Home
           
Januari 2006 Januari 2006 Februari 2006 Maart 2006 April 2006 Mei 2006 Juni 2006 Juli 2006 Mei 2006 September 2006 Oktober 2006 December 2006 November 2006 Augustus 2006 November 2006 December 2006 September 2006 Oktober 2006 Juli 2006 Maart 2006 Augustus 2006 Februari 2006 Juni 2006 April 2006 Terug naar overzicht Terug naar overzicht
 
 

 

Zondag, 10 december 2006

Zaterdag, 16 december 2006

Zaterdag, 23 december 2006

Zondag, 24 december 2006

 

 

Maandag, 25 december 2006

Dinsdag, 26 december 2006

Vrijdag, 29 december 2006

Zondag, 31 december 2006

 

 

Zaterdag, 2 december 2006

    Vandaag is een spannende dag voor alle Nederlandse en Belgische kinderen want Sinterklaas komt hen persoonlijk een bezoek brengen! Begeleid door vier Zwarte Pieten arriveert de goede Sint per motorboot bij de Sailing Club in Entebbe. Een warm welkom wacht hen door de kinderen en hun al even enthousiaste ouders, blij dat ze niet vergeten zijn in het verre Oeganda. Terwijl de zon schijnt en het minstens dertig graden is, vervullen Bas en Koen vol toewijding hun rol als Klungel Piet en Tijd Piet. Dat er één handschoen mist en er regelmatig onopvallend bijgesminkt moet worden, lijkt het plezier niet te te drukken. Na een druk programma vol spelletjes, tekeningen aannemen en cadeaus uitdelen, neemt Sinterklaas aan het eind van de middag afscheid en stapt niet al te lenig in de motorboot, terug naar Spanje. Na dit spektakel gaan we vrijwel direct door naar de Holland Party in Bugolobi. Geheel in de Sinterklaassfeer wordt "Debiteuren/Crediteuren" van Jiskefet en een provocerende show van Hans Teeuwen getoond. En natuurlijk ontbreken de koude flesjes Bavaria en Hollandse pepernoten niet!

 

Zondag, 3 december 2006

    Vandaag besluiten Bas en Koen de lang uitgestelde mountainbiketocht te ondernemen, terwijl Miranda wijselijk thuis blijft. Bijna net zo zwart als gisteren komen ze in de loop van de middag weer terug van een tocht die toch iets anders is verlopen als ze verwacht hadden. De toegewezen jongen bleek zijn opleiding als gids nog niet afgerond te hebben en koos vele nauwe, ondoordringbare, niet voor de fiets bedoelde paadjes. In feite volgde hij meer Bas en Koen dan andersom, en hij was duidelijk geen geoefende fietser. Het kostte dan ook niet veel moeite om hem van zich af zich te schudden en uiteindelijk hebben ze zich door een vrachtwagen terug naar het beginpunt laten brengen. Of de gids nog ooit de weg naar huis heeft gevonden, is nog maar de vraag!
    Net voordat ze uitgeput terug komen, arriveerde Margon op de farm. Een oud klasgenootje van Bas die al zes maanden bezig is om de wereld rond te reizen. Natuurlijk horen we vol interesse haar verhalen aan en sluiten we de avond af bij de Mexicaan in Kampala.

 

Woensdag, 6 december 2006

    Het regenseizoen maakt het steeds moeilijker voor Miranda om kantoor te bereiken en veel van de inwoners van Kampala houden hun voeten niet meer droog. Vandaag vormt de route naar Ggaba Road wel een heel grote uitdaging als blijkt dat half Kampala onder water staat. In Bugolobi is het water tot zo gestegen dat de straat met een boomstronk en steen is afgesloten. Eigenwijze chauffeurs die de waarschuwing negeren komen al snel vast te staan. De volgende straat staat echter ook helemaal blank en op het laagste punt moet Miranda een ware rivier doorkruisen. Boda-boda's zijn gestrand en voetgangers stropen hun broek tot de knieën op om zich een weg door de bruine stroming te banen. Ook vlak voor het kantoor is de weg in één grote vijver veranderd. Alleen vrachtwagens en 4WD's wagen zich er doorheen en na een paar spannende momenten bereikt Miranda veilig (en droog) haar werk.

