Home
           
September 2005 September 2005 November 2005 Oktober 2005 December 2005 November 2005 Oktober 2005 December 2005 Terug naar overzicht Terug naar overzicht
 

Donderdag, 13 oktober 2005

Zaterdag, 15 oktober 2005

Zondag, 16 oktober 2005

Dinsdag, 18 oktober 2005

Woensdag, 19 oktober 2005

Donderdag, 20 oktober 2005

Vrijdag, 21 oktober 2005

Zaterdag, 22 oktober 2005

Maandag, 24 oktober 2005

Zaterdag, 29 oktober 2005

Zondag, 30 oktober 2005

 

Zaterdag, 1 oktober 2005


    Morgen zijn we precies een maand in Oeganda! En nog steeds prima naar onze zin en geen spoor van heimwee.
De afgelopen weken zijn behoorlijk warm geweest, zonder al te veel regen. Hierdoor is het erg stoffig en droog. Twee dagen geleden werden we echter opgeschrikt door een aardbeving! Een zeldzaam verschijnsel, want in de afgelopen 100 jaar is dit maar vier keer voorgekomen. Een noemenswaardige aardbeving althans. Eerst klinkt er een gerommel, alsof het onweert, en vervolgens trilt het huis op zijn voegen. Het is voorbij voordat we het weten en verbaasd kijken we elkaar aan. Maar ook in dit Afrikaanse land, met haar meren, bergen en vulkanen, komen aardbevingen voor.
     Vrijdag wachtte ons een nieuwe verrassing. Aan het eind van de middag komen er vanuit het niets twee grote overland trucks en een landcruiser de farm op gereden. Nederlanders nog wel! Zowel de werknemers als wij staan verwonderd te kijken hoe ze een plaatsje op het grasveld zoeken. Al snel maken we kennis met onze landgenoten en komen we erachter dat de Holland-Africa Tour bij ons op bezoek is. Begonnen in Nederland reizen verschillende groepen in estafettevorm via het Afrikaanse continent naar de eindbestemming Kaapstad. Deze groep telt negen personen en is in Ethiopië begonnen. Via Kenia zijn ze in vier weken naar Oeganda gereisd. De trucks zullen hier tot december ondergebracht worden, waarna een nieuwe groep de reis zal voortzetten. Als Nederlanders onder elkaar drinken we natuurlijk een biertje en luisteren we geboeid naar de avontuurlijke verhalen (lees meer...).

    Vandaag is Bas vrij, wat voor Mawa betekent dat ze een paar uurtjes zichzelf zal moeten vermaken. 's Morgens gaan we naar Kampala om geld te pinnen, boodschappen te doen en een antenne voor de televisie te kopen. Wanneer deze geïnstalleerd is, zouden we maar liefst vijf lokale zenders moeten kunnen ontvangen, waaronder voetbal! In de namiddag maken we een rit door de omgeving. Via smalle weggetjes rijden we naar de top van een heuvel, dat ons een wijds uitzicht over de omgeving én op de kassen van Van Zanten oplevert. We blijven de weg volgen, in de hoop uiteindelijk bij Lake Victoria uit te komen. Het meer zien we wel liggen, maar is voor vandaag toch net iets te ver weg.
    Niet alleen op de grote weg is het autorijden een avontuur, ook hier in de afgelegen gebieden. Het stoffige, rode pad bestaat uit grote gaten, diepe gleuven en en lompe keien. En dan moet je ook nog met één hand sturen; de andere hand heb je nodig om naar de vele kindjes te zwaaien. Overal langs de kant staan ze enthousiast en in koor "Bye Mzungu" te roepen. Zelfs de allerkleinsten doen gedreven mee. Opvallend is ook dat óveral mensen wonen, soms in de mooiste, typisch Afrikaanse hutjes. En we hebben het geluk om een paar Red-tailed monkeys in een hoge boom te spotten. Wat een paradijsje... en dit gewoon in onze achtertuin!

