Zaterdag,
5 augustus 2006
Zaterdagmorgen
vertrekken we al vroeg naar Kibale. Het is ruim vijf uur rijden
naar Fort Portal over een bijzonder goede weg, met uitzondering
van het eerste stuk tussen Kampala en Mityana, waar het wegdek
rijkelijk versierd is met grote gaten. Tegen 13.00 uur arriveren
we in het kleurrijke plaatsje en lunchen we. Vervolgens is
het nog een uur naar het nationaal park. Nou ja, 1,5 uur ditmaal,
veroorzaakt door een wegversperring. Het duurt even voordat
we een alternatieve route hebben gevonden. Bij aankomst in
park rijden we direct door naar onze banda midden in het bos.
Vier verschillende hutjes zijn nog vrij en we laten onze keus
op de Colobus Banda vallen. Het duurt ook niet lang voordat
de eerste colobus monkeys zich laten zien. Nadat we ons gemeld
hebben bij het hoofdkwartier van UWA drinken we een biertje
in het restaurant en gefascineerd slaan we de drukke bezigheden
van de Black Weavers gade. Tientallen van deze zwarte vogeltjes
sloven zich uit om het mooiste nestje te bouwen. De takken
hangen dan ook vol met nestjes in verschillende stadia; van
niet meer dan een ringetje van grassprietjes tot ingewikkeld
geweven 'ballen'. Enkele wevers zijn er zelfs al in geslaagd
een vrouwtje te vinden die het nest heeft goedgekeurd. Omdat
dit nationaal park de hoogste concentratie én meeste soorten
primaten kent in Oost-Afrika, hebben we binnen een half uur
ook al drie verschillende apensoorten gespot.
Aan het eind van de middag rijden we nog
een stukje door de omgeving voordat we terugkeren om te douchen
. 's Avonds dineren we weer in het restaurant, in het gezelschap
van slechts vier andere toeristen. Omdat er verder weinig
gezelligheid is, gaan we al vroeg terug naar de banda en vallen
in slaap met de geruststellende geluiden van het bos.
Zondag,
6 augustus 2006
's
Morgens is het helaas
het geluid van de regen op het golfplaten dak dat ons wekt.
Het houdt gelukkig niet lang aan, maar het blijft grijs en
bewolkt. Rond 07.30 uur gaan we ontbijten, terwijl we toekijken
hoe toeristen langzaam binnendruppelen, geagiteerd wachtend
op de geplande chimp tracking. Natuurlijk zijn er ook twee
toeristen van Great Lakes Safaris zijn van de partij.
Terwijl de mist nog mysterieus de beboste hellingen omhult,
rijden we naar het nabij gelegen Bigodi Wetland Sanctuary.
Dit gebied wordt beheerd door de inwoners van het dorpje Bigodi
die voornamelijk hun inkomsten verdienen door het verkopen
van souvenirs en begeleiden van wandelingen door het Magombe
moeras. Onze gids Gerald neemt ons mee voor een 2,5 uur durende
wandeling door een gebied dat ons een beetje aan Semliki doet
denken. Naast het rijke vogelleven is dit het leefgebied van
7 verschillende soorten apen. Wij hebben het geluk er 6 tijdens
onze wandeling tegen te komen; alleen de bavianen houden zich
voor ons verborgen. Ook zien we drie verschillende turaco's,
waaronder de befaamde Great Blue Turaco. Al met al is het
een prachtige wandeling door weilanden, moerasgebied, maïsvelden
en tropisch woud. Later op de morgen rijden we terug naar
Fort Portal en lunchen we alvorens aan de lange terugreis
naar Mukono te beginnen.
Maandag,
7 augustus 2006
Vandaag
kunnen we de Pajero ophalen; de nieuwe auto van Miranda van
bijna 20 jaar oud! Natuurlijk zou Oeganda Oeganda niet zijn
als dit vlekkeloos zou verlopen. In de stromende regen rijden
we naar Kampala en arriveren we op de afgesproken tijd bij
de autodealer. Eerst duurt het bijna een uur voordat de auto
gehaald wordt, zonder de beloofde aanpassingen natuurlijk.
