Zondag,
1 januari 2006
Nieuwjaarsdag
met een vroege start! Rond 09.30 uur zitten we in de auto
op weg naar Jinja, om in de voetsporen van John Speke te treden.
Na een kort rondje door Jinja zelf brengen we een bezoek aan
de Source of the Nile. We drinken een soda en nemen uitgebreid
een kijkje bij de souvenirkraampjes, alvorens naar de Bujagali
Falls te rijden.
Hoewel wij deze plek al een keer of vier bezocht hebben, blijft
het elke keer even mooi. Wij zijn duidelijk niet de enige
die bedacht hadden om deze Falls op nieuwjaarsdag te bezoeken,
want het is ontzettend druk: lokalen, expats met hun familie
en toeristen. Uit ervaring weten we dat tussen het bestellen
en het krijgen van een maaltijd minstens een uur verschil
zit, dus we geven eerst onze bestelling voor de lunch door,
om daarna een boottochtje over de Nijl te maken. De verkoelende
tocht over het water laat ook ons dit keer weer genieten van
de groene omgeving, vele watervogels en geeft ons de kans
de machtige watervallen vanuit een ander perspectief te bekijken.
Marie-José zet onbewust een paar blowende Oegandezen
op de foto en Bas (bewust) een paar naakte, badende kinderen.
Terwijl we later van onze lunch genieten, vertoont de beroemde
gehandicapte man zijn kunsten door via zijn handen in een
paal te klimmen en zijn anderhalve been in zijn nek te leggen.
We verlaten de drukte van de Bujagali
Falls en volgen de weg naar minder bekende watervallen. Hoewel
het bij de Itanda Falls al een stuk minder druk is, zijn er
veel Oegandezen die picknicken of wassen; hun kleding, hun
fiets of gewoon zichzelf. Direct worden alle ogen richting
de vijf Mzungu’s gedraaid en zijn wíj, in plaats
van de waterval, het middelpunt van de belangstelling. We
verlaten de omgeving van Jinja – met nog een stop bij
Adrift voor een soda – via de mooie weg die noordelijk
naar Mukono loopt. Vanzelfsprekend stoppen we bij ons favoriete
plekje met het adembenemende uitzicht op de Nijl. Maar ook
hier is ons geen rust gegund; tientallen kinderen bekijken
ons met een mengeling van nieuwsgierigheid en afstandelijkheid.
We zijn pas rond 19.30 uur terug in Mukono en kiezen ervoor
thuis een simpele maaltijd te bereiden.
Maandag, 2 januari
2006
Tijd
voor Harrie, Marie-José en Diane om de stad Kampala
eens beter te bezichtigen en de laatste souvenirs in te slaan.
Na het ontbijt rijden we richting de hoofdstad. Eerst geld
wisselen en vervolgens spenderen we ruim een uur op de craft
market. Voor afdingen moet je ruim de tijd nemen – dat
hebben de verkopers immers ook – en flink aanpappen
met hen. Nadat we tot tevredenheid hebben onderhandeld, gaan
we wat drinken bij Café PAB en maken we een kort wandelingetje
door het centrum.
We brengen een bezoekje aan de Uganda
Wildlife Authority voor een T-shirt voor Diane, lunchen bij
de Belg op Ggaba Road en doen tenslotte de noodzakelijke boodschappen
bij de Ushumi. In de veronderstelling dat het avondeten al
klaar is, arriveren we op de farm. Maar helaas, Doreen is
aan het eind van de dag ziek naar huis gegaan, dus zullen
we zelfs iets moeten bereiden.
Dinsdag, 3 januari
2006
Bas
moet gewoon werken maar wij staan vroeg op voor een wandeling
door Mabira Forest. Guideless volgen we het rode pad in de
hoop enkele bosbewoners tegen te komen. Het is schrikken wanneer
we inderdaad een soort holbewoner tegenkomen. Een beetje op
een aap lijkend mannetje, met flarden kleding om zijn magere
lichaam en een op een joint lijkende sigaret in zijn mond,
komt plotseling uit de struiken tevoorschijn en passeert ons
glimlachend. Ook houden we onze adem in als er opeens een
oorverdovend gekraak klinkt van een boom die omvalt. Bewegingsloos
wachten we af naar welke kant de reusachtige boom zal vallen…
In het dorpje dat we passeren, deelt Marie-José enthousiast
ballonnen en Diane lege flesjes uit. Ook nu valt het ons weer
op dat de kinderen eerder hebberig zijn dan dankbaarheid tonen.
