Zaterdag,
2 december 2006
Vandaag is een
spannende dag voor alle Nederlandse en Belgische kinderen
want Sinterklaas komt hen persoonlijk een bezoek brengen!
Begeleid door vier Zwarte Pieten arriveert de goede Sint per
motorboot bij de Sailing Club in Entebbe. Een warm welkom
wacht hen door de kinderen en hun al even enthousiaste ouders,
blij dat ze niet vergeten zijn in het verre Oeganda. Terwijl
de zon schijnt en het minstens dertig graden is, vervullen
Bas en Koen vol toewijding hun rol als Klungel Piet en Tijd
Piet. Dat er één handschoen mist en er regelmatig
onopvallend bijgesminkt moet worden, lijkt het plezier niet
te te drukken. Na een druk programma vol spelletjes, tekeningen
aannemen en cadeaus uitdelen, neemt Sinterklaas aan het eind
van de middag afscheid en stapt niet al te lenig in de motorboot,
terug naar Spanje. Na dit spektakel gaan we vrijwel direct
door naar de Holland Party in Bugolobi. Geheel in de Sinterklaassfeer
wordt "Debiteuren/Crediteuren" van Jiskefet en een
provocerende show van Hans Teeuwen getoond. En natuurlijk
ontbreken de koude flesjes Bavaria en Hollandse pepernoten
niet!
Zondag, 3 december 2006
Vandaag besluiten
Bas en Koen de lang uitgestelde mountainbiketocht te ondernemen,
terwijl Miranda wijselijk thuis blijft. Bijna net zo zwart
als gisteren komen ze in de loop van de middag weer terug
van een tocht die toch iets anders is verlopen als ze verwacht
hadden. De toegewezen jongen bleek zijn opleiding als gids
nog niet afgerond te hebben en koos vele nauwe, ondoordringbare,
niet voor de fiets bedoelde paadjes. In feite volgde hij meer
Bas en Koen dan andersom, en hij was duidelijk geen geoefende
fietser. Het kostte dan ook niet veel moeite om hem van zich
af zich te schudden en uiteindelijk hebben ze zich door een
vrachtwagen terug naar het beginpunt laten brengen. Of de
gids nog ooit de weg naar huis heeft gevonden, is nog maar
de vraag!
Net voordat ze uitgeput terug komen,
arriveerde Margon op de farm. Een oud klasgenootje van Bas
die al zes maanden bezig is om de wereld rond te reizen. Natuurlijk
horen we vol interesse haar verhalen aan en sluiten we de
avond af bij de Mexicaan in Kampala.
Woensdag, 6 december 2006
Het regenseizoen
maakt het steeds moeilijker voor Miranda om kantoor te bereiken
en veel van de inwoners van Kampala houden hun voeten niet
meer droog. Vandaag vormt de route naar Ggaba Road wel een
heel grote uitdaging als blijkt dat half Kampala onder water
staat. In Bugolobi is het water tot zo gestegen dat de straat
met een boomstronk en steen is afgesloten. Eigenwijze chauffeurs
die de waarschuwing negeren komen al snel vast te staan. De
volgende straat staat echter ook helemaal blank en op het
laagste punt moet Miranda een ware rivier doorkruisen. Boda-boda's
zijn gestrand en voetgangers stropen hun broek tot de knieën
op om zich een weg door de bruine stroming te banen. Ook vlak
voor het kantoor is de weg in één grote vijver
veranderd. Alleen vrachtwagens en 4WD's wagen zich er doorheen
en na een paar spannende momenten bereikt Miranda veilig (en
droog) haar werk.