Holland Afrika Tour

Zondag, 2 oktober 2005

    Na het ontbijt rijden we naar Kampala voor weer een bezoekje aan de woonboulevard. Ditmaal zijn we op zoek naar een paar krukjes en bloempotten. We lunchen thuis en ook deze namiddag maken we een tochtje door de omgeving. We volgen de weg richting Nkokonjeru en via een erg slechte weg bereiken we het vissersdorpje Bulebi aan Lake Victoria. Tientallen bootjes liggen op het meer te dobberen en het is een drukte van belang aan de oever. De vissers doen hun best de vangst van vandaag aan wal te brengen, terwijl anderen hun grote jerrycans met water vullen. De mensen die hier wonen, komen echter niet erg vriendelijk over en omdat we niet veel diesel meer hebben, besluiten we om te keren. Op de terugweg passeren we een auto met een blanke non achter het stuur. Blijkbaar is er in deze gebieden genoeg missionariswerk te doen, want ook gisteren kwamen we in the-middle-of-nowhere een auto met blanke nonnen tegen!

Naar boven

Dinsdag, 4 oktober 2005

    Nog steeds zijn de dagen warm en zonnig en heeft het niet geregend. Gisteren leek het er wel even op, toen het rond het middaguur plotseling donkerder werd. Maar we werden voor de gek gehouden... het was een eclips! De echte regenwolken bleven weg en het werd alleen donkerder omdat de maan voor de zon schoof. Voor enkele minuten was de zon uitsluitend als een ring van licht rondom de maan te zien.
    Het is nog steeds wachten op het geld voor de auto. Maar zo zijn er wel meer dingen waar we op zitten te wachten. We douchen nu al bijna een week in het donker, want zelfs voor een simpele vervanging van een tl-buis moet je geduld hebben. Wat vandaag wél gedaan wordt, is het installeren van de antenne op het dak van ons huis. De antenne ziet eruit als een plastic, zelf in elkaar gezet speelgoedding, dat bij de eerste windvlaag al uit elkaar valt. Wonderlijk genoeg verandert de sneeuw in iets wat op beeld lijkt wanneer we het aansluiten op de televisie. Vanavond hangen we dus als vanouds voor de tv. Het ontvangst is redelijk en af en toe moeten we de antenne draaien om beter beeld te krijgen. We kunnen nu een stuk of zeven zenders aan. Bas is er nog niet in geslaagd de sportzender vast te leggen maar hij heeft het geluk dat af en toe het beeld verspringt en hem een korte blik op een voetbalwedstrijd wordt gegund. Hoewel alle programma's Engelstalig zijn, is het natuurlijk geen RTL of Talpa. We moeten het doen met kerkelijke programma's, oubollige shows en de Oegandese versie van GTST: fantastische acteurs en een geweldige verhaallijn. Veel interessants is er dus niet zien... Maar goed, je kunt ook niet alles hebben. En eerlijk is eerlijk, het behoort wel tot de charmes van het land.

 

Donderdag, 6 oktober 2005

    Eindelijk een bewolkte dag met 's middags een zeer welkom tropisch buitje. Zou dit het regenseizoen aankondigen?
    Vandaag krijgen we ook te horen dat het geld voor de auto is overgemaakt. Na de lunch rijden we dus meteen naar Kampala om de ATM-card op te halen en onze bankrekening te plunderen. Acht miljoen (shilling) in je handen, dat is een flink pak geld! Met het gevoel miljonair te zijn, gaan we bij de autodealer langs. Er is netjes een file voor ons aangemaakt en de betaling verloopt voor Oegandese begrippen snel en officieel. Als alles meezit kunnen we de auto volgende week woensdag ophalen. En dan maar hopen dat hij rijdt!

Naar boven

Zondag, 9 oktober 2005 - Independance Day

    Een nationale feestdag! Op 9 oktober 1962 werd Oeganda onafhankelijk van Groot-Brittannië. De invloed van het Europese land is na ruim veertig jaar echter nog steeds duidelijk merkbaar. Denk maar aan de taal, het linksrijden, het onvoorwaardelijk support van het Engelse voetbal maar natuurlijk ook de ontwikkelingshulp. En dat is wat de bevolking zich hier ook over het algemeen afvraagt: is Oeganda wel écht onafhankelijk?! Bell
    Wanneer we vroeg in de middag richting Kampala rijden, merken we echter weinig van de feestdag. Het leven langs de weg gaat gewoon z'n gangetje en voor sommigen is ook vandaag een werkdag. We volgen de Port Bell Road naar het zuiden, eindigend in een klein dorpje aan het Victoria Meer, met niet meer dan een klein haventje, een pier en een enorme bierbrouwerij. Bell is de naam van het bier dat hier vandaan komt. Ook de supermarkt is vandaag onveranderd geopend, dus we kunnen onze boodschappen doen en drinken we nog wat op het terras van het Just Kicking Café in de wijk Kisementi.

