Zaterdag,
1 oktober 2005
Morgen zijn we precies een maand in
Oeganda! En nog steeds prima naar onze zin en geen spoor van
heimwee.
De afgelopen weken zijn behoorlijk warm geweest, zonder al
te veel regen. Hierdoor is het erg stoffig en droog. Twee
dagen geleden werden we echter opgeschrikt door een aardbeving!
Een zeldzaam verschijnsel, want in de afgelopen 100 jaar is
dit maar vier keer voorgekomen. Een noemenswaardige aardbeving
althans. Eerst klinkt er een gerommel, alsof het onweert,
en vervolgens trilt het huis op zijn voegen. Het is voorbij
voordat we het weten en verbaasd kijken we elkaar aan. Maar
ook in dit Afrikaanse land, met haar meren, bergen en vulkanen,
komen aardbevingen voor.
Vrijdag wachtte ons een nieuwe verrassing.
Aan het eind van de middag komen er vanuit het niets twee
grote overland trucks en een landcruiser de farm op gereden.
Nederlanders nog wel! Zowel de werknemers als wij staan verwonderd
te kijken hoe ze een plaatsje op het grasveld zoeken. Al snel
maken we kennis met onze landgenoten en komen we erachter
dat de Holland-Africa Tour bij ons op bezoek is. Begonnen
in Nederland reizen verschillende groepen in estafettevorm
via het Afrikaanse continent naar de eindbestemming Kaapstad.
Deze groep telt negen personen en is in Ethiopië begonnen.
Via Kenia zijn ze in vier weken naar Oeganda gereisd. De trucks
zullen hier tot december ondergebracht worden, waarna een
nieuwe groep de reis zal voortzetten. Als Nederlanders onder
elkaar drinken we natuurlijk een biertje en luisteren we geboeid
naar de avontuurlijke verhalen
(lees meer...).
Vandaag
is Bas vrij, wat voor Mawa betekent dat ze een paar uurtjes
zichzelf zal moeten vermaken. 's Morgens gaan we naar Kampala
om geld te pinnen, boodschappen te doen en een antenne voor
de televisie te kopen. Wanneer deze geïnstalleerd is,
zouden we maar liefst vijf lokale zenders moeten kunnen ontvangen,
waaronder voetbal! In de namiddag maken we een rit door de
omgeving. Via smalle weggetjes rijden we naar de top van een
heuvel, dat ons een wijds uitzicht over de omgeving én
op de kassen van Van Zanten oplevert. We blijven de weg volgen,
in de hoop uiteindelijk bij Lake Victoria uit te komen. Het
meer zien we wel liggen, maar is voor vandaag toch net iets
te ver weg.
Niet alleen op de grote weg is het
autorijden een avontuur, ook hier in de afgelegen gebieden.
Het stoffige, rode pad bestaat uit grote gaten, diepe gleuven
en en lompe keien. En dan moet je ook nog met één
hand sturen; de andere hand heb je nodig om naar de vele kindjes
te zwaaien. Overal langs de kant staan ze enthousiast en in
koor "Bye Mzungu" te roepen. Zelfs de allerkleinsten
doen gedreven mee. Opvallend is ook dat óveral mensen
wonen, soms in de mooiste, typisch Afrikaanse hutjes. En we
hebben het geluk om een paar Red-tailed monkeys in een hoge
boom te spotten. Wat een paradijsje... en dit gewoon in onze
achtertuin!
Zondag,
2 oktober 2005
Na het ontbijt rijden we naar Kampala
voor weer een bezoekje aan de woonboulevard. Ditmaal zijn
we op zoek naar een paar krukjes en bloempotten. We lunchen
thuis en ook deze namiddag maken we een tochtje door de omgeving.
We volgen de weg richting Nkokonjeru en via een erg slechte
weg bereiken we het vissersdorpje Bulebi aan Lake Victoria.
Tientallen bootjes liggen op het meer te dobberen en het is
een drukte van belang aan de oever. De vissers doen hun best
de vangst van vandaag aan wal te brengen, terwijl anderen
hun grote jerrycans met water vullen. De mensen die hier wonen,
komen echter niet erg vriendelijk over en omdat we niet veel
diesel meer hebben, besluiten we om te keren. Op de terugweg
passeren we een auto met een blanke non achter het stuur.