Vrijdag, 8 december 2006
Bas heeft een laat
verjaardagscadeautje voor Miranda geregeld. Omdat er wat meer
leven in het huis moest komen heeft hij vogels uit Kenia laten
overkomen. Het zijn Afrikaanse parkieten, drie natuurlijk
om alles in evenwicht te houden. Na de eerste dag onwennig
in hun nieuwe omgeving te hebben gezeten, voelen de kleurige
vogeltjes zich nu helemaal thuis en kwebbelen ze er vrolijk
op los. Zelfs Mawa, die in eerste instantie jaloers was op
alle aandacht die ze kregen, is nu aan de nieuwe bewoners
gewend. Voorlopig zitten ze nog in de woonkamer, maar ze zullen
zo snel mogelijk naar een grotere kooi op de veranda verhuizen.
Naar boven
Zondag, 10 december
2006
Vandaag moeten
we een beetje bijkomen van het feest van gisteravond. Jacques
vierde zijn verjaardag en net zoals zijn vorige tuinfeest
was het érg gezellig, met lekker eten en veel dansen!
In de loop van de middag rijden we naar Mukono om op zoek
te gaan naar Noah's Ark. Op goed geluk vinden we het, een
stukje buiten Mukono in een prachtig natuurgebied. Op een
terrein van 14 hectare staat een kinderopvangtehuis, compleet
met klaslokalen en een ruime speelplaats. Het is een plek
waar baby's en kinderen opgevangen worden die ten vondeling
zijn gelegd of hun ouders verloren hebben door oorlogsgeweld,
Aids of malaria. Velen van hen zijn gevonden in de buurt van
Kampala of andere plaatsen in het land. Velen hebben Aids
of een andere ernstige ziekte (gehad) en sommigen overleven
de eerste dagen in het huis niet, te zeer verzwakt. En dan
te weten dat ze in het tehuis over meer en betere medische
apparatuur beschikken dan in de meeste ziekenhuizen in de
omgeving! Maar degene die er wél weer bovenop komen,
mogen genieten van een nieuw thuis, met een liefhebbende vader
en moeder en héél veel broertjes en zusjes om
mee te spelen. Momenteel zitten er 68 kinderen, variërend
van enkele maanden tot 7 jaar. De bedoeling is dat ze blijven
tot ze op eigen benen kunnen staan, waarbij ze de hoogst mogelijke
opleiding krijgen.
Ondanks ons onaangekondigd bezoek
worden ook wij hartelijk opgevangen en krijgen we een rondleiding
van Piet. Samen met zijn vrouw Pita woont hij al 10 jaar in
Oeganda en in 2001 is hij met Noah's Ark gestart. Overigens
hebben zij ook verschillende projecten lopen in het noorden
(Gulu), waar duizenden kinderen leiden onder de gruwelen van
de oorlog en de rebbelen. Tijdens onze rondleiding ontmoeten
we verschillende (voornamelijk Nederlandse) vrijwilligers
en natuurlijk zijn we direct omringd door de kinderen, die
zodra ze je te pakken hebben ook niet meer los laten! Piet
vertelt ons hoe enkele kinderen zijn binnengekomen, hoe zij
op deze jonge leeftijd al hebben moeten vechten voor hun leven
en dat zij trouw van élk kind zijn of haar verjaardag
vieren. Het is duidelijk dat Piet en zijn vrouw echt hart
voor hun werk hebben en enorm veel om de kinderen geven. Bovendien
hebben ze grote plannen voor uitbreiding om het nog meer tot
een succes te maken. Het is een prachtig project dat veel
indruk op ons maakt en we zullen het zeker nog eens bezoeken!
Lees
meer over Noah's Ark...
Zaterdag, 16 december 2006
Zaterdagavond
en tijd om weer eens te gaan stappen. We besluiten The Capital
Pub maar weer eens op te zoeken, wat een hilarische avond
tot gevolg heeft met leuke dansmuziek maar vooral (te)veel
aandacht van de loslopende dames. Binnen vijf minuten heeft
Koen er al een om zijn nek hangen, die met regelmaat afgewisseld
wordt. En wanneer de één niet snel genoeg loslaat, eist een
ander hem wel op; de hiërarchie is duidelijk merkbaar onder
de vrouwen! Al met al het is toch nog een gezellige avond
en voor Koen een mooie gelegenheid om afscheid te nemen van
het bruisende uitgaansleven van Kampala!