 

Donderdag, 13 oktober 2005

    Internet doet het weer! Na bijna een week eruit gelegen te hebben, is deze morgen de verbinding met het net hersteld. Eindelijk weer contact met de buitenwereld!
    Rond het middaguur komt de dierenarts op huisbezoek voor de eerste inentingen van Mawa. Ze laat het gelaten over zich heen komen en speelt daarna weer even vrolijk verder. De dierenarts vertelt ons dat haar zusje en twee broertjes inmiddels niet meer in leven zijn. Wat de oorzaak is, weet ze niet, maar we zijn blij dat we er ten minste één uit het nest hebben kunnen redden. Bij het bezoek krijgen we eveneens een officieel internationaal vaccinatieboekje, zeker handig mocht Mawa ooit mee naar Nederland komen!
    Vandaag is het ook eindelijk tijd om de auto van Miranda op te halen. De staat van aflevering is niet helemaal zoals verwacht; poetsen moeten we zelf doen, de sportlichten worden ter plekke nog snel even vervangen en voor de nieuwe banden moeten we zaterdag terug komen. Het rijden zelf - en dat is natuurlijk het belangrijkste - valt echter alles mee. Het sturen gaat soepel en er zit een aardige turbo in. Bovendien is het voor een auto uit '92 behoorlijk luxe uitgevoerd: er zit een hoogtemeter in, een kompas (komt met het richtingsgevoel van Miranda erg goed uit!), airco, climate controller en zelfs de buitenspiegels kunnen automatisch naar binnen gedraaid worden. Al met al niet slecht voor een eerste auto!
    Het begint al te schemeren tegen de tijd dat we met de auto weg kunnen, dus het grootste gedeelte van de rit rijden we in het donker. Bas in de Pajero en Miranda zijn lichten volgend in de Toyota...

 

Zaterdag, 15 oktober 2005

    Vandaag staat er een afspraak om het schooltje Happy & Joy te bezichtigen gepland. Om 10.30 uur zullen we Lisa, één van de leraressen, ontmoeten en zij zal ons tevens de grond laten zien waar de nieuwe school gebouwd zal worden. We rijden op tijd van huis om "even" bij de autodealer de banden van de Pajero te laten verwisselen. Betere banden, van een andere Pajero, zullen onder onze auto gezet worden. Kwestie van een half uurtje zou je zeggen, zeker met het oog op de hoeveelheid personeel dat er rondloopt. Maar niet in Afrika... Twee uur later zijn de achterbanden verwisseld en liggen de monteurs te prutsen met één van de voorbanden. Met z'n vieren staan ze ernaar te kijken en te discussiëren, maar ze krijgen het niet voor elkaar. Uiteindelijk besluiten we naar het dichtstbijzijnde benzinestation te rijden. Schijnbaar hebben ze hier meer ervaring met het verwisselen van een band want zonder problemen worden de voorbanden verwisseld. Nog steeds in Oegandees tempo, maar na drie uur kunnen we eindelijk verder. Weer terug naar huis, want de afspraak van vanmorgen hebben we dus niet gehaald!

    Nadat wij en Mawa geluncht hebben, doen we een nieuwe poging om Lisa te ontmoeten. We hebben afgesproken bij de Moslim School in Nateete, een plaatsje vlakbij Mutundwe. Ze wijst ons eerst de weg naar Happy & Joy, Nursery School and Daycare Centre, opgezet door Nathalie Smeltink. Het schooltje telt drie klaslokalen, een keukentje en een kantoortje. Meer dan honderd kinderen tussen de leeftijd drie en zeven jaar, krijgen hier les. Op een speelse manier leren ze Engels, lezen en schrijven (lees meer...). Wanneer we bij het schooltje arriveren, worden we uitbundig begroet door een twintigtal kinderen, die vol ontzag naar de auto kijken en vervolgens enthousiast met ons meelopen. De speeltoestellen op het pleintje worden direct in beslag genomen. Terwijl Lisa ons de lokalen laat zien, haalt Bas zijn fototoestel te voorschijn en dan is het helemaal feest! Ze willen allemaal maar wat graag op de foto en tonen hun breedste glimlach als Bas met de camera in hun richting kijkt.
    We nemen afscheid van de kinderen en gaan een kijkje nemen bij de grond waar in januari een nieuwe school gebouwd zal worden. De stenen liggen al klaar en de locatie is ideaal; het uitzicht is prachtig! Na de bezichtiging van de grond keren we terug en zetten we Lisa thuis af in het dorpje Bulenga. Een uitnodiging om haar familie te ontmoeten slaan we natuurlijk niet af. Ons eerste bezoek aan een lokale familie thuis. We worden gastvrij ontvangen en krijgen een korte rondleiding, waarbij we zelfs kennis maken met jjajja (oma). Nadat we de zelfvoorzienende tuin bekeken hebben, nemen we afscheid en rijden we terug richting Mukono, om nog voor zonsondergang thuis te zijn. Maar ondanks dat het weekend is, staan we weer aardig vast in Kampala. Het is dan ook al lang en breed donker wanneer we thuis komen...