Blijkbaar is er in deze gebieden genoeg missionariswerk te
doen, want ook gisteren kwamen we in the-middle-of-nowhere
een auto met blanke nonnen tegen!
Naar boven
Dinsdag,
4 oktober 2005
Nog steeds zijn de dagen warm en zonnig
en heeft het niet geregend. Gisteren leek het er wel even
op, toen het rond het middaguur plotseling donkerder werd.
Maar we werden voor de gek gehouden... het was een eclips!
De echte regenwolken bleven weg en het werd alleen donkerder
omdat de maan voor de zon schoof. Voor enkele minuten was
de zon uitsluitend als een ring van licht rondom de maan te
zien.
Het is nog steeds wachten op het geld
voor de auto. Maar zo zijn er wel meer dingen waar we op zitten
te wachten. We douchen nu al bijna een week in het donker,
want zelfs voor een simpele vervanging van een tl-buis moet
je geduld hebben. Wat vandaag wél gedaan wordt, is
het installeren van de antenne op het dak van ons huis. De
antenne ziet eruit als een plastic, zelf in elkaar gezet speelgoedding,
dat bij de eerste windvlaag al uit elkaar valt. Wonderlijk
genoeg verandert de sneeuw in iets wat op beeld lijkt wanneer
we het aansluiten op de televisie. Vanavond hangen we dus
als vanouds voor de tv. Het ontvangst is redelijk en af en
toe moeten we de antenne draaien om beter beeld te krijgen.
We kunnen nu een stuk of zeven zenders aan. Bas is er nog
niet in geslaagd de sportzender vast te leggen maar hij heeft
het geluk dat af en toe het beeld verspringt en hem een korte
blik op een voetbalwedstrijd wordt gegund. Hoewel alle programma's
Engelstalig zijn, is het natuurlijk geen RTL of Talpa. We
moeten het doen met kerkelijke programma's, oubollige shows
en de Oegandese versie van GTST: fantastische acteurs en een
geweldige verhaallijn. Veel interessants is er dus niet zien...
Maar goed, je kunt ook niet alles hebben. En eerlijk is eerlijk,
het behoort wel tot de charmes van het land.
Donderdag,
6 oktober 2005
Eindelijk een bewolkte dag met 's
middags een zeer welkom tropisch buitje. Zou dit het regenseizoen
aankondigen?
Vandaag krijgen we ook te horen dat
het geld voor de auto is overgemaakt. Na de lunch rijden we
dus meteen naar Kampala om de ATM-card op te halen en onze
bankrekening te plunderen. Acht miljoen (shilling) in je handen,
dat is een flink pak geld! Met het gevoel miljonair te zijn,
gaan we bij de autodealer langs. Er is netjes een file
voor ons aangemaakt en de betaling verloopt voor Oegandese
begrippen snel en officieel. Als alles meezit kunnen we de
auto volgende week woensdag ophalen. En dan maar hopen dat
hij rijdt!
Naar boven
Zondag,
9 oktober 2005 - Independance Day
Een nationale feestdag! Op 9 oktober
1962 werd Oeganda onafhankelijk van Groot-Brittannië.
De invloed van het Europese land is na ruim veertig jaar echter
nog steeds duidelijk merkbaar. Denk maar aan de taal, het
linksrijden, het onvoorwaardelijk support van het Engelse
voetbal maar natuurlijk ook de ontwikkelingshulp. En dat is
wat de bevolking zich hier ook over het algemeen afvraagt:
is Oeganda wel écht onafhankelijk?! 
Wanneer we vroeg in de middag richting
Kampala rijden, merken we echter weinig van de feestdag. Het
leven langs de weg gaat gewoon z'n gangetje en voor sommigen
is ook vandaag een werkdag. We volgen de Port Bell Road naar
het zuiden, eindigend in een klein dorpje aan het Victoria
Meer, met niet meer dan een klein haventje, een pier en een
enorme bierbrouwerij. Bell is de naam van het bier dat hier
vandaan komt. Ook de supermarkt is vandaag onveranderd geopend,
dus we kunnen onze boodschappen doen en drinken we nog wat
op het terras van het Just Kicking Café in de wijk
Kisementi.
Donderdag,
13 oktober 2005
Internet doet het weer! Na bijna een
week eruit gelegen te hebben, is deze morgen de verbinding
met het net hersteld. Eindelijk weer contact met de buitenwereld!
