Woensdag,
2 november 2005
Precies twee maanden in Oeganda! En
nog steeds geen spijt, integendeel...
Morgen is weer een nationale vrije
dag: het einde van de Ramadan, oftewel het Suikerfeest. Hoewel
slechts 16% van de bevolking de islam aanhangt, behoort ook
hun feest tot een publieke feestdag. Tot vannacht was het
nog onduidelijk of de vrije dag vandaag of morgen zou plaatsvinden.
Afhankelijk van de stand van de maan zou vastgesteld worden
of de moslims nog een dag moesten vasten. En aangezien de
maan niet zichtbaar was afgelopen nacht, is donderdag tot
de "Eid al-Fitr" uitgeroepen.
Donderdag,
3 november 2005 - Eid al-Fitr
Vandaag gaan we voor het eerst een
stukje met Mawa rijden. We plaatsen haar op de grond naast
de bestuurder, waar ze half onder de stoel gaat liggen. Het
is verrassend hoe rustig ze blijft. Ook wanneer Miranda haar
op schoot neemt, blijft ze kalm en nieuwsgierig uit het raam
kijken. Of het nu door dit ritje met de auto komt is niet
te zeggen, maar Mawa lijkt het geluid van de motor voortaan
te herkennen. Wanneer Miranda na een werkdag rond 18.30 uur
de farm op komt rijden, is Bas meestal met Mawa aan het wandelen.
Zodra het hondje de auto ziet (of hoort) rent ze zo hard ze
kan naar huis om haar vrouwelijke baasje uitbundig te begroeten.
Daarnaast heeft Mawa zich inmiddels ook ontpopt als onze persoonlijke
'security guard'. Zodra een voor haar onbekend persoon de
veranda nadert, begint ze waarschuwend te blaffen en stopt
pas als één van ons erbij komt. De meeste werknemers
van Van Zanten zijn sowieso al bang voor dit kleine beestje,
maar door haar geblaf blijven ze helemaal uit de buurt!
Zondag,
6 november 2005
Direct na de lunch rijden we naar
Kampala. Bas z'n auto is opnieuw bij de garage, dus we zijn
genoodzaakt onze tweede auto te nemen. Eerst naar Ggaba Road
om stoelen voor de woonkamer op de kop te tikken. We zien
twee rieten stoelen naar onze zin en onderhandelen met de
meubelmaker. Op het punt staande om bij het volgende verkooppunt
te gaan kijken, komt de verkoper ons op het laatste moment
achterna en gaat schoorvoetend akkoord met ons 'final offer'.
Ush 100,000 voor twee stoelen, inclusief kussentjes!
Vervolgens rijden we naar het Uganda
Museum een verplicht bezoek als inwoners van het land. Het
museum is groter dan verwacht en toont onder andere handwerken,
potten, sieraden, muziekinstrumenten, traditionele wapens
en een immens grote, houten kano. In drie kwartier hebben
we het hele museum doorgewandeld. Tijd om wat te drinken op
het terras van een Mexicaans restaurant in Kisementi. Terwijl
we met een koud biertje heerlijk in het zonnetje zitten, bedenken
we wat het leven toch goed is Oeganda! We besluiten hier maar
meteen te blijven eten en rijden op de terugweg nog even langs
de supermarkt voor de wekelijkse boodschappen.
Naar boven
Donderdag,
10 november 2005
Een rustig weekje tot nu toe, waarin
Bas elke dag op de farm te vinden is, en Miranda twee dagen
naar Kampala gaat en de overige dagen thuis werkt. Voor Miranda
zijn de vluchten naar diverse beurzen geboekt, wat betekent
dat haar bezoek aan Europa helemaal een feit is. Tweeënhalve
maand, een lange periode waarin Bas en Mawa het met elkaar
zullen moeten stellen en Miranda de koude winter moet trotseren.
Het brengt echter wel één voordeel met zich
mee: carnaval hoeft komend jaar niet overgeslagen te worden!
Een ding wat in geen geval gemist
gaat worden, is de Oegandese verkeerssituatie. Elke dag zie
je hier weer nieuw aangereden honden langs de weg liggen en
af en toe zit er een matatu in de greppel of in de kreukels.
Verder vragen verschillende wegen in Kampala en rond Namaiba
om behendige slalomvaardigheden zodat de gaten in de weg ontweken
kunnen worden. En wanneer je níet bezig bent met het
- soms tevergeefs - vermijden van deze 'potholes', dan moet
je wel vrachtwagens ontwijken die met een rotgang de berg
afrijden en geen centimeter aan de kant gaan! Tja, de wet
van de grootste (en sterkste) auto geldt hier...