Een monteur heeft niet passende sportlichten meegebracht wat
ook voor het nodige oponthoud zorgt. Tot overmaat van ramp
zegt het logboek dat we in een witte auto rijden, in plaats
van een grijze!
Uiteindelijk besluiten we de auto toch
mee te nemen, met als gevolg dat we nog wel verschillende
keren terug zullen moeten komen. De auto naar huis rijden
gaat echter ook niet geheel zonder problemen. Terwijl Miranda
in de Landcruiser voorop rijdt, blijft Bas met de Pajero midden
in Namaiba steken, waarschijnlijk door het niet goed vastzitten
van de accu. Alsof het lot ermee speelt, stopt de auto later
nog een keer, op bijna precies dezelfde plek als waar de vorige
Pajero enkele maanden geleden gestolen is! Uiteindelijk bereiken
we heelhuids de farm. Voorlopig neemt Miranda voor de zekerheid
nog maar Bas z'n "betrouwbare" auto mee naar het
werk.
Naar boven
Woensdag,
9 augustus 2006
Nog steeds wordt
het "droge seizoen" in Oeganda gekenmerkt door extreme
regenval. De regenbuien waren de afgelopen week zelfs zo hevig
dat wegen onder water kwamen te staan, auto's dréven
in plaats van reden en gebouwen instortten. Het is nog niet
zo erg als in het naburige land Ethiopië - waar overstromingen
al aan honderden mensen het leven hebben gekost en tienduizenden
mensen dakloos zijn geraakt - maar het toont wel dat ook in
Afrika het klimaat onvoorspelbaar is.
Gisteren heeft Bas een geschenk van één
van de medewerkers gekregen: een zelfgemaakte tekening van
een dansende vrouw. Hoewel het talent van de tekenaar hier
en daar nog te wensen overlaat, is het een mooi gebaar. Hij
heeft er duidelijk zijn best op gedaan. Bovendien is het niet
zomaar op een A4-tje gemaakt, maar de schets beslaat verschillende
vellen papier!
Zondag,
13 augustus 2006
Dit
weekend hebben we geen grote plannen. We doen de gebruikelijke
boodschappen bij de grote supermarkten in Kampala en lunchen
in het centrum. Natuurlijk mét de nieuwe Pajero; een testrit
voordat Miranda ermee naar het werk gaat.
's Avonds beleeft Mawa een opwindende avond
als ze ontdekt dat een beest zich onder de motorkap van de
Pajero verstopt heeft. Ze blaft wild en is dankbaar als wij
haar te hulp komen. Omdat
we de motorkap niet zomaar durven te openen - je weet maar
nooit wat er uit springt - start Bas de motor. Dan zal 'het'
er wel vanzelf uit komen. Zodra de motor aanslaat, horen we
inderdaad iets wegrennen, met Mawa er in volle vaart achteraan,
maar het duurt even voordat ze ervan overtuigd is dat het
echt weg is. En wat 'het' nou is geweest... daar zullen we
nooit achterkomen.
Maandag,
14 augustus 2006
Miranda wilde
vandaag met de nieuwe auto naar Kampala gaan. Maar helaas,
de auto wilde niet... Het was enkel een zielig geluidje dat
eruit kwam toen ze de motor startte. Of het nou met het beest
van gisteravond te maken heeft, weten we niet, maar het is
duidelijk dat de nieuwe auto al aan een uitgebreide servicebeurt
toe is.
Donderdag,
17 augustus 2006
Het
is opmerkelijk hoe het weer hier is omgeslagen. Eindelijk
zijn de dagen droog, zonnig en erg warm. Het droge seizoen
houdt officieel aan tot eind september, maar gezien de late
start kan het nu ook best langer duren.
Deze week was een week van veelvuldige
bezoeken aan de garage. Hoewel de Pajero het maandag al liet
afweten, is de auto van Bas dinsdag voor een servicebeurt
gegaan. Met een geleende accu in de Pajero zijn we woensdagavond
naar de garage gereden om de Toyota op te halen en de Pajero
achter te laten. Op het moment dat we wilden wegrijden, bleek
de Toyota echter niet te starten. Uiteindelijk zijn we er
wel mee thuis gekomen, maar nu moet de auto wéér terug. Vanavond
was het dus precies andersom: met de Toyota naar Kampala en
met de Pajero terug. Omdat we een weekendje weg gepland hebben
en morgen al willen vertrekken, is het nog maar afwachten
of de auto op tijd klaar is...