Naar boven

Zondag, 16 oktober 2005

    Vanmorgen vroeg van huis vertrokken om de Itanda Falls te bezoeken. Vanaf de Bujagali Falls rijden we voor ruim twintig kilometer via een goede weg noordwaarts en nemen in het dorpje Nawampanga een pad dat naar de waterval leidt. Deze plek is nog ruiger dan de Bujagali Watervallen. Niet voor niets wordt dit punt door de rafters "The Bad Place" genoemd! Nu is het er echter heerlijk rustig; geen toerist te bekennen en slechts enkele lokalen die hun was aan de oever van de rivier doen. Verder alleen de groene omgeving en het kolkende water van de Nijl.
    We lunchen bij de Quad Bikes aan het begin van de Bujagali Falls, waarna we een alternatieve route nemen richting Mukono. De rest van de middag brengen we thuis door en 's avonds gaan we uit eten bij één van de lokale restaurantjes in Mukono. Veel keus hebben ze niet, maar de prijs is een stuk aantrekkelijker dan de menukaart: twee hoofdgerechten én tweemaal een halve liter bier voor slechts Ush 8, 000 (circa € 3,50)!

 

Dinsdag, 18 oktober 2005   -   Verjaardag Bas

     Vandaag viert Bas zijn 26e verjaardag. Zijn eerste verjaardag in Oeganda en hopelijk zullen er nog meerdere volgen. Hoewel we ver van huis zitten, zijn familie en vrienden deze dag zeker niet vergeten en krijgt hij een enorme hoeveelheid aan felicitaties. De familie heeft zelfs aan de bijbehorende cadeaus gedacht, voor het vertrek uit Nederland stiekem meegegeven aan Miranda... Bij deze nogmaals bedankt voor de cadeaus en alle felicitaties!!

 

Woensdag, 19 oktober 2005

    Behalve de verjaardag van Bas was gisteren tevens de eerste werkdag voor Miranda. Zoals de meeste 'eerste werkdagen' verlopen, was er weinig te doen en bestond de dag voornamelijk uit het meekijken en -luisteren met haar collega's. Haar tweede werkdag is echter een stuk spannender; niet op kantoor maar een safari in het Queen Elizabeth National Park!

    Woensdagmorgen krijg ik (Miranda) een dringend telefoontje met de vraag of ik dezelfde dag nog naar richting het QENP wil afreizen, samen met twee 'drivers'. We zullen hier een groep toeristen ophalen, enkele excursies maken en zaterdag terugkeren naar Kampala. Natuurlijk zeg ik geen nee tegen een dergelijke uitnodiging. Aan het eind van de middag meld ik me op het kantoor in Kampala, klaar voor mijn eerste safari!
    Ik rijd met de gids/chauffeur Amos mee en de tweede chauffeur zal later volgen. Het geplande vertrek om 17.00 uur loopt natuurlijk uit en het is zeker 18.30 uur voordat we goed en wel de stad uit zijn. Het eerste stukje van de rit zie ik dus nog bij daglicht maar vanaf Mpanga Forest rijden we verder in het donker. In Masaka halen we ons avondeten bij een "take away" restaurant en rijden we door via Mbarara naar het plaatsje Ibanda, waar we tegen middernacht arriveren. Amos heeft voor mij al een kamer gereserveerd in één van de hotels; voor slechts Ush 15,000 (circa € 7,00) kan ik terecht in een eenvoudige maar nette en schone kamer.