 

Vrijdag, 8 december 2006

    Bas heeft een laat verjaardagscadeautje voor Miranda geregeld. Omdat er wat meer leven in het huis moest komen heeft hij vogels uit Kenia laten overkomen. Het zijn Afrikaanse parkieten, drie natuurlijk om alles in evenwicht te houden. Na de eerste dag onwennig in hun nieuwe omgeving te hebben gezeten, voelen de kleurige vogeltjes zich nu helemaal thuis en kwebbelen ze er vrolijk op los. Zelfs Mawa, die in eerste instantie jaloers was op alle aandacht die ze kregen, is nu aan de nieuwe bewoners gewend. Voorlopig zitten ze nog in de woonkamer, maar ze zullen zo snel mogelijk naar een grotere kooi op de veranda verhuizen.

Naar boven

Zondag, 10 december 2006

    Vandaag moeten we een beetje bijkomen van het feest van gisteravond. Jacques vierde zijn verjaardag en net zoals zijn vorige tuinfeest was het érg gezellig, met lekker eten en veel dansen! In de loop van de middag rijden we naar Mukono om op zoek te gaan naar Noah's Ark. Op goed geluk vinden we het, een stukje buiten Mukono in een prachtig natuurgebied. Op een terrein van 14 hectare staat een kinderopvangtehuis, compleet met klaslokalen en een ruime speelplaats. Het is een plek waar baby's en kinderen opgevangen worden die ten vondeling zijn gelegd of hun ouders verloren hebben door oorlogsgeweld, Aids of malaria. Velen van hen zijn gevonden in de buurt van Kampala of andere plaatsen in het land. Velen hebben Aids of een andere ernstige ziekte (gehad) en sommigen overleven de eerste dagen in het huis niet, te zeer verzwakt. En dan te weten dat ze in het tehuis over meer en betere medische apparatuur beschikken dan in de meeste ziekenhuizen in de omgeving! Maar degene die er wél weer bovenop komen, mogen genieten van een nieuw thuis, met een liefhebbende vader en moeder en héél veel broertjes en zusjes om mee te spelen. Momenteel zitten er 68 kinderen, variërend van enkele maanden tot 7 jaar. De bedoeling is dat ze blijven tot ze op eigen benen kunnen staan, waarbij ze de hoogst mogelijke opleiding krijgen.
    Ondanks ons onaangekondigd bezoek worden ook wij hartelijk opgevangen en krijgen we een rondleiding van Piet. Samen met zijn vrouw Pita woont hij al 10 jaar in Oeganda en in 2001 is hij met Noah's Ark gestart. Overigens hebben zij ook verschillende projecten lopen in het noorden (Gulu), waar duizenden kinderen leiden onder de gruwelen van de oorlog en de rebbelen. Tijdens onze rondleiding ontmoeten we verschillende (voornamelijk Nederlandse) vrijwilligers en natuurlijk zijn we direct omringd door de kinderen, die zodra ze je te pakken hebben ook niet meer los laten! Piet vertelt ons hoe enkele kinderen zijn binnengekomen, hoe zij op deze jonge leeftijd al hebben moeten vechten voor hun leven en dat zij trouw van élk kind zijn of haar verjaardag vieren. Het is duidelijk dat Piet en zijn vrouw echt hart voor hun werk hebben en enorm veel om de kinderen geven. Bovendien hebben ze grote plannen voor uitbreiding om het nog meer tot een succes te maken. Het is een prachtig project dat veel indruk op ons maakt en we zullen het zeker nog eens bezoeken!

Lees meer over Noah's Ark...