Rond het middaguur komt de dierenarts
op huisbezoek voor de eerste inentingen van Mawa. Ze laat
het gelaten over zich heen komen en speelt daarna weer even
vrolijk verder. De dierenarts vertelt ons dat haar zusje en
twee broertjes inmiddels niet meer in leven zijn. Wat de oorzaak
is, weet ze niet, maar we zijn blij dat we er ten minste één
uit het nest hebben kunnen redden. Bij het bezoek krijgen
we eveneens een officieel internationaal vaccinatieboekje,
zeker handig mocht Mawa ooit mee naar Nederland komen!
Vandaag is het ook eindelijk tijd
om de auto van Miranda op te halen. De staat van aflevering
is niet helemaal zoals verwacht; poetsen moeten we zelf doen,
de sportlichten worden ter plekke nog snel even vervangen
en voor de nieuwe banden moeten we zaterdag terug komen. Het
rijden zelf - en dat is natuurlijk het belangrijkste - valt
echter alles mee. Het sturen gaat soepel en er zit een aardige
turbo in. Bovendien is het voor een auto uit '92 behoorlijk
luxe uitgevoerd: er zit een hoogtemeter in, een kompas (komt
met het richtingsgevoel van Miranda erg goed uit!), airco,
climate controller en zelfs de buitenspiegels kunnen automatisch
naar binnen gedraaid worden. Al met al niet slecht voor een
eerste auto!
Het begint al te schemeren tegen de
tijd dat we met de auto weg kunnen, dus het grootste gedeelte
van de rit rijden we in het donker. Bas in de Pajero en Miranda
zijn lichten volgend in de Toyota...
Zaterdag,
15 oktober 2005
Vandaag staat er een afspraak om het
schooltje Happy & Joy te bezichtigen gepland. Om 10.30
uur zullen we Lisa, één van de leraressen, ontmoeten
en zij zal ons tevens de grond laten zien waar de nieuwe school
gebouwd zal worden. We rijden op tijd van huis om "even"
bij de autodealer de banden van de Pajero te laten verwisselen.
Betere banden, van een andere Pajero, zullen onder onze auto
gezet worden. Kwestie van een half uurtje zou je zeggen, zeker
met het oog op de hoeveelheid personeel dat er rondloopt.
Maar niet in Afrika... Twee uur later zijn de achterbanden
verwisseld en liggen de monteurs te prutsen met één
van de voorbanden. Met z'n vieren staan ze ernaar te kijken
en te discussiëren, maar ze krijgen het niet voor elkaar.
Uiteindelijk besluiten we naar het dichtstbijzijnde benzinestation
te rijden. Schijnbaar hebben ze hier meer ervaring met het
verwisselen van een band want zonder problemen worden de voorbanden
verwisseld. Nog steeds in Oegandees tempo, maar na drie uur
kunnen we eindelijk verder. Weer terug naar huis, want de
afspraak van vanmorgen hebben we dus niet gehaald!
Nadat wij en Mawa geluncht hebben,
doen we een nieuwe poging om Lisa te ontmoeten. We hebben
afgesproken bij de Moslim School in Nateete, een plaatsje
vlakbij Mutundwe. Ze wijst ons eerst de weg naar Happy &
Joy, Nursery School and Daycare Centre, opgezet door Nathalie
Smeltink. Het schooltje telt drie klaslokalen, een keukentje
en een kantoortje. Meer dan honderd kinderen tussen de leeftijd
drie en zeven jaar, krijgen hier les. Op een speelse manier
leren ze Engels, lezen en schrijven
(lees meer...). Wanneer we bij het schooltje arriveren,
worden we uitbundig begroet door een twintigtal kinderen,
die vol ontzag naar de auto kijken en vervolgens enthousiast
met ons meelopen. De speeltoestellen op het pleintje worden
direct in beslag genomen. Terwijl Lisa ons de lokalen laat
zien, haalt Bas zijn fototoestel te voorschijn en dan is het
helemaal feest! Ze willen allemaal maar wat graag op de foto
en tonen hun breedste glimlach als Bas met de camera in hun
richting kijkt.