Naar boven

Donderdag, 20 oktober 2005

    Hoewel we afgesproken hebben elkaar om 07.00 uur te ontmoeten, staat Amos om 06.15 uur al op mijn deur te bonken. Na het ontbijt vertrekken we richting het hotel om de toeristen op te halen. De komende dagen zullen we een groep van dertien Schotten begeleiden. Ze hebben twee weken in Ibanda gezeten om voor de organisatie Habitat for Humanity huizen te bouwen. Alvorens weer naar huis te gaan, willen ze nog iets meer van Oeganda zien waarvoor ze Great Lakes Safaris benaderd hebben. Na de kennismaking en een korte toelichting op het programma voor de komende dagen, kunnen we op weg naar het Queen Elizabeth National Park.
    Bij daglicht is de omgeving verbluffend mooi. Het is bijna niet voor te stellen dat je in hartje Afrika zit; zoveel groen, bananen- en theeplantages. Naar mate we verder naar het noordwesten rijden, wordt het landschap bergachtiger. Direct na het dorpje Kahyora arriveren we op een punt vanwaar we een fantastisch, weids uitzicht hebben op het nationaal park. De savanne en bossen strekken zich tot de horizon voor ons uit, zo ver als je kunt kijken. Lake Edward en Lake George zijn duidelijk te onderscheiden, samen met het Kazinga Channel die de twee meren met elkaar verbindt. Het dichte bos van Maramagambo, de wijdse vlaktes met het lange gras, de kratermeren en de moerassen; allen verbergen de voor ons nog onbekende schatten van het wildpark.
    We passeren de ingang van het nationale park met niet meer dan een bord dat ons verwelkomt. Al snel verlaten we de hoofdweg om koers te zetten richting het Maramagambo Forest. Het duurt dan ook niet lang voor het eerste wilde dier zich laat zien: een Uganda kob! Deze hertachtige lijkt op een impala en leeft vooral bij het water en op de graslanden. Hoewel de naam anders doet vermoeden komt de kob in heel Oost-Afrika voor. Wanneer we verder rijden, zien we een groep olive baboons. De bavianen blijven rustig zitten en staren ons nieuwsgierig aan. Ze behoren tot één van de meest aangepaste primaten en leven in een grote groepen, bestaande uit gemiddeld vijftig bavianen. Een andere aap die zich nog laat zien voor we de Jacana Safari Lodge bereiken is de black and white colobus monkey. Deze 'colobus guereza', ook wel zwartwitte franjeaap genoemd, is een mooie langharige aap met een grappige neus en een lange, pluimige staart.
    Het is tegen de middag wanneer we in Jacana Safari Lodge arriveren voor een heerlijke lunch. De lodge is prachtig opgezet, open, en in natuurlijke stijl gebouwd. Zelfs een zwembad ontbreekt niet, met uitzicht op Lake Nyamusingire. Om 15.00 uur starten we met de wandeling die ruim een uur duurt. De Bat Cave, Blue Lake en een enkele black and white colobus vormen de hoogtepunt van de tocht. De grotten zitten vol duizenden 'fruit bats' die veel herrie en vooral veel stank veroorzaken. Net voor de regen zijn we terug en beginnen we aan de rit naar Kasese, een dorpje dat zich net buiten het nationale park en aan de voet van de Rwenzori Mountains bevindt. Onderweg spotten we de Uganda kob in grote getalen. Zelfs enkele buffels, verschillende vogelsoorten én een eenzame olifant laten zich zien! Het comfortabele hotel waar we een nacht zullen verblijven is vernoemd naar de hoogste berg van de Rwenzori: Mount Margherita met een hoogte van 5109 meter! Het is dan ook prachtig gelegen en biedt uitzicht op een golfbaan en het park aan de ene kant en het Rwenzori gebergte aan de andere kant.