Gistermiddag kreeg Bas een telefoontje van de politie in Mukono.
Of Miranda morgen op de rechtbank wil getuigen! Helemaal onverwacht
natuurlijk. We dachten dat de zaak al was afgedaan en waren
er aardig in geslaagd om het voorval te vergeten. Vanmorgen
waren we dus netjes op tijd bij de rechtbank. Het leek er
even op of onze zaak meteen behandeld zou worden, maar helaas.
We hebben 3,5 uur tevergeefs zitten wachten - samen met enkele
rechtbankmedewerkers wiens functieomschrijving waarschijnlijk
ook wachten is - tot we eindelijk bij de rechter geroepen
werden. Hier bleek echter dat twee van de vier verdachten
nog niet aanwezig waren. In afwachting van de rechtszaak zijn
namelijk alle betrokkenen vrijgelaten op borg en waren verplicht
om zich één keer in de zoveel tijd te melden. Nu de daadwerkelijke
zaak eindelijk behandeld zou worden, waren de twee daders
uit Kampala nergens te bekennen. Het is nu aan de politie
om ze op te sporen en alsnog voor het gerechtshof te slepen.
Twijfelachtig is echter of ze überhaupt die moeite gaan doen
en of de daders ooit nog gevonden zullen worden! De rechtszaak
is nu dus uitgesteld tot nader bericht...
Naar boven
Vrijdag,
18 augustus 2006 - Verjaardag Miranda
Miranda's eerste
verjaardag in Oeganda en hopelijk ook niet de laatste!
Hoewel we eigenlijk van plan waren
om vroeg in de middag naar het zuidwesten van het land te
rijden, staat de auto nog steeds bij de garage. In plaats
van naar Mbarara rijden we dus aan het eind van de dag wéér
naar Kampala om de Toyota op te halen. Om de dag toch nog
een feestelijk tintje te geven, plakken we er maar meteen
een etentje aan vast bij de Belg. Geen verkeerde plek om je
verjaardag te vieren!
Zaterdag,
19 augustus 2006
In alle vroegte
zitten we in de auto op weg naar Mbarara. Het is nog ontzettend
mistig, maar dat geeft het bergachtige landschap een mystieke
glans. Halverwege de ochtend arriveren we al in Mbarara, waar
we Evans ontmoeten. Hij is de zoon van de familie die over
de boerderij beschikt en zal dit weekend onze gids zijn. Zijn
tante, de vrouw die ons de vorige keer ook vergezelde, gaat
eveneens mee. Na een kop koffie laten we Mbarara achter ons
en kiezen we voor de langste en mooiste route naar de farm.
Lang duurt het inderdaad - ruim 5 uur inclusief alle stops
- maar mooi... dat is nog te zwak uitgedrukt. Het is schitterend!
De verharde weg houdt niet lang aan en al snel worden we door
de vele heuvels omringd. Dit gebied is erg droog en bovendien
nu ook erg heet én stoffig! De weg klimt langs uitgestrekte
bananenplantages en daalt weer af naar kleine dorpjes, ondertussen
prachtige vergezichten opleverend. We stoppen regelmatig om
foto's te maken en natuurlijk willen we de officiële grensovergang
naar Tanzania niet missen. De auto laten we achter aan de
Oegandese kant en te voet steken we de Kagera rivier over,
de natuurlijke grens tussen Oeganda en Tanzania. Hoewel er
een immigratiekantoor aanwezig is, wordt er nergens om onze
papieren of om geld gevraagd. Sterker nog, de immigratieofficier
haalt ons op de brug in, om in Tanzania een voetbalwedstrijd
te gaan kijken! We nemen een kijkje bij het kleurrijke
marktje aan de Tanzaniaanse kant, waar Oegandezen en Tanzanianen
vreedzaam onderhandelen. Eenmaal terug in Oeganda komen we
een teleurgestelde immigratieofficier tegen. Wegens problemen
met het ontvangst wordt er geen voetbal uitgezonden en hij
vraagt ons vriendelijk of we hem een lift kunnen geven naar
het eerst volgende dorpje op onze route. Om zijn verlaten
kantoor lijkt hij zich niet druk te maken en degene die vanmiddag
nog een stempel nodig heeft, moet maar wachten tot het einde
van de voetbalwedstrijd!
