Zaterdag,
1 juli 2006
Zaterdag
gaan we om 08.00 uur ontbijten. De morgen is ter vrije besteding
en ik wil graag een forest walk maken. Aangezien vrijwel niemand
zich bij mij aansluit, besluit ik me maar bij de rest van
de groep te voegen. Om 09.30 uur verlaten we Lake Kitandara
Camp om de andere accommodaties te bezoeken. Het dorpje Bwindi
is eigenlijk niet meer dan één weg, die in het
nationale park eindigt, met wat souvenirkraampjes en huisjes
er langs.
Tegen 12.00 uur hebben we een vijftal
accommodaties bekeken, variërend in prijsklasse van 10
tot 250 dollar per persoon per nacht. We keren terug naar
Lake Kitandara voor de lunch. Vervolgens trekt een gedeelte
van de groep zich terug voor een siësta en de rest, waaronder
ik, blijft bij de bar naar een documentaire op Animal Planet
kijken. Best ironisch eigenlijk, aangezien we zelf in een
omgeving zitten die op Animal Planet getoond zou kunnen worden!
Later in de middag volgt er een cocktail,
compleet met wijn en geroosterde ground nuts. En om 18.00
uur is er voetbal: Engeland - Portugal. We worden omringd
door Engelse toeristen en verbergen heimelijk dat wij Portugal
steunen. Na de wedstrijd gaan we eten en wordt er nog gul
met een fles wijn rondgegaan. Mijn collega's zijn het er allemaal
over eens dat ik een naam in het Luganda toegekend moet krijgen.
Om het gemakkelijk te houden, wordt er gekozen voor "Mirembe",
oftewel peace. We sluitende avond af voor de tv met de wedstrijd
Brazilië - Frankrijk, waarna de meerderheid gerust kan
gaan slapen dankzij de overwinning van Frankrijk.
Zondag, 2 juli 2006
Zondagmorgen,
na het ontbijt, vertrekken we tegen 08.30 uur voor de lange
terugreis naar Kampala. De eerste drie uur rijden we weer
over een onverharde weg. Eenmaal in Rukungiri gaat het een
stuk sneller, al zijn 't nu de vele verkeersdrempels die regelmatig
voor ongemak zorgen. In Mbarara lunchen we weer bij het hotel
met het fantastische uitzicht op het meer en zonder echte
stops rijden we door naar Kampala, waar ik in het centrum
Bas weer ontmoet.
Vrijdag, 7 juli
2006
De
veranda is klaar! Weliswaar later dan gepland was, maar alles
zit erop en eraan: een grasdak, een hekwerk van bamboestokken,
de houten vloer is gerepareerd en er zit zelfs een poortje
in om Mawa buiten te houden. Alles is nu ook geschilderd,
al hadden we dat misschien nog beter zelf kunnen doen. Rode
verf zit op plekken waar het niet hoort te zitten en zwarte
verf zit níet op plekken waar het wel zou moeten zitten!
Maar goed, wij hebben nu eindelijk een mooie plaats om 's
avonds buiten te zitten, zonder door Mawa gestoord te worden.
Al zal ze daar zeker wel een manier voor vinden!
Geheel
in contrast met het plan om de avonden meer buiten door te
brengen, zijn we vanaf deze week gestopt met het slikken van
Lariam. Voorlopig althans. Nu het droge seizoen is begonnen,
is de kans om door een (malaria)mug geprikt te worden verkleind
en bovendien is het ons niet aangeraden om drie jaar lang
Lariam te blijven slikken. Een keer in het jaar goed ziek
worden van malaria schijnt nog altijd beter te zijn dan jaarlijks
52 pillen te slikken.
Niet iedereen is overigens even blij dat het droge seizoen
weer is aangebroken. Wanneer  we
tussen Namaiba en de farm rijden, laten we vele mensen in
het stof achter. De verkeersdrempels in het dorpje Katuba
zijn ondertussen enigszins autovriendelijker gemaakt en van
heuse waarschuwingsborden voorzien. Drie moderne verkeersborden,
op een achteraf weggetje in-the-middle-of-nowhere waarschuwen
bestuurders van auto's, bodaboda's en fietsen nu dat ze af
moeten remmen voor de humps. Profijt hebben we er al aan ondervonden,
want zelfs wij moeten nog regelmatig aan de aanwezigheid ervan
herinnerd worden.