 

Vrijdag, 21 oktober 2005

    Vandaag brengen we de hele dag in het QENP door, startend met een game drive in de ochtend. We verlaten de hoofdweg en rijden over smalle zandweggetjes richting Lake George. Hier bevinden zich de Kobs Mating Grounds - een naam van een gebied die de honderden kobs duidelijk eer aan doen! De mannetjes verdedigen fel hun harem van zo'n twintig vrouwtjes tegen jongere tegenstanders. Ook buffels zien we verspreid over de savanne, met af en toe een verdwaalde waterbuck ertussen. Samen met de leeuw, olifant, neushoorn en het luipaard vormt de Afrikaanse buffel de befaamde "Big Five". Dit zijn zeker niet de grootste dieren van Afrika, wat de naam 'Big' wellicht doet vermoeden, maar wel de dieren die vanuit historisch oogpunt het moeilijkste te schieten waren voor de jagers. Al deze vijf dieren zijn namelijk in staat om een mens te doden indien ze zich bedreigd voelen. De kuddes van soms wel honderd buffels staan nu echter vreedzaam te grazen in het savannelandschap en het is moeilijk voor te stellen dat deze als koeien uitziende dieren als één van de gevaarlijkste van Afrika worden beschouwd. Naast de vele vogels, waaronder de nationale kraanvogel, zien we een monitor lizard lui op een rotsblok liggen zonnen. Halverwege stuiten we op een groepje toeristen wiens minibusje vast zit in de modder. Met moeite komen ze los en rijden ze voor ons uit... om na dertig meter wéér vast te komen zitten! Tja, dat is nu het verschil met een 4x4! Langzaamaan rijden we richting Mweya Safari Lodge. Op dit pad zien we veel kobs, waterbucks, bushbucks, warthogs (wrattenzwijnen) en zelfs de Giant Forest Hog. Hoewel het prachtig is om al deze dieren in hun natuurlijke leefomgeving te zien, missen we natuurlijk een blik op een olifant of leeuw. Want was het in begin nog: "Wow, a buffalo!", nu klinkt het meer als "Oh, it's just a buffalo...".
    Aan het eind van de morgen arriveren we bij Mweya Lodge, schitterend gelegen met uitzicht op het Kazinga Channel, waar aan de oever honderden nijlpaarden baden en olifanten komen drinken. Zelfs in de tuin van het hotel wandelen (wilde!) wrattenzwijnen met hun biggetjes rond. Ze behoren niet bepaald tot de categorie dieren die snel een schoonheidsprijs zal winnen en met hun krullende slagtanden zien ze er vrij komisch uit. Ook het zwembad biedt een weids zicht op het wildpark en het water. Eén van de personeelsleden wijst me op een 'snorkelende' olifant; temidden van het kanaal is een olifant met een tocht naar de andere kant bezig en zie je af en toe zijn slurf boven het water uit komen.

    Na rustig geluncht te hebben, is het tijd voor een boottocht over het Kazinga Channel. Ontelbare nijlpaarden en buffels komen hier verkoeling zoeken. Ook laten zich een grote hoeveelheid (water)vogels en zelfs enkele krokodillen vanaf het water bewonderen. De nijlpaard is - na de olifant en witte neushoorn - het derde grootste, op het land levende zoogdier. Ze brengen het grootste gedeelte van de dag in het water door en komen alleen 's nachts aan land om te grazen. Zodra wij met de boot langskomen gaan ze kopje onder, om even later proestend weer boven te komen. Met hun kleine oortjes en oogjes die net boven het water gluren, zou je niet zeggen dat het een agressief dier is. Maar jaarlijks sterven er in Afrika méér mensen door toedoen van nijlpaarden dan door leeuwen. Halverwege de tocht zijn we getuigen van een kudde olifanten die aan het water komt drinken. Alle leeftijden zijn vertegenwoordigd in de groep; van de allerkleinsten tot de volwassen vrouwtjes. Zodra we dicht in de buurt komen, trekken ze zich snel terug in het struikgewas en beginnen ze hun steile klim naar de top van de heuvel. Al met al is de twee uur durende boottocht zonder twijfel één van de hoogtepunten van de safari!
    We sluiten de dag af met een "evening game drive" over het schiereiland van Mweya. En dit maal hebben we echt geluk: we zijn nog geen vijf minuten aan het rijden of een olifant steekt het pad over en stopt bij een acaciastruik langs de weg om te eten. Ademloos blijven we op vijf meter van het reusachtige beest staan kijken. Hoewel hij af en toe waarschuwend met zijn oren klappert, blijft hij rustig staan eten. De ervaring om op zo'n korte afstand van een wilde olifant te zijn, is onbeschrijfelijk. De grote slagtanden, enorme oren en sterke slurf zijn imponerend en ontzagwekkend. Geen dierentuin kan hier tegenop! Al met al blijven we tien minuten naar het indrukwekkende beest staan kijken. Uiteindelijk passeren we de olifant voorzichtig om onze tocht te vervolgen. Vergeleken onze ontmoeting met deze Afrikaanse reus biedt het resterende gedeelte van de game drive weinig interessants. Een familie mangoesten maakt een avondwandeling en tientallen kobs, waterbucks en wrattenzwijnen laten zich in de schemering nog even zien. Wanneer de avond in het Afrikaanse savannepark valt, tegen 19.00 uur, keren we terug naar de lodge.