Zaterdag,
12 november 2005
We vertrekken vroeg vanaf de farm
om via Kampala richting Mpigi te rijden. De rit duurt al met
al nog zo'n twee uur; je moet er wat voor over hebben om een
boswandeling te maken! Terwijl we eerst een verfrissende soda
drinken, zien en horen we de apen achter ons in de bomen.
Voor de Red-tailed monkey en de zwart-witte neushoornvogels
hoeven we de wandeling dus niet meer te maken, die laten zich
hier al uitgebreid bewonderen. Via de zuidelijke "Hornbill
Trail" lopen we naar het moeras, een tocht van vijf kwartier.
De 'swamp' blijkt echter niet meer dan een vijvertje te zijn,
omringd door papyrus en andere moerasplanten. We wandelen
via een ander pad weer terug en besluiten op de weg naar Kampala
een stop in Mpambire te maken om een traditionele Oegandese
drum te kopen. Een grote deze keer! Met een beetje afdingen
krijgen we een flinke, met witte geitenhuid bekleedde, drum
mee voor Ush 30,000, een kleine € 15,- dus.
Zondag,
13 november 2005
's Morgens nemen we Mawa mee voor
een ritje in de omgeving. We slaan het pad langs de theeplantage
in. Niet bepaald de meest egale en comfortabele weg... en
bij nader inzien geen goed idee. Mawa toont totaal geen belangstelling
voor wat er zich buiten afspeelt, maar ligt suf op Miranda's
schoot. Wanneer we na een half uurtje op de smalle weg draaien
en haar even uit de auto laten, laat het hondje blijken dat
ook zij het geen goed idee vond; haar ontbijt kan ze niet
meer binnen houden.
Na de lunch rijden we met onze buurman
Hans naar Kampala voor een heuse interlandwedstrijd: Nederland
- België! Dankzij het initiatief van de twee ambassades
ontmoeten de Belgen en Nederlanders elkaar voor een vriendschappelijke
competitie. Uit alle uithoeken van Oeganda zijn spelers opgetrommeld
voor het elftal, waar Bas en Hans ook deel van uitmaken. Een
zeer gevarieerd team laten we maar zeggen! Hoewel, in feite
heeft Bas nog nooit op zo'n hoog niveau gespeeld: 1100 meter!
Oranje shirtjes, gesponsord door de KLM, de Nederlandse vlag
én het volkslied maken de wedstrijd helemaal af. Wanneer
het er even naar uit ziet dat Nederland een elfde man mist,
werpt Jacques zich op als reddende engel. Zo is het elftal,
én het team van Van Zanten, toch nog compleet!
Om klokslag 16.00 uur start de wedstrijd.
De eerste helft begint moeizaam voor de Nederlanders. Hoewel
de tribune goed vol zit en iedereen zijn ploeg enthousiast
aanmoedigt, mag het support voor Nederland niet baten. Het
team wordt helemaal overlopen door de Belgen, die maar liefst
twee maal weten te scoren. Aangezien Nederland met moeite
elf man bij elkaar heeft gekregen, is er geen ruimte voor
een wissel. België heeft zich daarentegen beter voorbereid
en wisselt om de tien minuten wel een keer. Met een 2-0 achterstand
komt het Nederlandse team in de tweede helft verrassend sterk
terug. Nu zijn het de Belgen die nauwelijks meer aan de bal
komen. Bas brengt weer vuur in het spel met een prachtig doelpunt.
Dankzij een voorzet op maat zet de linksbuiten via een strakke
kopbal de score op 2-1. Niet veel later zorgt spits Sjaak
met een bekeken vrije trap voor de gelijkmaker. Ondanks de
talrijke kansen die de Nederlanders nog krijgen en het feit
dat ze duidelijk sterker zijn dan de Belgen, blijft de stand
op 2-2 steken. Door het gelijkspel blijven rellen gelukkig
uit en gaan we een gezellige derde helft in.
Naar boven
Maandag,
14 november 2005
Gisteren mochten dan rellen voorkomen
zijn, vandaag is het een ander verhaal! Voor het eerst merken
we iets van de spanningen rondom de presidentsverkiezingen
die gaan komen. Maandagmiddag wordt Dr. Kizza Besigye gearresteerd,
oppositieleider en één van de grootste rivalen
van president Museveni. Beschuldigd van samenzwering met de
rebellenpartij PRA, verraad van het land én verkrachting
van een vrouw in 1997, wordt hij naar het politiebureau geleid.
Tja, dat is natuurlijk ook een manier om je tegenstander uit
te schakelen!