Vandaag
zijn de laatste voorbereidingen voor het feest begonnen. Zo'n
250 kippen en 6 geiten zijn geslacht en een catering service
is opgetrommeld om grote hoeveelheden matoke en cassave klaar
te maken. Het podium is opgebouwd, er zijn partytenten neergezet
en een team gaat de hele nacht door om alles van de nodige
decoratie te voorzien.
Naar boven
Zaterdag, 8 juli 2006
Vandaag
staat in het teken van het 10-jarig bestaan van Royal Van
Zanten Uganda. Terwijl er de hele nacht flink is doorgewerkt
en de voorbereidingen nog steeds in volle gang zijn, verlaten
wij na het ontbijt de farm om in Kampala nog een paar autodealers
te bezoeken. Na even rondgelopen te hebben bij een bekende
organisatie, stuiten we op een zwarte Pajero die er heel goed
uit ziet! We gaan mee naar het kantoortje van de grote baas,
die ons nog van de vorige koop kent. Zelfde bedrijf, zelfde
Indiër, zelfde auto... maar helaas niet dezelfde prijs...
We worden het niet eens over het bedrag, dus zonder een deal
verlaten we zijn kantoor. We bekijken nog een paar andere
auto's en belanden uiteindelijk weer bij het bedrijf waar
we vorige week ook hebben rondgekeken. Hier vinden we een
Pajero die vrijwel identiek is aan de auto waar we zojuist
op geboden hadden. Na een uitgebreide keuring en lang onderhandelen,
vertrekken we ook hier zonder het beoogde resultaat, veroorzaakt
door een verschil van een half miljoen shilling. Het duurt
echt niet lang voordat we ons bedenken en de Indiër opbellen
om te vertellen dat we akkoord gaan met de prijs. Het ziet
er naar uit dat Miranda binnenkort weer over een eigen auto
beschikt!
Het
feestelijke gebeuren op de farm begint met een lunch voor
alle werknemers. Halverwege de middag wordt officieel de Oegandese
vlag gehesen, temidden van de vlaggen van Royal Van Zanten.
Vanaf 17.00 uur komen langzaam de genodigde gasten binnendruppelen;
de medewerkers hebben inmiddels al een plaats in de partytenten
gevonden. Naast een aantal mzungu's, zijn ook mensen uit de
omgeving uitgenodigd, waaronder de LC van Mukono (burgemeester),
onze 'vrienden' van de politie en verschillende leveranciers.
Tegelijk met de gasten arriveert ook de eerste band: Watoto.
Het is een koor van Oegandese (wees)kinderen, wat de naam
Watoto overigens ook al verhuld (Swahili woord voor 'kinderen'),
opgericht door een Canadees stel.
Tegen 18.30 uur gaat het feest officieel
van start met een speech van de General Manager. Na de speech
mogen de kinderen performance laten zien en ook de directeur
uit Nederland houdt een korte toespraak, wederom gevolgd door
Watoto. Natuurlijk ontbreekt de taart niet op dit feest, toepasselijk
gemaakt in de letters: 10 ROYAL VAN ZANTEN. De eregast krijgt
de eer om 't aan te snijden, begeleid door vuurwerk en knallende
kurken. Ook het buffet wordt geopend , terwijl de band Eagles
Productions voor de passende achtergrondmuziek zorgt. Zodra
iedereen gegeten heeft, begint het feest pas écht.
Het officiële gedeelte is voorbij, nu is het tijd om
te dansen! De managers van Van Zanten nemen het voortouw en
al snel volgen de andere gasten. Het hoogtepunt wordt zonder
meer gevormd door de beroemde Oegandese zanger(es) Juliana
en Ragga Dee. Met name het personeel gaat helemaal uit hun
dak. Aangezien wij de taak hadden gekregen om foto's te maken
en te filmen, zijn we de hele avond druk bezig om alles vast
te leggen. Maar wanneer de optredens afgelopen zijn en de
DJ het over neemt, kunnen wij zelf ook optimaal van het feest
genieten. Ver na middernacht, terwijl er nog steeds een groep
mensen staat te dansen, de partytenten al afgebroken worden
en de DJ nog ongestoord doorspeelt, houden wij het ook voor
gezien.
Maandag, 10 juli 2006
We
dachten dat we een auto gekocht hadden... maar helaas. Vandaag
zijn we aan het eind van de middag naar Kampala gereden om
een aanbetaling te doen. We werden echter doodleuk verteld
dat de prijs met een half miljoen shilling gestegen was. In
verband met de verhoogde invoerbelastingen. Alleen in de huidige
staat mochten we de Pajero voor het eerder afgesproken bedrag
meenemen. Een zinloze rit naar Kampala gemaakt dus en nog
steeds géén auto voor Miranda!