Naar boven

Zaterdag, 22 oktober 2005

    Helaas al weer tijd om het prachtige natuurpark te verlaten. We vertrekken om 08.00 uur, met nog een lange rit voor de boeg. Na een goede close-up van een olifant gehad te hebben, kan de safari eigenlijk al niet meer stuk. Maar het zou natuurlijk helemaal mooi zijn als we nog een leeuw of luipaard konden bewonderen. Alsof de gebeden verhoord worden, gaat onze wens in vervulling. Terwijl we naar een grazend nijlpaard kijken, ontdekt Amos een 'leopard', half verscholen in het struikgewas. Het luipaard, ofwel panter, zit stil voor zich uit te kijken, misschien op zoek naar zijn ontbijt. Na enkele minuten besluit hij verder te gaan en wandelt gracieus het pad over, op slechts enkele meters van onze auto vandaan. Het is een indrukwekkend gezicht: een uit de klauwen gegroeide kat met een prachtig gevlekte pels.
    Iets verderop staat een andere safariauto naar ons te seinen; ook daar moet iets te zien zijn! En ja hoor, we staan oog in oog met twee leeuwinnen!! Eén van hen maakt zich vrij snel uit de voeten, de andere ligt verscholen in het lange gras en gaapt af en toe verveeld. We kunnen minutenlang van dit fantastische uitzicht genieten, tot de tweede leeuwin het ook welletjes vindt en kalm wegloopt.
    Na het zien van de twee andere diersoorten die deel uitmaken van de Big Five is de safari helemaal compleet. We hebben niets te klagen gehad en kunnen nu met een tevreden gevoel het wildpark achter ons laten. Een familie bavianen en een enkele olifant bevinden zich nog langs de hoofdweg richting de uitgang; een volmaakt afscheid van één van de mooiste natuurgebieden van Afrika.
    De rit vanaf het QENP naar Kampala duurt circa acht uur, een lange tocht maar door een schitterende omgeving. De groep Schotten zetten we in Entebbe af, waar later op de avond hun vlucht naar Europa vertrekt. Het is 20.00 uur wanneer ik uiteindelijk de auto naast ons huis parkeer. Met een paar vermoeiende dagen achter de rug, kan ik terugkijken op een onvergetelijke kennismaking met het natuurschoon van Oeganda!

Queen Elizabeth National Park
Klik hier voor meer informatie over Queen Elizabeth National Park

 

Maandag, 24 oktober 2005

    Vandaag is een nationale vrije dag vanwege de begrafenis van Obote. Deze man is in de geschiedenis van Oeganda tweemaal president geweest. Beide regeringsperiodes gingen gepaard met veel onrust, geweld en slachtoffers. De laatste twintig jaar van zijn leven bracht Milton Obote in ballingschap in Zambia door, waar hij op tachtigjarige leeftijd overleed. Hoewel de meeste Oegandezen niet rouwig zijn om zijn dood, gunde de huidige president Museveni hem merkwaardig genoeg toch een staatsbegrafenis.
    Terwijl Bas toch gaat werken op deze vrije dag, kan Miranda even rustig bijkomen van de safari. Ook gistermiddag hebben we een rustig dagje op de farm doorgebracht. 's Middags een wandelingetje door Mawa gemaakt, het dorpje waarnaar ons hondje vernoemd is. Onbegrijpelijk dat deze drie huizen (en de farm van Van Zanten) een apart dorp vormen. Zondagavond zijn we wederom uit gaan eten in Mukono, ditmaal bij een klein hotelletje. Het lijkt erop dat als je iets anders dan 'chips' wilt eten, je alleen bij het Colline Hotel terecht kunt. Want ook al wordt ons nog zo'n uitgebreide menukaart getoond, we doen er verstandiger aan eerst te vragen wat ze wél hebben. Het antwoord luidt dan namelijk: "Chips and fish, chips and chicken, chips and beef, chips and liver...".