We nemen afscheid van de kinderen
en gaan een kijkje nemen bij de grond waar in januari een
nieuwe school gebouwd zal worden. De stenen liggen al klaar
en de locatie is ideaal; het uitzicht is prachtig! Na de bezichtiging
van de grond keren we terug en zetten we Lisa thuis af in
het dorpje Bulenga. Een uitnodiging om haar familie te ontmoeten
slaan we natuurlijk niet af. Ons eerste bezoek aan een lokale
familie thuis. We worden gastvrij ontvangen en krijgen een
korte rondleiding, waarbij we zelfs kennis maken met jjajja
(oma). Nadat we de zelfvoorzienende tuin bekeken hebben, nemen
we afscheid en rijden we terug richting Mukono, om nog voor
zonsondergang thuis te zijn. Maar ondanks dat het weekend
is, staan we weer aardig vast in Kampala. Het is dan ook al
lang en breed donker wanneer we thuis komen...
Naar boven
Zondag,
16 oktober 2005
Vanmorgen vroeg van huis vertrokken
om de Itanda Falls te bezoeken. Vanaf de Bujagali Falls rijden
we voor ruim twintig kilometer via een goede weg noordwaarts
en nemen in het dorpje Nawampanga een pad dat naar de waterval
leidt. Deze plek is nog ruiger dan de Bujagali Watervallen.
Niet voor niets wordt dit punt door de rafters "The Bad
Place" genoemd! Nu is het er echter heerlijk rustig;
geen toerist te bekennen en slechts enkele lokalen die hun
was aan de oever van de rivier doen. Verder alleen de groene
omgeving en het kolkende water van de Nijl.
We lunchen bij de Quad Bikes aan het
begin van de Bujagali Falls, waarna we een alternatieve route
nemen richting Mukono. De rest van de middag brengen we thuis
door en 's avonds gaan we uit eten bij één van
de lokale restaurantjes in Mukono. Veel keus hebben ze niet,
maar de prijs is een stuk aantrekkelijker dan de menukaart:
twee hoofdgerechten én tweemaal een halve liter bier
voor slechts Ush 8, 000 (circa € 3,50)!
Dinsdag,
18 oktober 2005 - Verjaardag Bas
Vandaag viert Bas zijn 26e verjaardag.
Zijn eerste verjaardag in Oeganda en hopelijk zullen er nog
meerdere volgen. Hoewel we ver van huis zitten, zijn familie
en vrienden deze dag zeker niet vergeten en krijgt hij een
enorme hoeveelheid aan felicitaties. De familie heeft zelfs
aan de bijbehorende cadeaus gedacht, voor het vertrek uit
Nederland stiekem meegegeven aan Miranda... Bij deze nogmaals
bedankt voor de cadeaus en alle felicitaties!!
Woensdag,
19 oktober 2005
Behalve de verjaardag van Bas was
gisteren tevens de eerste werkdag voor Miranda. Zoals de meeste
'eerste werkdagen' verlopen, was er weinig te doen en bestond
de dag voornamelijk uit het meekijken en -luisteren met haar
collega's. Haar tweede werkdag is echter een stuk spannender;
niet op kantoor maar een safari in het Queen Elizabeth National
Park!
Woensdagmorgen krijg ik (Miranda)
een dringend telefoontje met de vraag of ik dezelfde dag nog
naar richting het QENP wil afreizen, samen met twee 'drivers'.
We zullen hier een groep toeristen ophalen, enkele excursies
maken en zaterdag terugkeren naar Kampala. Natuurlijk zeg
ik geen nee tegen een dergelijke uitnodiging. Aan het eind
van de middag meld ik me op het kantoor in Kampala, klaar
voor mijn eerste safari!
Ik rijd met de gids/chauffeur Amos
mee en de tweede chauffeur zal later volgen. Het geplande
vertrek om 17.00 uur loopt natuurlijk uit en het is zeker
18.30 uur voordat we goed en wel de stad uit zijn. Het eerste
stukje van de rit zie ik dus nog bij daglicht maar vanaf Mpanga
Forest rijden we verder in het donker. In Masaka halen we
ons avondeten bij een "take away" restaurant en
rijden we door via Mbarara naar het plaatsje Ibanda, waar
we tegen middernacht arriveren. Amos heeft voor mij al een
kamer gereserveerd in één van de hotels; voor
slechts Ush 15,000 (circa € 7,00) kan ik terecht in een
eenvoudige maar nette en schone kamer.