We stoppen nog bij een schooltje waar we
kennis maken met het hoofd van de school en een rondleiding
krijgen. De klaslokalen in het vervallen gebouw zijn nu leeg
in verband met de vakantie, maar anders lopen hier meer dan
300 kinderen rond. Ze komen uit alle uithoeken van de omgeving
en moeten er dus een flinke wandeling voor over hebben. Overigens
komen de meeste natuurlijk alleen als ze daar zin hebben;
er is hier geen toezicht op spijbelende kinderen.
Na het laatste stuk door weilanden met vredig grazende Ankole
koeien gereden te hebben, arriveren we rond 17.00 uur eindelijk
op de farm. Een warm ontvangst wacht ons en we krijgen Afrikaanse
thee aangeboden, terwijl we op de veranda bijkomen van de
lange rit. Al snel krijgen we gezelschap van verschillende
mensen uit de omgeving, die uitgenodigd zijn om 's avonds
voor ons te komen dansen. Wanneer het donker wordt, komen
de muziekinstrumenten tevoorschijn. Naast de traditionele
gitaar en drum is er een man die al dansend een soort
harp bespeelt.
We verruilen de veranda voor het erf waar
een sfeervol kampvuur is aangemaakt en laten ons boeien door
de Afrikaanse ritmes. De vrouwen dansen sierlijk en beelden
met hun armen de hoorns van de Ankole koeien uit, terwijl
de mannen een meer mannelijke, imponerende manier van dansen
hebben. Natuurlijk worden wij ook gevraagd om mee te doen,
maar om onszelf een afgang te besparen, slaan we de uitnodiging
af. Traditiegetrouw wordt het dansen gevolgd door het vertellen
van een lokale legende, terwijl Evans voor passende achtergrondmuziek
en de vertaling zorgt. Ook de pastoor houdt nog een preek,
zijn hoop uitsprekend dat we morgen allemaal de dienst komen
bijwonen. Uiteindelijk worden we nog uitvoerig bedankt door
de gemeenschap en - zoals ook de traditie vereist - beantwoordt
Bas dit met een speech. Wederom is het Evans die de rol van
tolk op zich neemt. Tegen 22.30 uur is het eindelijk tijd
om te eten. Alle genodigden nemen plaats op de veranda, terwijl
wij een uitgebreide maaltijd in de woonkamer geserveerd krijgen.
De avond wordt toepasselijk afgesloten door Evans die nog
enkele liedjes op zijn gitaar speelt, zachtjes meegezongen
door zijn zusje.
Naar boven
Zondag,
20 augustus 2006
Zondagmorgen
gaat de wekker om 6.30 uur en zijn we precies op tijd om van
een prachtige zonsopgang te genieten. De mooiste plek waar
we ooit onze tanden hebben staan poetsen! Iets na zevenen
komt ook Evans tevoorschijn en gaan we direct naar de
koeien. De lange hoorns steken sierlijk af tegen de heuvels
die nog in de mist en het zachte licht van de opkomende zon
gehuld zijn. Nu is het de beurt aan Bas om zijn melkkunsten
te tonen. Hij krijgt er waarachtig dunne straaltjes melk uit,
al zou het nooit genoeg zijn voor het ontbijt! Ook Miranda
waagt zich er weer aan en als 'ervaren Ankole koeien melkster'
lukt het nu vrij aardig.
Terwijl de koeien naar de graslanden geleid
worden, keren wij terug naar de farm om te ontbijten. Vervolgens
vertrekken we met een volgeladen auto - de kinderen willen
ook mee - naar de Kagera rivier. Recht door de weilanden,
langs koeien en geiten met hun herders en langs traditionele
dorpjes rijden we een kilometer of acht tot de rivier. Hier
vinden we een grote kudde koeien die hier hun dorst komen
lessen. Onvoorstelbaar dat Tanzania aan de overkant ligt!
We bezoeken verschillende plekken aan de rivier en de één
is nog mooier dan de ander. Maar het allermooiste is nog wel
dat deze plek op aarde bij bijna niemand bekend is.