Zaterdag,
23 december 2006
Gisteravond
hebben we genoten van een voorproefje op een uitgebreid kerstdiner.
Samen met Hans, Edna en Koen zijn we uit gaan eten bij "Katch
the Sun" in Bugolobi. Naast het overvloed aan eten, dat
zich overigens goed liet smaken, werden we tussen de maaltijden
door vermaakt met een heuse modeshow van niet minder dan de
beste ontwerpster van Oeganda. Hoewel haar ontworpen jurken
nog vrij aardig eruit zagen, was een deel van de collectie
eerder lachwekkend. Gecombineerd met de semi-professionele
manier van presenteren, hebben we ons erg goed vermaakt deze
avond.
Vandaag vertrekken we vroeg in de ochtend zodat we rond lunchtijd
in Fort Portal zijn. We checken in bij het Travellers Inn
Hotel, waar echter blijkt dat ze ons maar voor één nacht een
kamer hebben geboekt, in plaats van drie nachten. Terwijl
het receptiepersoneel gaat uitzoeken hoe ze dit probleem gaan
oplossen, rijden wij de omgeving in van de kratermeren en
gaan wat drinken in Kibale Forest. Op deze plek zal Great
Lakes Safaris haar eerste, eigen safari lodge beginnen. Het
restaurant is al overgenomen - en merkbaar verbeterd - en
het zal niet lang duren voordat er daadwerkelijk gebouwd gaat
worden. Laat in de middag keren we terug naar ons hotel voor
een warme douche, een korte 'stadswandeling' en om vroeg ons
bed in te duiken.
Zondag,
24 december 2006
Zondagmorgen
vertrekken we tegen half acht naar Queen Elizabeth National
Park. Hoewel het personeel als alternatief een luxere, duurdere
kamer voor de volgende nacht voor ons beschikbaar heeft ,
zijn we natuurlijk veel te vroeg om al te verhuizen en dus
nemen we al onze bagage maar mee in de auto. Achteraf komt
dit overigens goed uit. De luxe Mweya Safari Lodge heeft helaas
geen annuleringen, maar Institute of Ecology, meer het type
backpackers hostel, heeft nog wel een kamer vrij. Met een
extra bed erbij zijn we alledrie verzekerd van een slaapplaats
voor de komende nacht en is de overboeking door onszelf al
opgelost. Weliswaar geen vijfsterrenhotel - dat was Travellers
Inn ook al niet - maar wel mídden in het nationaal park!
Terwijl we over de pas aangelegde - en op sommige stukken
nog aan te leggen - weg van Fort Portal naar Kasese rijden,
zijn we getuigen van het kerstritueel van de Oegandezen. Op
de dag voor kerst wordt een koe geslacht zodat de hele familie
(of het hele dorp) op Eerste Kerstdag voorzien is van een
goed stuk vlees. In verband met het geloof mogen echter alleen
moslims de koeien doden, wat een drukke dag betekent voor
degene die dit geloof aanhangen. En hoe verder wij van Fort
Portal verwijderd zijn, hoe minder ver de dorpelingen met
het slachten blijken te zijn. Net buiten de stad hangen de
stukken vlees al bijna te drogen, terwijl een paar kilometer
verderop de koe nog op de grond ligt, af en toe wanhopig met
zijn staart zwaaiend. En nóg verder staat het dier nog nietsvermoedend
vastgebonden aan boom, wachtend op zijn onomkeerbare noodlot.