Natuurlijk blijft de arrestatie van
Besigye niet onopgemerkt. Tegen de tijd dat Miranda op het
punt staat om haar werk te verlaten, is het centrum van Kampala
veranderd in een grote chaos. Aanhangers van de FDC, de politieke
partij van Besigye, gaan massaal de straat op en uiten hun
protest door middel van vernielingen, plunderingen van winkels
en het in brand steken van auto's van de huidige regering
(lees
meer...). Het gevolg is dat niemand zich meer in het centrum
waagt, maar een veilige weg kiest om de stad te verlaten.
Helaas voor Miranda lijkt iedereen háár shortcut
te nemen, waardoor ze dus iets later thuis komt dan gewoonlijk.
Om precies te zijn, vijf uur later...
Dinsdag,
15 november 2005
Aangezien Besigye vandaag al voor
het gerecht moet komen - soms gaan dingen hier verdacht snel!
- lijkt het Miranda verstandiger om maar een dagje thuis te
werken. De ochtend in Kampala staat zoals verwacht weer in
het teken van rellen. Winkels en autobanden worden in brand
gestoken en de 'Anti Riot Police' wordt met stenen bekogeld.
Naast de bijna 60 arrestaties die volgen, valt er zelfs één
dode tijdens het verhinderen van een inbraak in een winkel.
Ondertussen volgen wij het nieuws
belangstellend en een tikkeltje argwanend. Het is merkwaardig
hoe er met dit incident wordt omgegaan. Mocht er zoiets in
Nederland gebeuren dan zouden de rellen op alle voorpagina's
staan en tot vervelens toe in het nieuws herhaald worden.
Hier wordt er slechts miniem over gesproken en zelfs de voorpagina
van de grootste krant van Oeganda, de New Vision, is voornamelijk
gereserveerd voor ander groot nieuws: hoe Museveni ervoor
gaat zorgen dat middelbaar onderwijs voor iedereen gratis
wordt! Onnodig om je af te vragen wie er bepaalt wat in de
dagbladen gepubliceerd wordt...
Vrijdag,
18 november 2005
De rust is weer teruggekeerd in Kampala
City. De afgelopen twee dagen is Miranda gewoon gaan werken
en was er niets te merken van de voorgaande spanningen. De
gearresteerde Kizza Besigye is op borgtocht vrij en zijn zaak
zal pas volgende week vervolgd worden.
Op de farm zijn de veiligheidsregels
echter wel verscherpt. Vandaag krijgen we allemaal een identiteitspasje,
niemand uitgezonderd dus ook Mawa niet. Officieel moet de
security bij de gate hiernaar vragen en nu kan Mawa eindelijk
ook bewijzen dat ze hier woont. Naast een eigen ID-pasje wordt
Mawa vandaag tevens verwend met een heus hondenhok. De kartonnen
doos, die de afgelopen maanden dienst deed als onderkomen,
is inmiddels half afgebroken door de bewoonster. Ter vervanging
wordt er een houten hokje op de veranda geplaatst, compleet
met deurtje en golfplaten dak.
Hoewel Mawa meestal haar best doet
om als onze persoonlijke security op te treden, laat ze ons
in de steek als het er echt op aan komt. Zodra iemand van
de veiligheidsdienst met zijn geweer aan komt lopen, begint
ze eerst - op veilige afstand weliswaar - dapper te blaffen
en te grommen. Waagt de guard zich echter nog dichterbij,
dan is de keuze niet moeilijk voor Mawa; ze maakt dat ze weg
komt, ons alleen achterlatend...
Naar boven
Zaterdag,
19 november 2005
Een rustig weekend, zonder grote plannen
aangezien Bas beide dagen moet werken. 's Avonds besluiten
we een biertje te gaan drinken in de bar van het Colline Hotel.
Een klein zwart-wit poesje is op het verkeerde moment op de
verkeerde plek; Bas rijdt er zonder pardon overheen! Het ene
moment staart hij ons nog verschrikt aan, het andere moment
voelen we een kleine bobbel…
In de bar van het hotel is het rustig.
Op een Oegandees stelletje en enkele verdwaalde blanken na,
zorgt alleen de reusachtige tv voor geluid; een Engelse voetbalwedstrijd
die met een half oog bekeken wordt.
Zondag,
20 november 2005
Hoewel we nu officieel midden in het
regenseizoen zitten, kenmerken de afgelopen dagen zich door
een wolkeloze hemel, stralende zon en hoge temperaturen. Als
er al regen valt dan is het slechts een klein buitje in de
nacht.