Een vrouw uit de omgeving wijst ons op
een plek waar de rivier, via boomstammen, kan worden overgestoken.
Hier ligt Tanzania dus letterlijk op een boomstam afstand!
De oversteek is echter wel voor de avontuurlijke weggelegd,
dus blijft Miranda veilig, met de camera's, aan de Oegandese
kant. We hebben nog het geluk enkele Tanzaniaanse apen hoog
in de bomen te spotten en met nóg meer geluk hadden we zelfs
wild, zoals zebra's en buffels kunnen zien. De Tanzaniaanse
kant is namelijk nog één groot wildpark.
Op onze weg terug naar de auto ontmoeten
we enkele lokale mannen die trots hun verzameling botten willen
laten zien. De botten van een nijlpaard. Ze halen zelfs de
huid van een krokodil tevoorschijn, die ooit eigenhandig gevangen
en gedood is. Naar hun zeggen komen we deze dieren vanzelf
tegen als we de rivier verder zouden blijven volgen. Maar
helaas, we moeten weer verder, tenslotte hebben we nog een
lange rit voor de boeg.
We rijden terug naar de farm en nemen direct afscheid van
de gastvrije familie. Ditmaal nemen we de snelste route naar
Mbarara, die ons door verschillende dorpjes en langs de Sleeping
Hills in anderhalf uur naar Mbarara Town brengt. We lunchen
in de stad maar vertrekken niet voordat we ons begeerde souvenir
hebben gevonden: traditionele sandalen, gemaakt van autobanden.
Ten slotte nemen we ook afscheid van onze twee fantastische
gidsen en beginnen we aan de lange terugweg naar Mukono...
Zaterdag,
26 augustus 2006
Deze week hebben
we een nieuw bankstel voor de veranda opgehaald. Voor Oegandese
begrippen was het vrij prijzig, maar het ziet er mooi uit
en zitten perfect.
Vandaag staat in het teken van het Aids/HIV-project, georganiseerd
door Royal Van Zanten. Niet alleen de medewerkers maar alle
families uit de omgeving kunnen zich gratis laten testen en
mochten ze positief bevonden worden, zullen er ook gratis
medicijnen verstrekt worden. Om de dag een feestelijk tint
te geven, is er een fanfare opgetrommeld die al luid spelend
van de farm naar Namaiba loopt, gevolgd door een select groepje
werknemers van Van Zanten. Samen met enkele managers volgen
wij de stoet per auto en parkeren op een klein veldje, ergens
verborgen tussen de huisjes in het kleine dorpje. Er is een
tent neergezet voor de wachtenden en in een
 leegstaand
gebouw wordt zowel voorlichting gegeven als bloed afgenomen.
Natuurlijk loopt het hele dorp uit, meer uit nieuwsgierigheid
dan om zich ook te laten testen. Naast de fanfare meldt ook
een andere muzikale groep zich en houden de managers enkele
toespraken over het nut van testen. Halverwege de ochtend
start het prikken, wat nog de hele dag zal gaan duren. Speciaal
voor deze gelegenheid is er een medisch team gekomen vanuit
het Mulago Hospital in Kampala, waaronder twee mzungu's. De
International Air Ambulance (IAA) is een organisatie die zich
actief bezig houdt met het bestrijden van aids en levert kosteloos
Aids/HIV behandelingen. Als dank voor de medewerking krijgen
alle getesten een flesje frisdank, wat voor de meeste natuurlijk
al reden genoeg is om zich aan te sluiten in de rij!
Dinsdag,
29 augustus 2006
Vannacht heeft
Mawa ons weer aardig uit onze slaap gehouden. Ze kreeg namelijk
een nachtelijk bezoekje van een andere hond. Hoe die op de
farm en ín onze tuin is gekomen weten we niet, maar Mawa was
blijkbaar niet in de stemming om vrienden te maken. Ze heeft
de indringer flink achterna gezeten en duidelijk gemaakt dat
we hier geen andere honden dulden. Het feit dat de vreemdeling
twee keer zo klein was als zij, was natuurlijk mooi meegenomen.
Waarschijnlijk zal het dus blijven bij dit eenmalige bezoek...
Naar boven |