Naar boven
Donderdag,
20 oktober 2005
Hoewel we afgesproken hebben elkaar
om 07.00 uur te ontmoeten, staat Amos om 06.15 uur al op mijn
deur te bonken. Na het ontbijt vertrekken we richting het
hotel om de toeristen op te halen. De komende dagen zullen
we een groep van dertien Schotten begeleiden. Ze hebben twee
weken in Ibanda gezeten om voor de organisatie Habitat
for Humanity huizen te bouwen. Alvorens weer naar huis
te gaan, willen ze nog iets meer van Oeganda zien waarvoor
ze Great Lakes Safaris benaderd hebben. Na de kennismaking
en een korte toelichting op het programma voor de komende
dagen, kunnen we op weg naar het Queen Elizabeth National
Park.
Bij daglicht is de omgeving verbluffend
mooi. Het is bijna niet voor te stellen dat je in hartje Afrika
zit; zoveel groen, bananen- en theeplantages. Naar mate we
verder naar het noordwesten rijden, wordt het landschap bergachtiger.
Direct na het dorpje Kahyora arriveren we op een punt vanwaar
we een fantastisch, weids uitzicht hebben op het nationaal
park. De savanne en bossen strekken zich tot de horizon voor
ons uit, zo ver als je kunt kijken. Lake Edward en Lake George
zijn duidelijk te onderscheiden, samen met het Kazinga Channel
die de twee meren met elkaar verbindt. Het dichte bos van
Maramagambo, de wijdse vlaktes met het lange gras, de kratermeren
en de moerassen; allen verbergen de voor ons nog onbekende
schatten van het wildpark.
We passeren de ingang van het nationale
park met niet meer dan een bord dat ons verwelkomt. Al snel
verlaten we de hoofdweg om koers te zetten richting het Maramagambo
Forest. Het duurt dan ook niet lang voor het eerste wilde
dier zich laat zien: een Uganda kob! Deze hertachtige lijkt
op een impala en leeft vooral bij het water en op de graslanden.
Hoewel de naam anders doet vermoeden komt de kob in heel Oost-Afrika
voor. Wanneer we verder rijden, zien we een groep olive baboons.
De bavianen blijven rustig zitten en staren ons nieuwsgierig
aan. Ze behoren tot één van de meest aangepaste
primaten en leven in een grote groepen, bestaande uit gemiddeld
vijftig bavianen. Een andere aap die zich nog laat zien voor
we de Jacana Safari Lodge bereiken is de black and white colobus
monkey. Deze 'colobus guereza', ook wel zwartwitte franjeaap
genoemd, is een mooie langharige aap met een grappige neus
en een lange, pluimige staart.
Het is tegen de middag wanneer we
in Jacana Safari Lodge arriveren voor een heerlijke lunch.
De lodge is prachtig opgezet, open, en in natuurlijke stijl
gebouwd. Zelfs een zwembad ontbreekt niet, met uitzicht op
Lake Nyamusingire. Om 15.00 uur starten we met de wandeling
die ruim een uur duurt. De Bat Cave, Blue Lake en een enkele
black and white colobus vormen de hoogtepunt van de tocht.
De grotten zitten vol duizenden 'fruit bats' die veel herrie
en vooral veel stank veroorzaken. Net voor de regen zijn we
terug en beginnen we aan de rit naar Kasese, een dorpje dat
zich net buiten het nationale park en aan de voet van de Rwenzori
Mountains bevindt. Onderweg spotten we de Uganda kob in grote
getalen. Zelfs enkele buffels, verschillende vogelsoorten
én een eenzame olifant laten zich zien! Het comfortabele
hotel waar we een nacht zullen verblijven is vernoemd naar
de hoogste berg van de Rwenzori: Mount Margherita met een
hoogte van 5109 meter! Het is dan ook prachtig gelegen en
biedt uitzicht op een golfbaan en het park aan de ene kant
en het Rwenzori gebergte aan de andere kant.
Vrijdag,
21 oktober 2005
Vandaag brengen we de hele dag in
het QENP door, startend met een game drive in de ochtend.
We verlaten de hoofdweg en rijden over smalle zandweggetjes
richting Lake George. Hier bevinden zich de Kobs Mating Grounds
- een naam van een gebied die de honderden kobs duidelijk
eer aan doen! De mannetjes verdedigen fel hun harem van zo'n
twintig vrouwtjes tegen jongere tegenstanders. Ook buffels
zien we verspreid over de savanne, met af en toe een verdwaalde
waterbuck ertussen. Samen met de leeuw, olifant, neushoorn
en het luipaard vormt de Afrikaanse buffel de befaamde "Big
Five". Dit zijn zeker niet de grootste dieren van Afrika,
wat de naam 'Big' wellicht doet vermoeden, maar wel de dieren
die vanuit historisch oogpunt het moeilijkste te schieten
waren voor de jagers. Al deze vijf dieren zijn namelijk in
staat om een mens te doden indien ze zich bedreigd voelen.