Op deze warme zondagmorgen maken we
een wandeling over de farm. Een familie Vervet Monkeys slingert
van boom naar boom, net aan de andere kant van het hek. Ondertussen
volgt Mawa ons op de voet en verliest ons geen seconde uit
het oog. Geheel uitgeput ploft ze na de wandeling op de veranda
neer, om het volgende uur niet meer overeind te komen. Na
de lunch rijden we even naar Mukono om enkele souvenirs te
kopen. Hoewel er een beperkt aantal winkeltjes zijn, bieden
ze tezamen een grote keus aan rieten mandjes, houten beelden,
trommels en andere Afrikaanse handwerken. We kopen een paar
leuke, typische souvenirs, zoals een gorilla, maskers en mannetjes
die aan de mahua (een lokale alcoholische drank) zitten. Rond
18.00 uur meldt de night operator zich bij ons, wat betekent
dat we met een gerust hart de farm kunnen verlaten. We rijden
naar Kampala om een hapje te eten bij het restaurant Ethiopian
Village. Het eten laat lang op zich wachten, maar we amuseren
ons dankzij onhandige chauffeurs die met moeite de krappe
parkeerplaats verlaten. Ondertussen klinkt Ethiopische muziek
uit de box nabij ons tafeltje, een mengeling van (Noord-)Afrikaanse
en Indische klanken. Niet bepaald het type muziek dat je bij
Ethiopië zou verwachten. Wanneer het eten na een klein
uurtje gebracht wordt, laat het zich goed smaken; het was
het wachten waard!
Vrijdag,
25 november 2005
Vanmorgen werd ons de vraag gesteld
of we zin hadden om een weekendje bij de Sipi Falls door te
brengen. Op kosten van de zaak. Natuurlijk laten we die kans
niet schieten. Het duurt even voordat we alles bevestigd krijgen,
maar aan het eind van de dag is het dan eindelijk definitief:
een banda voor twee personen, inclusief de maaltijden en meeste
drankjes. Opvang voor Mawa is geen probleem; onze huishoudster
zal haar op de juiste tijden eten geven. Alvast een goede
test voor de week dat we met de ouders van Miranda op safari
gaan!
Naar boven
Zaterdag,
26 november 2005
Sipi schijnt 4 à 5 uur rijden
te zijn, dus we vertrekken vroeg. In Jinja verspelen we een
klein half uurtje bij het tankstation maar daarna verloopt
de rit soepel. Over het algemeen is de weg bijzonder goed,
met uitzondering van het gedeelte tussen Jinja en Iganga.
Enorme potholes, die een kraterinslag op zich vormen, dwingen
ons al slingerend - en soms de berm in - de weg te volgen.
De prachtige route leidt ons door een vlak
landschap, waar rijstvelden afgewisseld worden door authentieke
plaggenhutjes. De eenvoudige huisjes staan als kleine dorpjes
bij elkaar, ongetwijfeld bewoond door één grote
familie. Een bord met "pas op voor apen" waarschuwt
ons al voor enkele reusachtige bavianen, die rustig langs
de weg naar de passerende auto's zitten te kijken. Omdat we
de shortcut naar Mbale missen, rijden we door via Tororo,
het laatste plaatsje van betekenis vóór de grens
met Kenia. Eenmaal in de buurt van Mbale verandert de omgeving
merkbaar. Hier beginnen de bergen en de talloze watervallen.
De Sipi Falls!
Tegen 12.30 uur arriveren we bij Volcanoes
Sipi Lodge, gelegen aan de voet van de Mount Elgon, op 1750
meter. Met de top Wagagai op 4321 meter hoogte, is deze berg
de vierde hoogste van Afrika. Het uitzicht dat we vanaf de
lodge hebben, is adembenemend. Aan de ene kant de smalle,
hoge waterval die zich ruim 90 meter naar beneden stort en
aan de andere kant strekt zich de vlakte van Oost- en Noord-Oeganda
voor ons uit: Karamojaland. Een enigszins verboden gebied
voor ons, want de Karamojong stam staat niet bekend als het
meest vredelievende volk van Oeganda...
Na een heerlijke lunch maken we ons klaar
voor een lange wandeling in de omgeving. Een jonge gids zal
ons meenemen naar drie verschillende watervallen en enkele
grotten. We wandelen eerst door het dorpje Sipi alvorens aan
een steile afdaling te beginnen. Nauwlettend het pad volgend
om niet onverwachts naar beneden te glijden, lopen we helemaal
naar de voet van de schilderachtige waterval. De wandelstokken
die we zelf hadden meegenomen, blijken ons hier de benodigde
steun te bieden. Na ruim een half uur dalen, bereiken we de
voet van de waterval, waar het water met een enorme kracht
uitkomt in een snelstromend riviertje en een felgekleurde
regenboog vormt.