Eenmaal in het park spenderen we de hele ochtend een game
drive en zien we verrassend veel dieren. Naast de wrattenzwijnen
en waterbucks bevinden zich véél olifanten langs de weg. Van
jong tot oud, van klein tot reusachtig groot. En het maakt
niet uit hoeveel olifanten we zien, het blijft elke keer even
indrukwekkend! Een jonge olifant die langs de weg zich tegoed
doet aan een struik, staat zelfs op enkele meters van onze
auto. We lunchen bij Institute of Ecology waar we meteen de
kamer regelen en nadat we de boottocht voor de volgende dag
besproken hebben, springen we al weer in de auto voor een
nieuwe game drive. Ditmaal rijden we naar het noordelijk gedeelte
van het park, Kashenyi, in de hoop een leeuw of luipaard te
kunnen spotten. Helaas zijn ons alleen de olifanten en het
kleine wild gegund, maar de route is veelbelovend voor morgen.
In de schemering rijden we terug naar onze
accommodatie en 's avond gaan we toch nog in stijl dineren
bij Mweya Lodge. Tijdens ons drankje aan de bar worden we
vermaakt door een culturele show met dansen, compleet met
rieten rokjes en Afrikaanse trommels. We hebben heerlijk gegeten
op deze kerstavond, maar maken het niet al te laat want maandag
zal weer met een vroege game drive beginnen.
Naar boven
Maandag,
25 december 2006 - Christmas Day
Het is nog maar net licht als we bij Institute
of Ecology weggaan en in een stoet door het park rijden. Met
tien, vijftien auto's rijden we zo snel mogelijk (als toegestaan
is) naar het Kashenyi gedeelte. Blijkbaar is iedereen hetzelfde
van plan. Hoewel dit natuurlijk niet ons ideale beeld van
een safari is, besluiten we toch maar met de stroom mee te
gaan. Met ál die ogen valt er geen leeuw meer te missen!
Eenmaal op één van de afgelegen paden
in Kashenyi gaan we gezamenlijk langzamer rijden en het duurt
niet lang voordat we een paar hyena's zien. Een stuk verder
staan de auto's plotseling stil omdat er een zwarte vlek in
de verte is gespot. Een leeuw! Twee zelfs, al zijn ze nauwelijks
te herkennen door de afstand en het lange gras. Af en toe
zien we een staart opzwiepen of een poot de lucht insteken.
Niets anders dan twee luie mannetjesleeuwen die hun buik al
volgegeten hebben! We krijgen echter pas goed zicht als één
van hen opstaat, wegloopt en zich iets verderop weer in het
gras laat ploffen.
Na een tijdje met zeker vijftien auto's
hebben staan kijken, rijden we door. We genieten van het uitzicht
op een kratermeer vol met flamigno's, maar naast deze roze
vogels en heel veel Uganda Kobs zien we weinig spectaculairs
meer. We keren terug voor het ontbijt en lopen nog wat in
de omgeving van het hostel. Het schiereiland Mweya beschikt
over een heus 'vliegveld', maar voordat er een vliegtuig kan
landen moeten eerst de waterbucks en wrattenzwijnen van de
landingsbaan worden gestuurd. Natuurlijk wel een ideale manier
om het gras op natuurlijke wijze kort te houden!
Lunchen willen we weer doen in Mweya Safari Lodge, maar wanneer
de manager notabene ons na een half uur wachten nog geen tafel
wil geven, vertrekken we maar weer. In plaats van 50,000 Ush
te betalen, maken we dankbaar gebruik van het buffet bij Institute
of Ecology. Inclusief een drankje slechts één vijfde van de
prijs! Gedurende ons tevergeefs wachten bij Mweya hebben we
ons overigens geen seconde hoeven te vervelen dankzij de aanwezigheid
van de Indiërs en Chinezen (of Japanners). Tijdens de game
drive vanmorgen hadden we al een invasie van Indiërs opgemerkt
en ook in Mweya bleken ze in de meerderheid te zijn. De Chinezen
vereerde de lodge eveneens met een bezoek en het was moeilijk
vast te stellen welke groep nou de vreemdste gewoontes had.
Het voordeel van de Indiërs was dat ze op hun plek bleven,
terwijl de Chinezen ons volgden voor de lunch bij Institute
of Ecology. We hebben ons dan ook maar snel uit de voeten
gemaakt voor de boottocht over het Kazinga Kanaal. Wederom
een prachtige tocht die veel mooie plaatjes opleverde. Zelfs
twee vechtende olifanten bleven niet achterwege!