Zaterdag, 16 december 2006

    Zaterdagavond en tijd om weer eens te gaan stappen. We besluiten The Capital Pub maar weer eens op te zoeken, wat een hilarische avond tot gevolg heeft met leuke dansmuziek maar vooral (te)veel aandacht van de loslopende dames. Binnen vijf minuten heeft Koen er al een om zijn nek hangen, die met regelmaat afgewisseld wordt. En wanneer de één niet snel genoeg loslaat, eist een ander hem wel op; de hiërarchie is duidelijk merkbaar onder de vrouwen! Al met al het is toch nog een gezellige avond en voor Koen een mooie gelegenheid om afscheid te nemen van het bruisende uitgaansleven van Kampala! 

 

Zaterdag, 23 december 2006

    Gisteravond hebben we genoten van een voorproefje op een uitgebreid kerstdiner. Samen met Hans, Edna en Koen zijn we uit gaan eten bij "Katch the Sun" in Bugolobi. Naast het overvloed aan eten, dat zich overigens goed liet smaken, werden we tussen de maaltijden door vermaakt met een heuse modeshow van niet minder dan de beste ontwerpster van Oeganda. Hoewel haar ontworpen jurken nog vrij aardig eruit zagen, was een deel van de collectie eerder lachwekkend. Gecombineerd met de semi-professionele manier van presenteren, hebben we ons erg goed vermaakt deze avond.

    Vandaag vertrekken we vroeg in de ochtend zodat we rond lunchtijd in Fort Portal zijn. We checken in bij het Travellers Inn Hotel, waar echter blijkt dat ze ons maar voor één nacht een kamer hebben geboekt, in plaats van drie nachten. Terwijl het receptiepersoneel gaat uitzoeken hoe ze dit probleem gaan oplossen, rijden wij de omgeving in van de kratermeren en gaan wat drinken in Kibale Forest. Op deze plek zal Great Lakes Safaris haar eerste, eigen safari lodge beginnen. Het restaurant is al overgenomen - en merkbaar verbeterd - en het zal niet lang duren voordat er daadwerkelijk gebouwd gaat worden. Laat in de middag keren we terug naar ons hotel voor een warme douche, een korte 'stadswandeling' en om vroeg ons bed in te duiken.

 

Zondag, 24 december 2006

    Zondagmorgen vertrekken we tegen half acht naar Queen Elizabeth National Park. Hoewel het personeel als alternatief een luxere, duurdere kamer voor de volgende nacht voor ons beschikbaar heeft , zijn we natuurlijk veel te vroeg om al te verhuizen en dus nemen we al onze bagage maar mee in de auto. Achteraf komt dit overigens goed uit. De luxe Mweya Safari Lodge heeft helaas geen annuleringen, maar Institute of Ecology, meer het type backpackers hostel, heeft nog wel een kamer vrij. Met een extra bed erbij zijn we alledrie verzekerd van een slaapplaats voor de komende nacht en is de overboeking door onszelf al opgelost. Weliswaar geen vijfsterrenhotel - dat was Travellers Inn ook al niet - maar wel mídden in het nationaal park!

    Terwijl we over de pas aangelegde - en op sommige stukken nog aan te leggen - weg van Fort Portal naar Kasese rijden, zijn we getuigen van het kerstritueel van de Oegandezen. Op de dag voor kerst wordt een koe geslacht zodat de hele familie (of het hele dorp) op Eerste Kerstdag voorzien is van een goed stuk vlees. In verband met het geloof mogen echter alleen moslims de koeien doden, wat een drukke dag betekent voor degene die dit geloof aanhangen. En hoe verder wij van Fort Portal verwijderd zijn, hoe minder ver de dorpelingen met het slachten blijken te zijn. Net buiten de stad hangen de stukken vlees al bijna te drogen, terwijl een paar kilometer verderop de koe nog op de grond ligt, af en toe wanhopig met zijn staart zwaaiend. En nóg verder staat het dier nog nietsvermoedend vastgebonden aan boom, wachtend op zijn onomkeerbare noodlot.