Rond lunchtijd zijn we terug farm
en in de middag brengen we een paar uurtjes door aan het zwembad
van het Ridar Hotel. Een jongen van een jaar of twintig krijgt
zwemles, onder het toeziend oog van een zevenjarig meisje,
dat hem nauwkeurig in de gaten houdt en aanwijzingen geeft.
Het water is heerlijk verfrissend en roept een typisch vakantiegevoel
op.
De laatste avond brengen we door bij
de Italiaan in Kampala. Zoals gewoonlijk heerlijk eten en
een goede service maar door het late tijdstip krijgt niemand
zijn bord leeg.
Naar boven
Woensdag, 4 januari
2006
De
laatste dag van de vakantie voor Marie-José, Harrie
en Diane is aangebroken. Al met al zijn de drie weken omgevlogen
en hebben ze veel indrukken en ervaringen opgedaan. Vooral
Diane kan met moeite afscheid nemen van de vertederende, enthousiast
zwaaiende kindjes in Katuba en Namaiba. Toch merken we dat
ook zij nu al anders naar de omgeving kijken dan drie weken
geleden.
Voor een laatste keer nemen we Mawa
mee voor een wandeling over de farm. Bas houdt de middag vrij
om de familie Bekkers naar het vliegveld te brengen. Na een
snelle lunch nemen we om 14.30 uur afscheid van hen. Nou ja,
afscheid… Bas komt waarschijnlijk over anderhalve maand
naar Nederland en Miranda rest nog precies twee dagen in Oeganda.
Na veel onduidelijkheid is haar ticket eindelijk geboekt en
vertrekt ze vrijdag met de avondvlucht van KLM naar Amsterdam.
Met gemengde gevoelens zal ze afscheid nemen van het Afrikaanse
land. Gelukkig zal het in haar geval “Tot ziens”
zijn – bij Harrie, Marie-José en Diane is dat
nog maar de vraag!
5 - 29 januari
2006
Na
weken van aanhoudende hitte, is het dan eindelijk gaan regenen
de tweede week van januari. Gedurende een week was er iedere
dag een verfrissend buitje. Stof veranderde in modder, auto's
leken ineens schoon en het groen van de bladeren kwam weer
tevoorschijn. Ongelofelijk hoe snel de groei weer terugkomt
in bomen en planten. De regentijd leek aangebroken, maar niets
was minder waar. Na een verfrissend weekje, braken er weer
twee weken van aanhoudende hitte aan. Gelukkig wordt de hitte
op het moment zo nu en dan onderbroken door de regen en blijft
alles gestaag door groeien.
Onze Mawa doet hard haar best om alle
indringers op een afstandje te houden en dat lukt haar vrij
aardig. Alleen de stoere night operators durven de poort te
openen. De rest wordt vriendelijk verzocht een veilig heenkomen
te zoeken. Kippen en ander pluimvee zijn al langer hun leven
niet meer zeker. Een wilde achtervolging zorgt voor vlees
op het bord.... Inmiddels is ze ook al een aardig stukkie
gegroeid en wordt het grommen en blaffen meerdere malen per
dag geoefend. Iedere middag is het tijd voor wat training
op het voetbalveld. In stijl wordt er met een voetbalschoen
geapporteerd. De commando's worden al vrij aardig opgevolgd.
Zoals eerder beschreven in "onze
ervaringen", staan de presidentsverkiezingen voor de
deur. De huidige president Museveni heeft de meeste concurrentie
te duchten van Besigye. Het leven in Oeganda blijft er vooralsnog
vrij rustig onder. Uiteraard zijn in ieder dorp wel de nodige
posters met afbeeldingen van de kandidaten te zien en kom
je zo nu en dan eens een wagen met een enorme herrie tegen.
Uit voorzorg heeft KLM de vrijdagavond vlucht van 24 februari
toch maar geschrapt (verkiezingen zijn de 23e) en moet ik
met Kenia Airways naar Holland vliegen wil ik op tijd zijn
voor de Carnaval!
Naar boven |