De kuddes van soms wel honderd buffels staan nu echter vreedzaam
te grazen in het savannelandschap en het is moeilijk voor
te stellen dat deze als koeien uitziende dieren als één
van de gevaarlijkste van Afrika worden beschouwd. Naast de
vele vogels, waaronder de nationale kraanvogel, zien we een
monitor lizard lui op een rotsblok liggen zonnen. Halverwege
stuiten we op een groepje toeristen wiens minibusje vast zit
in de modder. Met moeite komen ze los en rijden ze voor ons
uit... om na dertig meter wéér vast te komen
zitten! Tja, dat is nu het verschil met een 4x4! Langzaamaan
rijden we richting Mweya Safari Lodge. Op dit pad zien we
veel kobs, waterbucks, bushbucks, warthogs (wrattenzwijnen)
en zelfs de Giant Forest Hog. Hoewel het prachtig is om al
deze dieren in hun natuurlijke leefomgeving te zien, missen
we natuurlijk een blik op een olifant of leeuw. Want was het
in begin nog: "Wow, a buffalo!", nu klinkt het meer
als "Oh, it's just a buffalo...".
Aan het eind van de morgen arriveren
we bij Mweya Lodge, schitterend gelegen met uitzicht op het
Kazinga Channel, waar aan de oever honderden nijlpaarden baden
en olifanten komen drinken. Zelfs in de tuin van het hotel
wandelen (wilde!) wrattenzwijnen met hun biggetjes rond. Ze
behoren niet bepaald tot de categorie dieren die snel een
schoonheidsprijs zal winnen en met hun krullende slagtanden
zien ze er vrij komisch uit. Ook het zwembad biedt een weids
zicht op het wildpark en het water. Eén van de personeelsleden
wijst me op een 'snorkelende' olifant; temidden van het kanaal
is een olifant met een tocht naar de andere kant bezig en
zie je af en toe zijn slurf boven het water uit komen.
Na rustig geluncht te hebben, is het
tijd voor een boottocht over het Kazinga Channel. Ontelbare
nijlpaarden en buffels komen hier verkoeling zoeken. Ook laten
zich een grote hoeveelheid (water)vogels en zelfs enkele krokodillen
vanaf het water bewonderen. De nijlpaard is - na de olifant
en witte neushoorn - het derde grootste, op het land levende
zoogdier. Ze brengen het grootste gedeelte van de dag in het
water door en komen alleen 's nachts aan land om te grazen.
Zodra wij met de boot langskomen gaan ze kopje onder, om even
later proestend weer boven te komen. Met hun kleine oortjes
en oogjes die net boven het water gluren, zou je niet zeggen
dat het een agressief dier is. Maar jaarlijks sterven er in
Afrika méér mensen door toedoen van nijlpaarden
dan door leeuwen. Halverwege de tocht zijn we getuigen van
een kudde olifanten die aan het water komt drinken. Alle leeftijden
zijn vertegenwoordigd in de groep; van de allerkleinsten tot
de volwassen vrouwtjes. Zodra we dicht in de buurt komen,
trekken ze zich snel terug in het struikgewas en beginnen
ze hun steile klim naar de top van de heuvel. Al met al is
de twee uur durende boottocht zonder twijfel één
van de hoogtepunten van de safari!
We sluiten de dag af met een "evening
game drive" over het schiereiland van Mweya. En dit maal
hebben we echt geluk: we zijn nog geen vijf minuten aan het
rijden of een olifant steekt het pad over en stopt bij een
acaciastruik langs de weg om te eten. Ademloos blijven we
op vijf meter van het reusachtige beest staan kijken. Hoewel
hij af en toe waarschuwend met zijn oren klappert, blijft
hij rustig staan eten. De ervaring om op zo'n korte afstand
van een wilde olifant te zijn, is onbeschrijfelijk. De grote
slagtanden, enorme oren en sterke slurf zijn imponerend en
ontzagwekkend. Geen dierentuin kan hier tegenop! Al met al
blijven we tien minuten naar het indrukwekkende beest staan
kijken. Uiteindelijk passeren we de olifant voorzichtig om
onze tocht te vervolgen. Vergeleken onze ontmoeting met deze
Afrikaanse reus biedt het resterende gedeelte van de game
drive weinig interessants. Een familie mangoesten maakt een
avondwandeling en tientallen kobs, waterbucks en wrattenzwijnen
laten zich in de schemering nog even zien. Wanneer de avond
in het Afrikaanse savannepark valt, tegen 19.00 uur, keren
we terug naar de lodge.