    Eenmaal in het park spenderen we de hele ochtend een game drive en zien we verrassend veel dieren. Naast de wrattenzwijnen en waterbucks bevinden zich véél olifanten langs de weg. Van jong tot oud, van klein tot reusachtig groot. En het maakt niet uit hoeveel olifanten we zien, het blijft elke keer even indrukwekkend! Een jonge olifant die langs de weg zich tegoed doet aan een struik, staat zelfs op enkele meters van onze auto. We lunchen bij Institute of Ecology waar we meteen de kamer regelen en nadat we de boottocht voor de volgende dag besproken hebben, springen we al weer in de auto voor een nieuwe game drive. Ditmaal rijden we naar het noordelijk gedeelte van het park, Kashenyi, in de hoop een leeuw of luipaard te kunnen spotten. Helaas zijn ons alleen de olifanten en het kleine wild gegund, maar de route is veelbelovend voor morgen.
    In de schemering rijden we terug naar onze accommodatie en 's avond gaan we toch nog in stijl dineren bij Mweya Lodge. Tijdens ons drankje aan de bar worden we vermaakt door een culturele show met dansen, compleet met rieten rokjes en Afrikaanse trommels. We hebben heerlijk gegeten op deze kerstavond, maar maken het niet al te laat want maandag zal weer met een vroege game drive beginnen.

Naar boven

Maandag, 25 december 2006   -   Christmas Day

    Het is nog maar net licht als we bij Institute of Ecology weggaan en in een stoet door het park rijden. Met tien, vijftien auto's rijden we zo snel mogelijk (als toegestaan is) naar het Kashenyi gedeelte. Blijkbaar is iedereen hetzelfde van plan. Hoewel dit natuurlijk niet ons ideale beeld van een safari is, besluiten we toch maar met de stroom mee te gaan. Met ál die ogen valt er geen leeuw meer te missen!
     Eenmaal op één van de afgelegen paden in Kashenyi gaan we gezamenlijk langzamer rijden en het duurt niet lang voordat we een paar hyena's zien. Een stuk verder staan de auto's plotseling stil omdat er een zwarte vlek in de verte is gespot. Een leeuw! Twee zelfs, al zijn ze nauwelijks te herkennen door de afstand en het lange gras. Af en toe zien we een staart opzwiepen of een poot de lucht insteken. Niets anders dan twee luie mannetjesleeuwen die hun buik al volgegeten hebben! We krijgen echter pas goed zicht als één van hen opstaat, wegloopt en zich iets verderop weer in het gras laat ploffen.
    Na een tijdje met zeker vijftien auto's hebben staan kijken, rijden we door. We genieten van het uitzicht op een kratermeer vol met flamigno's, maar naast deze roze vogels en heel veel Uganda Kobs zien we weinig spectaculairs meer. We keren terug voor het ontbijt en lopen nog wat in de omgeving van het hostel. Het schiereiland Mweya beschikt over een heus 'vliegveld', maar voordat er een vliegtuig kan landen moeten eerst de waterbucks en wrattenzwijnen van de landingsbaan worden gestuurd. Natuurlijk wel een ideale manier om het gras op natuurlijke wijze kort te houden!

    Lunchen willen we weer doen in Mweya Safari Lodge, maar wanneer de manager notabene ons na een half uur wachten nog geen tafel wil geven, vertrekken we maar weer. In plaats van 50,000 Ush te betalen, maken we dankbaar gebruik van het buffet bij Institute of Ecology. Inclusief een drankje slechts één vijfde van de prijs! Gedurende ons tevergeefs wachten bij Mweya hebben we ons overigens geen seconde hoeven te vervelen dankzij de aanwezigheid van de Indiërs en Chinezen (of Japanners). Tijdens de game drive vanmorgen hadden we al een invasie van Indiërs opgemerkt en ook in Mweya bleken ze in de meerderheid te zijn. De Chinezen vereerde de lodge eveneens met een bezoek en het was moeilijk vast te stellen welke groep nou de vreemdste gewoontes had. Het voordeel van de Indiërs was dat ze op hun plek bleven, terwijl de Chinezen ons volgden voor de lunch bij Institute of Ecology. We hebben ons dan ook maar snel uit de voeten gemaakt voor de boottocht over het Kazinga Kanaal. Wederom een prachtige tocht die veel mooie plaatjes opleverde. Zelfs twee vechtende olifanten bleven niet achterwege!
    Na de tocht keren we terug naar Fort Portal om onze intrek weer in Travellers Inn te nemen. De maaltijd op eerste kerstdag bestaat, zoals voorspeld, uit een hamburger met friet, wat desalniettemin nog redelijk smaakt. We drinken nog wat in de plaatselijke bar, op de tweede verdieping van het hotel, en voor de derde avond op een rij duiken we vroeg ons bed in.