Na de tocht keren we terug naar Fort Portal
om onze intrek weer in Travellers Inn te nemen. De maaltijd
op eerste kerstdag bestaat, zoals voorspeld, uit een hamburger
met friet, wat desalniettemin nog redelijk smaakt. We drinken
nog wat in de plaatselijke bar, op de tweede verdieping van
het hotel, en voor de derde avond op een rij duiken we vroeg
ons bed in.
Dinsdag,
26 december 2006 - Boxing Day
Vandaag kunnen
we uitslapen tot 7 uur en nadat we uitgecheckt hebben, rijden
we naar onze afspraak in Kazingo. Bij Guesthouse Kamugha hebben
we een wandeling door de omgeving besproken. Een mooie
afsluiting van onze kerstvakantie en meteen een kennismaking
met één van de eco-toeristische activiteiten in Fort Portal.
De gids staat ons in het dorpje op te wachten en al snel laten
we de auto achter om te voet de omgeving verder te verkennen.
We wandelen een heuvel op; een aardige klim maar het levert
een fantastisch uitzicht op. Helaas is het te bewolkt om écht
ver te kunnen kijken, maar het is een adembenemend zicht op
de uitgestrekte bananenplantages, het Rwenzori Mountains National
Park, de vallei en de talloze huisjes verspreid over de glooiende,
groene uitlopers. Maar vooral de ontmoetingen met de lokale
bevolking, en de trommelende en nieuwsgierige kinderen langs
het pad, vormt het ware hoogtepunt van de wandeling!
Na deze indrukwekkende tocht volgen we
nog een stukje van de weg richting Semliki en keren vervolgens
om naar huis te rijden. Het tweede-kerstdag-diner bij Le Chateau
hebben we maar gecanceld en ingeruild we voor een vlugge hap
bij Garden City. Niet zo stijlvol maar wel lekker op tijd
thuis.
Vrijdag,
29 december 2006
Terwijl de straten
in Kampala bijna uitgestorven zijn tijdens de dagen na kerst,
moeten wij gewoon werken. Het lijkt of iedereen nog van zijn
vakantie geniet. Voor de verandering is het voor Miranda heerlijk
rijden en bereikt ze in een recordtempo het kantoor.
Vanmiddag zijn we rond 16.00
uur van de farm vertrokken om Koen naar het vliegveld te brengen.
Na zijn vier maanden stage zit het er weer op en keert hij
terug naar zijn vertrouwde leven in Nederland. We eten een
hapje bij één van de hotels in Entebbe en met de belofte dat
hij zeker nog een keer terugkomt nemen we afscheid. Nu maar
zien of de volgende stagiair zich ook zo onmisbaar zal maken!
Zondag,
31 december 2006
De
laatste dag van het jaar! Die we voornamelijk op de farm doorbrengen
aangezien een groot aantal mensen vandaag moet werken. Gisteren
was het namelijk IDI-day, een feest van de moslims waarbij
zij de geslachte koeien ook zelf mogen opeten. En omdat morgen
wederom een public holiday is, moet er vandaag geplukt worden.
's Avonds gaan we bij het Italiaanse restaurant
Mammamia eten, in het centrum van Kampala. Terwijl in de tuin
er tegenover een groot spektakel en luide muziek is, dineren
we uitgebreid en rijden op tijd terug naar de farm. Het is
best gezellig op straat met al die mensen, maar als je je
bedenkt hoe groot de chaos op een normale doordeweekse dag
al is, wil je er op 31 december om 12 uur (of later)
niet middenin zitten! Wij vieren de daadwerkelijke jaarwisseling
dus rustig op de farm, zonder vuurwerk en zonder champagne.
De beste wensen voor het nieuwe jaar worden dan ook al uitgewisseld
voor Nederland goed en wel het nieuwe jaar is ingegaan...
Naar boven
|