Naar boven
Zaterdag,
22 oktober 2005
Helaas al weer tijd om het prachtige
natuurpark te verlaten. We vertrekken om 08.00 uur, met nog
een lange rit voor de boeg. Na een goede close-up van een
olifant gehad te hebben, kan de safari eigenlijk al niet meer
stuk. Maar het zou natuurlijk helemaal mooi zijn als we nog
een leeuw of luipaard konden bewonderen. Alsof de gebeden
verhoord worden, gaat onze wens in vervulling. Terwijl we
naar een grazend nijlpaard kijken, ontdekt Amos een 'leopard',
half verscholen in het struikgewas. Het luipaard, ofwel panter,
zit stil voor zich uit te kijken, misschien op zoek naar zijn
ontbijt. Na enkele minuten besluit hij verder te gaan en wandelt
gracieus het pad over, op slechts enkele meters van onze auto
vandaan. Het is een indrukwekkend gezicht: een uit de klauwen
gegroeide kat met een prachtig gevlekte pels.
Iets verderop staat een andere safariauto
naar ons te seinen; ook daar moet iets te zien zijn! En ja
hoor, we staan oog in oog met twee leeuwinnen!! Eén
van hen maakt zich vrij snel uit de voeten, de andere ligt
verscholen in het lange gras en gaapt af en toe verveeld.
We kunnen minutenlang van dit fantastische uitzicht genieten,
tot de tweede leeuwin het ook welletjes vindt en kalm wegloopt.
Na het zien van de twee andere diersoorten
die deel uitmaken van de Big Five is de safari helemaal compleet.
We hebben niets te klagen gehad en kunnen nu met een tevreden
gevoel het wildpark achter ons laten. Een familie bavianen
en een enkele olifant bevinden zich nog langs de hoofdweg
richting de uitgang; een volmaakt afscheid van één
van de mooiste natuurgebieden van Afrika.
De rit vanaf het QENP naar Kampala
duurt circa acht uur, een lange tocht maar door een schitterende
omgeving. De groep Schotten zetten we in Entebbe af, waar
later op de avond hun vlucht naar Europa vertrekt. Het is
20.00 uur wanneer ik uiteindelijk de auto naast ons huis parkeer.
Met een paar vermoeiende dagen achter de rug, kan ik terugkijken
op een onvergetelijke kennismaking met het natuurschoon van
Oeganda!
Klik hier voor meer informatie over
Queen Elizabeth National Park
Maandag,
24 oktober 2005
Vandaag is een nationale vrije dag
vanwege de begrafenis van Obote. Deze man is in de geschiedenis
van Oeganda tweemaal president geweest. Beide regeringsperiodes
gingen gepaard met veel onrust, geweld en slachtoffers. De
laatste twintig jaar van zijn leven bracht Milton Obote in
ballingschap in Zambia door, waar hij op tachtigjarige leeftijd
overleed. Hoewel de meeste Oegandezen niet rouwig zijn om
zijn dood, gunde de huidige president Museveni hem merkwaardig
genoeg toch een staatsbegrafenis.
Terwijl Bas toch gaat werken op deze
vrije dag, kan Miranda even rustig bijkomen van de safari.
Ook gistermiddag hebben we een rustig dagje op de farm doorgebracht.
's Middags een wandelingetje door Mawa gemaakt, het dorpje
waarnaar ons hondje vernoemd is. Onbegrijpelijk dat deze drie
huizen (en de farm van Van Zanten) een apart dorp vormen.
Zondagavond zijn we wederom uit gaan eten in Mukono, ditmaal
bij een klein hotelletje. Het lijkt erop dat als je iets anders
dan 'chips' wilt eten, je alleen bij het Colline Hotel terecht
kunt. Want ook al wordt ons nog zo'n uitgebreide menukaart
getoond, we doen er verstandiger aan eerst te vragen wat ze
wél hebben. Het antwoord luidt dan namelijk: "Chips
and fish, chips and chicken, chips and beef, chips and liver...".