 

Dinsdag, 26 december 2006   -   Boxing Day

    Vandaag kunnen we uitslapen tot 7 uur en nadat we uitgecheckt hebben, rijden we naar onze afspraak in Kazingo. Bij Guesthouse Kamugha hebben we een wandeling door de omgeving  besproken. Een mooie afsluiting van onze kerstvakantie en meteen een kennismaking met één van de eco-toeristische activiteiten in Fort Portal. De gids staat ons in het dorpje op te wachten en al snel laten we de auto achter om te voet de omgeving verder te verkennen. We wandelen een heuvel op; een aardige klim maar het levert een fantastisch uitzicht op. Helaas is het te bewolkt om écht ver te kunnen kijken, maar het is een adembenemend zicht op de uitgestrekte bananenplantages, het Rwenzori Mountains National Park, de vallei en de talloze huisjes verspreid over de glooiende, groene uitlopers. Maar vooral de ontmoetingen met de lokale bevolking, en de trommelende en nieuwsgierige kinderen langs het pad, vormt het ware hoogtepunt van de wandeling!
    Na deze indrukwekkende tocht volgen we nog een stukje van de weg richting Semliki en keren vervolgens om naar huis te rijden. Het tweede-kerstdag-diner bij Le Chateau hebben we maar gecanceld en ingeruild we voor een vlugge hap bij Garden City. Niet zo stijlvol maar wel lekker op tijd thuis.

 

Vrijdag, 29 december 2006

    Terwijl de straten in Kampala bijna uitgestorven zijn tijdens de dagen na kerst, moeten wij gewoon werken. Het lijkt of iedereen nog van zijn vakantie geniet. Voor de verandering is het voor Miranda heerlijk rijden en bereikt ze in een recordtempo het kantoor.
      Vanmiddag zijn we rond 16.00 uur van de farm vertrokken om Koen naar het vliegveld te brengen. Na zijn vier maanden stage zit het er weer op en keert hij terug naar zijn vertrouwde leven in Nederland. We eten een hapje bij één van de hotels in Entebbe en met de belofte dat hij zeker nog een keer terugkomt nemen we afscheid. Nu maar zien of de volgende stagiair zich ook zo onmisbaar zal maken!

 

Zondag, 31 december 2006

    De laatste dag van het jaar! Die we voornamelijk op de farm doorbrengen aangezien een groot aantal mensen vandaag moet werken. Gisteren was het namelijk IDI-day, een feest van de moslims waarbij zij de geslachte koeien ook zelf mogen opeten. En omdat morgen wederom een public holiday is, moet er vandaag geplukt worden.
    's Avonds gaan we bij het Italiaanse restaurant Mammamia eten, in het centrum van Kampala. Terwijl in de tuin er tegenover een groot spektakel en luide muziek is, dineren we uitgebreid en rijden op tijd terug naar de farm. Het is best gezellig op straat met al die mensen, maar als je je bedenkt hoe groot de chaos op een normale doordeweekse dag al is, wil je er op 31 december om 12 uur (of later)  niet middenin zitten! Wij vieren de daadwerkelijke jaarwisseling dus rustig op de farm, zonder vuurwerk en zonder champagne. De beste wensen voor het nieuwe jaar worden dan ook al uitgewisseld voor Nederland goed en wel het nieuwe jaar is ingegaan...

Naar boven

HAPPY NEW YEAR
Overzicht Onze Ervaringen