Overigens hebben we sinds gisteren
al geen water meer. Alleen de kraan in de keuken geeft nog
(koud) stromend water; in de badkamer valt er geen druppel.
Ach ja, dit zijn één van de charmante bijkomstigheden
van het wonen in Afrika. Maar het komt nu wel goed uit dat
we morgen voor een week naar Nederland vertrekken...!
Woensdag, 19 juli 2006
Weer
terug in het tropische Afrika! Alleen met minder tropische
temperaturen dan in Nederland.
Na een drukke week stonden we gisteren
weer met onze koffers volgepakt op Schiphol. Bij het inchecken
bleek dat we ze net iets té volgestopt hadden en dus
zouden moeten bijbetalen. Bas heeft zijn zware motorjas uit
de koffer gehaald, wat verrassend genoeg de koffer alleen
maar zwaarder maakte! In plaats van 46,8 kg woog onze bagage
nu ruim een kilo meer. De vrouw achter de balie heeft ons
maar het voordeel van de twijfel gegeven omdat de weegschaal
blijkbaar niet klopte.
's
Avonds waren we tegen 22.30 uur terug op de farm, waar Mawa
ons uitgelaten verwelkomde. Volgens de buren heeft ze de hele
week geen kik gegeven; blijkbaar vindt ze het alleen nodig
om te waken als wij er zijn. Wel lag ze elke middag trouw
bij de poort te wachten tot één van ons thuis
kwam...
Naar boven
Zaterdag, 22 juli 2006
Omdat
Bas moet werken blijven we vandaag op de farm. Aan het eind
van de middag is er een vriendschappelijke competitie tussen
Royal Van Zanten en Wagagai georganiseerd. RVZ speelt een
thuiswedstrijd. Gezien de kwaliteit van het veld is het echter
maar de vraag of dat in hun voordeel is. Ditmaal spelen beide
partijen zonder de steun van mzungu's. De wedstrijd eindigt
in een niet teleurstellende 1-1, terwijl het vrouwenteam met
korfbal een overtuigende overwinning behaalt (12-2). Precies
op tijd worden de wedstrijden afgefloten, net voor een hevige
onweersbui losbarst.
Dinsdag, 25 juli 2006
Vandaag
speelt zich een amusant, typisch Afrikaans tafereel af op
kantoor van Great Lakes. De organisatie wil een stofzuiger
kopen en heeft een salesman uitgenodigd om zijn product te
demonstreren. Het gaat om een "wet'n dryer, vacuum &
blower" maar verder dan blowen komt 'ie niet. Hoe het
apparaat moet zuigen weet de verkoper ook niet en dat er geen
stof in de opvangzak komt, is volgens hem te wijten aan ons
brandschone kantoor. Met aanwijzingen van ons moet hij een
uur lang puzzelen voordat hij ontdekt dat het apparaat inderdaad
ook kan zuigen. Maar dan heeft hij nog maar de helft van de
functies gedemonstreerd. Nu de wet 'n dryer nog! Weer begint
hij onhandig te klungelen aan het apparaat, maar zonder enig
resultaat. Tot Amos rond de middag terugkomt op kantoor en
hem naar huis stuurt, met de mededeling dat hij pas terug
hoeft te komen als hij zijn huiswerk heeft gedaan. Een zeer
overtuigende salesman dus; hij moet zijn eigen product nog
uitvinden!
Overigens is hij dezelfde middag nog
teruggekomen en - met weer enige hulp van onze kant - slaagt
hij er uiteindelijk in om ons te overtuigen van het feit dat
de beloofde functies inderdaad aanwezig zijn.
Woensdag, 26 juli 2006
We
hebben een auto gekocht! En nu écht. We hebben zelfs
al een klein bedrag aanbetaald, dus de koop is bezegeld. Tijdens
het bezoek aan een ander depot in Kampala valt ons oog op
een verkorte Pajero uit 1989. Het is een robuust autootje,
sterk en hoog op de wielen, met alles erop en eraan. Zelfs
een imperiaal op het dak ontbreekt niet. Ondanks de leeftijd
ziet de auto er nog heel goed uit en is pas twee weken geleden
in Oeganda gearriveerd. Al snel worden we naar het kantoortje
van de grote baas geleid, waar we na een tijdje stug onderhandelen
tot een overeenkomst komen. Nu is het slechts een kwestie
van een week of twee voordat Miranda weer in haar eigen auto
naar het werk kan rijden.
Naar boven |