Nu begint de steile klim naar boven.
Tussen de bananenplantages banen we ons een weg de berg op,
af en toe rustend om een slokje water te drinken. Bij de reeks
grotten aangekomen, bijna op het hoogste punt, blijven we
even staan, maar in de grotten zelf valt weinig te zien. Over
de verharde weg wandelen we naar Sipi Falls Camp waar ons
een tweede klim wacht. In de felle zon lopen we naar de tweede
waterval. Hier is het mogelijk om áchter de waterval
te komen, ondertussen genietend van de verkoeling die de minuscule
regendruppeltjes met zich meebrengen. Maar we zijn er nog
niet! We klimmen nog verder omhoog, richting de derde en hoogste
waterval. Al deze watervallen worden gevoed door de smeltende
sneeuw van de Mount Elgon. Opmerkelijk is echter dat je achter
deze derde waterval geen hoger punt ziet. We passeren kleine
meertjes waar de lokale bevolking hun dagelijkse wasbeurt
komen doen - niet alleen hun kleding maar ook zichzelf. Het
pad is inmiddels zo goed als verdwenen en nu zoeken we onze
weg temidden van droge maïsvelden. Het is een lange tocht
maar eindelijk bij de waterval aangekomen wacht ons een heerlijke
verkoeling. Zorgde de tweede waterval nog voor kleine, glinsterende
waterdruppeltjes; hier, aan de voet van de derde waterval,
krijgen we een rijkelijke douche.
Opgefrist en vol nieuwe energie beginnen
we aan de terugweg. De alternatieve route leidt onsdoor het
échte hart van Afrika! We passeren kleine dorpjes,
groene bananenplantages en typische, Afrikaanse banda's. De
mensen begroeten ons vriendelijk en kinderen lopen een stuk
met ons mee, dolblij als ze ons lege flesje water krijgen.
Weer terug op de verharde weg, nemen
we nog een kijkje bij de 'Bat Cave', waar overigens geen vleermuis
te bekennen is. Het is 17.30 uur wanneer we terug zijn bij
de lodge. Met een welverdiend drankje nemen we plaats op het
terras en tevreden kijken we uit over de waterval en de Karamoja
Vallei. Een klein half uurtje later gaan we met onze gids
op weg naar Crow's Nest, om hier de berg op te lopen voor
een schitterend view point op de weidse vlakte en de ondergaande
zon. 's Avonds genieten we van een heerlijke (échte)
douche in de buitenlucht en een uitgebreid diner. Terwijl
een felle wind vanaf de vlakte de lodge omsluit, drinken we
nog een glaasje wijn in de bar. Geheel vermoeid door de wandeling
gaan we echter vroeg naar bed.
Zondag,
27 november 2005
Het warme water, dat zoals afgesproken
om 07.30 uur gebracht zou worden, blijft achterwege. Na tevergeefs
wachten verschijnen we om 08.15 uur aan een goed verzorgd
ontbijt. Niet veel later checken we uit. Aangezien we tot
onze verbazing helemaal niets hoeven te betalen, voorzien
we het personeel maar van een royale, welverdiende fooi.
Met het plan om op deze zonnige morgen een korte wandeling
aan de voet van de Mount Elgon te maken, volgen we de weg
richting Kapchorwa en draaien we een vrij slechte weg naar
het kantoor van UWA in. De medewerkers begroeten ons zó
enthousiast dat we ons afvragen of wij de enige bezoekers
in de afgelopen weken zijn! De entree van het park plus de
kosten voor de wandeling zijn echter dermate hoog dat we het
niet waard vinden voor slecht twee uurtjes wandelen. We besluiten
verder door te rijden naar Kapchorwa, één van
de laatste plaatsjes voor de grens. Hoewel we nu op korte
afstand van Kenia zitten, houdt de verharde weg hier op en
leidt een zeer slecht pad naar het grensplaatsje Suam. Voor
de tweede maal deze morgen maken we rechtsomkeert en rijden
we via de pittoreske route terug naar Mbale. We maken een
korte stadstour door het plaatsje, dat bij nader inzien niet
veel voorstelt, en gaan uiteindelijk lunchen in het Mount
Elgon Hotel. Tegen 14.00 uur beginnen we aan onze terugreis
naar Mukono, deze keer wél via de nieuwe weg naar Iganga.
Met enkele korte stops onderweg om groente en fruit te kopen,
doen we er ongeveer drieënhalf uur over. Wanneer we de
farm oprijden, zit Mawa tot onze opluchting gezond en wel
op de veranda, nog springlevend. En de opluchting is zichtbaar
wederzijds...
Naar boven |