Naar boven
Zaterdag,
29 oktober 2005
Afgelopen week was het - op de vrije
dag na - een normale werkweek voor zowel Miranda als Bas.
Miranda werkt nu drie dagen in de week en houdt zich voornamelijk
bezig met het samenstellen van flyers en brochures, en het
voorbereiden van de beurzen die begin 2006 in Europa zullen
plaatsvinden.
Zaterdagmorgen neemt Bas de Pajero
mee naar de garage voor een kleine servicebeurt. Zoals verwacht
neemt de inspectie en vervanging van onderdelen wel een paar
uur in beslag. Uren waarin de monteurs nauwelijks iets doen
wat Bas niet had gekund. 's Middags staat er een afspraak
bij de kapper op de agenda. De kapsalon ziet er vrij modern
uit en tot onze opluchting zijn we niet de enige blanken die
hier komen. Hoewel een knipbeurt niet veel kost (ca. €
7,00), valt het ons beide tegen; óók dit hadden
we net zo goed zelf kunnen doen! Nu maar hopen dat het haar
van Bas weer snel aangroeit... Na de kapper gaan we nog even
bij de Game en Shoprite langs om inkopen te doen. Beide winkels
zijn tot onze verrassing al helemaal in kerststijl ingericht.
Kerststalletjes, -ballen en zelfs kunstkerstbomen in alle
kleuren - alles is hier te koop om de kerstsfeer in huis te
halen!
We
eten thuis en tegen 21.00 uur rijden we opnieuw richting Kampala.
Het is zaterdagavond dus goed voor een avondje stappen! We
beginnen in het Just Kicking Café. Op een handjevol
mensen na, zowel lokalen  als
blanken, is de bar vrij leeg. Het sportcafé staat bekend
om haar uitzendingen van voetbal- en rugbywedstrijden uit
de English Premiership en is daarom met name bij de Engelse
expats erg populair. Na een biertje gaan we verder naar de
volgende kroeg: O'Leary's, een Ierse pub. Hier is het al iets
drukker, zeker als blijkt dat een groep toeristen het Just
Kicking Café ook voor deze pub heeft verruild. Terwijl
we aan de bar zitten, worden we lastig gevallen door een stel
Zuid-Afrikanen, die duidelijk een biertje teveel op hebben.
In hun half verstaanbare Zuid-Afrikaanse taaltje proberen
ze een gesprek met ons te voeren. Rond middernacht verlaten
we de pub. Geen latertje dus, maar we moeten ook nog een eind
terugrijden.
Zondag,
30 oktober 2005
Halverwege de ochtend rijden we naar
de hoofdstad. We besluiten de Kasubi Tombs te bezoeken, net
buiten het centrum. Deze historische trekpleister bestaat
uit een informatiecentrum en een groot veld waaraan verschillende
hutjes liggen. De Tomb zelf is een grote hut met een enorm
rieten dak en bevat de graftomben van vier koningen van de
Buganda: Muteesa I (1856-1884), Mwanga II (1884-1897), Sir
Daudi Chwa (1897-1939) en Edward Muteesa II (1939-1966). De
hutjes die het veld omringen waren destijds bestemd voor de
vrouwen van de koning. Onze gids, die bij de entreeprijs inbegrepen
is, geeft een interessante toelichting. Hij vertelt dat de
koning 84 vrouwen had; elke nacht sliep hij met een ander.
Hoeveel kinderen had hij dan wel niet, vragen we ons stiekem
af. Maar deze vraag blijft onbeantwoord...
We lunchen in het centrum van de stad
en brengen een bezoekje aan de Crafts Market. Tientallen kleine
winkeltjes bieden hier Afrikaanse handwerken aan, voornamelijk
afkomstig uit Kenia. Wij slaan de traditionele souvenirs over
en kopen alleen een boekje "English-Luganda"; handig
om de taal onder de knie te krijgen. Terug in Mukono stoppen
we langs de weg om twee rieten stoelen en krukjes te kopen.
Voor op de veranda. En hoewel ze er niet zo uit zien, zitten
de stoeltjes verbazingwekkend comfortabel!
Naar boven
|