Naar boven

Zaterdag, 29 oktober 2005

    Afgelopen week was het - op de vrije dag na - een normale werkweek voor zowel Miranda als Bas. Miranda werkt nu drie dagen in de week en houdt zich voornamelijk bezig met het samenstellen van flyers en brochures, en het voorbereiden van de beurzen die begin 2006 in Europa zullen plaatsvinden.

    Zaterdagmorgen neemt Bas de Pajero mee naar de garage voor een kleine servicebeurt. Zoals verwacht neemt de inspectie en vervanging van onderdelen wel een paar uur in beslag. Uren waarin de monteurs nauwelijks iets doen wat Bas niet had gekund. 's Middags staat er een afspraak bij de kapper op de agenda. De kapsalon ziet er vrij modern uit en tot onze opluchting zijn we niet de enige blanken die hier komen. Hoewel een knipbeurt niet veel kost (ca. € 7,00), valt het ons beide tegen; óók dit hadden we net zo goed zelf kunnen doen! Nu maar hopen dat het haar van Bas weer snel aangroeit... Na de kapper gaan we nog even bij de Game en Shoprite langs om inkopen te doen. Beide winkels zijn tot onze verrassing al helemaal in kerststijl ingericht. Kerststalletjes, -ballen en zelfs kunstkerstbomen in alle kleuren - alles is hier te koop om de kerstsfeer in huis te halen!

    We eten thuis en tegen 21.00 uur rijden we opnieuw richting Kampala. Het is zaterdagavond dus goed voor een avondje stappen! We beginnen in het Just Kicking Café. Op een handjevol mensen na, zowel lokalen Just Kickingals blanken, is de bar vrij leeg. Het sportcafé staat bekend om haar uitzendingen van voetbal- en rugbywedstrijden uit de English Premiership en is daarom met name bij de Engelse expats erg populair. Na een biertje gaan we verder naar de volgende kroeg: O'Leary's, een Ierse pub. Hier is het al iets drukker, zeker als blijkt dat een groep toeristen het Just Kicking Café ook voor deze pub heeft verruild. Terwijl we aan de bar zitten, worden we lastig gevallen door een stel Zuid-Afrikanen, die duidelijk een biertje teveel op hebben. In hun half verstaanbare Zuid-Afrikaanse taaltje proberen ze een gesprek met ons te voeren. Rond middernacht verlaten we de pub. Geen latertje dus, maar we moeten ook nog een eind terugrijden.

 

Zondag, 30 oktober 2005

    Halverwege de ochtend rijden we naar de hoofdstad. We besluiten de Kasubi Tombs te bezoeken, net buiten het centrum. Deze historische trekpleister bestaat uit een informatiecentrum en een groot veld waaraan verschillende hutjes liggen. De Tomb zelf is een grote hut met een enorm rieten dak en bevat de graftomben van vier koningen van de Buganda: Muteesa I (1856-1884), Mwanga II (1884-1897), Sir Daudi Chwa (1897-1939) en Edward Muteesa II (1939-1966). De hutjes die het veld omringen waren destijds bestemd voor de vrouwen van de koning. Onze gids, die bij de entreeprijs inbegrepen is, geeft een interessante toelichting. Hij vertelt dat de koning 84 vrouwen had; elke nacht sliep hij met een ander. Hoeveel kinderen had hij dan wel niet, vragen we ons stiekem af. Maar deze vraag blijft onbeantwoord...
    We lunchen in het centrum van de stad en brengen een bezoekje aan de Crafts Market. Tientallen kleine winkeltjes bieden hier Afrikaanse handwerken aan, voornamelijk afkomstig uit Kenia. Wij slaan de traditionele souvenirs over en kopen alleen een boekje "English-Luganda"; handig om de taal onder de knie te krijgen. Terug in Mukono stoppen we langs de weg om twee rieten stoelen en krukjes te kopen. Voor op de veranda. En hoewel ze er niet zo uit zien, zitten de stoeltjes verbazingwekkend comfortabel!

Naar boven

 

Overzicht Onze Ervaringen