag, 30 juni 2006

    Nauwelijks terug van het uitstapje naar Mbarara staat er al weer een fam-trip op het programma. Samen met zo'n 16 collega's uit de reisbranche gaat Miranda het weekend in Bwindi doorbrengen; het gebied van de berggorilla's!

    "Om 07.20 uur vertrekken we met een gevulde coaster vanuit Kampala. De general manager van de touroperator die de trip organiseert, Lake Kitandara, is aanwezig en daarnaast ken ik een aantal mensen van de beurzen in Europa. Het is een ontzettend lange rit naar Bwindi. Eerst vier uur naar Mbarara, waar we lunchen in het toepasselijk Route naar Bwindigenoemde Lake View Hotel, al heeft het 'lake' meer de afmetingen van een vijver. Via Bushenyi rijden we naar Rukungiri en hier eindigt de verharde weg. Ruim drie uur lang volgen we een murram road met een gemiddelde snelheid van 40 km/u. En hoewel het aardig stof happen is, blijkt de route schitterend te zijn! De weg slingert zich door groene bergen, langs een diepe ravijn en daarna door landelijke dorpjes en langs vele bananenplantages. Het feit dat er één mzungu in de bus zit, gaat bij de kinderen langs de weg natuurlijk niet onopgemerkt voorbij.
    Tegen 18.00 uur wordt het onrustig want dit is het tijdstip dat er weer wordt gevoetbald! Het voorstel gaat om in het volgende dorpje te stoppen en voetbal te kijken, om daarna de rit te vervolgen. Het feit dat er in deze omgeving helemaal geen elektriciteit is, doet verder niets aan dit plan af. We hebben immers alles bij ons: tv, schotel, DStv installatie, generator én een technicus! Hoewel iedereen achter het voorstel staat, rijden we zonder onderbrekingen door tot Bwindi, waar we tegen 19.00 uur arriveren. Eenmaal in Lake Kitandara Camp krijgen we een welkomstdrankje en -praatje over de accommodatie. Vervolgens gaan we doen waar deze fam-trip voor bedoeld is: de accommodatie bekijken. Het kamp bestaat uit 15 comfortabele tenten, geheel ingericht met bedden en een badkamer. Zelfs aan elektriciteit en warm water ontbreekt het niet; dit laatste wordt door een medewerker persoonlijk gebracht. Het kamp is tegen een heuvel opgebouwd, direct grenzend aan Bwindi Impenetrable Forest. Helemaal boven is er één punt waar onze mobiele telefoons bereik hebben, waardoor dit direct de meeste favoriete plek is van het kamp. Na de rondleiding krijgt iedereen een tent toegewezen; de mijne deel ik met Carol van Tourism Uganda (voorheen het Uganda Tourism Board). Om 21.30 uur is het eindelijk tijd om gezamenlijk aan tafel te gaan. Van het voetbal kijken komt deze avond dus weinig terecht.

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen