Home
           
September 2005 September 2005 November 2005 Oktober 2005 December 2005 November 2005 Oktober 2005 December 2005 Terug naar overzicht Terug naar overzicht
 

Zaterdag, 12 november 2005

Maandag, 14 november 2005

Dinsdag, 15 november 2005

Vrijdag, 18 november 2005

Zaterdag, 19 november 2005

Zondag, 20 november 2005

Vrijdag, 25 november 2005

Zaterdag, 26 november 2005

Zondag, 27 november 2005

 

Woensdag, 2 november 2005

    Precies twee maanden in Oeganda! En nog steeds geen spijt, integendeel...
    Morgen is weer een nationale vrije dag: het einde van de Ramadan, oftewel het Suikerfeest. Hoewel slechts 16% van de bevolking de islam aanhangt, behoort ook hun feest tot een publieke feestdag. Tot vannacht was het nog onduidelijk of de vrije dag vandaag of morgen zou plaatsvinden. Afhankelijk van de stand van de maan zou vastgesteld worden of de moslims nog een dag moesten vasten. En aangezien de maan niet zichtbaar was afgelopen nacht, is donderdag tot de "Eid al-Fitr" uitgeroepen.

 

Donderdag, 3 november 2005   -   Eid al-Fitr

    Vandaag gaan we voor het eerst een stukje met Mawa rijden. We plaatsen haar op de grond naast de bestuurder, waar ze half onder de stoel gaat liggen. Het is verrassend hoe rustig ze blijft. Ook wanneer Miranda haar op schoot neemt, blijft ze kalm en nieuwsgierig uit het raam kijken. Of het nu door dit ritje met de auto komt is niet te zeggen, maar Mawa lijkt het geluid van de motor voortaan te herkennen. Wanneer Miranda na een werkdag rond 18.30 uur de farm op komt rijden, is Bas meestal met Mawa aan het wandelen. Zodra het hondje de auto ziet (of hoort) rent ze zo hard ze kan naar huis om haar vrouwelijke baasje uitbundig te begroeten. Daarnaast heeft Mawa zich inmiddels ook ontpopt als onze persoonlijke 'security guard'. Zodra een voor haar onbekend persoon de veranda nadert, begint ze waarschuwend te blaffen en stopt pas als één van ons erbij komt. De meeste werknemers van Van Zanten zijn sowieso al bang voor dit kleine beestje, maar door haar geblaf blijven ze helemaal uit de buurt!

 

Zondag, 6 november 2005

    Direct na de lunch rijden we naar Kampala. Bas z'n auto is opnieuw bij de garage, dus we zijn genoodzaakt onze tweede auto te nemen. Eerst naar Ggaba Road om stoelen voor de woonkamer op de kop te tikken. We zien twee rieten stoelen naar onze zin en onderhandelen met de meubelmaker. Op het punt staande om bij het volgende verkooppunt te gaan kijken, komt de verkoper ons op het laatste moment achterna en gaat schoorvoetend akkoord met ons 'final offer'. Ush 100,000 voor twee stoelen, inclusief kussentjes!
    Vervolgens rijden we naar het Uganda Museum een verplicht bezoek als inwoners van het land. Het museum is groter dan verwacht en toont onder andere handwerken, potten, sieraden, muziekinstrumenten, traditionele wapens en een immens grote, houten kano. In drie kwartier hebben we het hele museum doorgewandeld. Tijd om wat te drinken op het terras van een Mexicaans restaurant in Kisementi. Terwijl we met een koud biertje heerlijk in het zonnetje zitten, bedenken we wat het leven toch goed is Oeganda! We besluiten hier maar meteen te blijven eten en rijden op de terugweg nog even langs de supermarkt voor de wekelijkse boodschappen.

Naar boven

Donderdag, 10 november 2005

    Een rustig weekje tot nu toe, waarin Bas elke dag op de farm te vinden is, en Miranda twee dagen naar Kampala gaat en de overige dagen thuis werkt. Voor Miranda zijn de vluchten naar diverse beurzen geboekt, wat betekent dat haar bezoek aan Europa helemaal een feit is. Tweeënhalve maand, een lange periode waarin Bas en Mawa het met elkaar zullen moeten stellen en Miranda de koude winter moet trotseren. Het brengt echter wel één voordeel met zich mee: carnaval hoeft komend jaar niet overgeslagen te worden!
    Een ding wat in geen geval gemist gaat worden, is de Oegandese verkeerssituatie. Elke dag zie je hier weer nieuw aangereden honden langs de weg liggen en af en toe zit er een matatu in de greppel of in de kreukels. Verder vragen verschillende wegen in Kampala en rond Namaiba om behendige slalomvaardigheden zodat de gaten in de weg ontweken kunnen worden. En wanneer je níet bezig bent met het - soms tevergeefs - vermijden van deze 'potholes', dan moet je wel vrachtwagens ontwijken die met een rotgang de berg afrijden en geen centimeter aan de kant gaan! Tja, de wet van de grootste (en sterkste) auto geldt hier...

 

Zaterdag, 12 november 2005

    We vertrekken vroeg vanaf de farm om via Kampala richting Mpigi te rijden. De rit duurt al met al nog zo'n twee uur; je moet er wat voor over hebben om een boswandeling te maken! Terwijl we eerst een verfrissende soda drinken, zien en horen we de apen achter ons in de bomen. Voor de Red-tailed monkey en de zwart-witte neushoornvogels hoeven we de wandeling dus niet meer te maken, die laten zich hier al uitgebreid bewonderen. Via de zuidelijke "Hornbill Trail" lopen we naar het moeras, een tocht van vijf kwartier. De 'swamp' blijkt echter niet meer dan een vijvertje te zijn, omringd door papyrus en andere moerasplanten. We wandelen via een ander pad weer terug en besluiten op de weg naar Kampala een stop in Mpambire te maken om een traditionele Oegandese drum te kopen. Een grote deze keer! Met een beetje afdingen krijgen we een flinke, met witte geitenhuid bekleedde, drum mee voor Ush 30,000, een kleine € 15,- dus.

 

Zondag, 13 november 2005

    's Morgens nemen we Mawa mee voor een ritje in de omgeving. We slaan het pad langs de theeplantage in. Niet bepaald de meest egale en comfortabele weg... en bij nader inzien geen goed idee. Mawa toont totaal geen belangstelling voor wat er zich buiten afspeelt, maar ligt suf op Miranda's schoot. Wanneer we na een half uurtje op de smalle weg draaien en haar even uit de auto laten, laat het hondje blijken dat ook zij het geen goed idee vond; haar ontbijt kan ze niet meer binnen houden.
    Na de lunch rijden we met onze buurman Hans naar Kampala voor een heuse interlandwedstrijd: Nederland - België! Dankzij het initiatief van de twee ambassades ontmoeten de Belgen en Nederlanders elkaar voor een vriendschappelijke competitie. Uit alle uithoeken van Oeganda zijn spelers opgetrommeld voor het elftal, waar Bas en Hans ook deel van uitmaken. Een zeer gevarieerd team laten we maar zeggen! Hoewel, in feite heeft Bas nog nooit op zo'n hoog niveau gespeeld: 1100 meter! Oranje shirtjes, gesponsord door de KLM, de Nederlandse vlag én het volkslied maken de wedstrijd helemaal af. Wanneer het er even naar uit ziet dat Nederland een elfde man mist, werpt Jacques zich op als reddende engel. Zo is het elftal, én het team van Van Zanten, toch nog compleet!

    Om klokslag 16.00 uur start de wedstrijd. De eerste helft begint moeizaam voor de Nederlanders. Hoewel de tribune goed vol zit en iedereen zijn ploeg enthousiast aanmoedigt, mag het support voor Nederland niet baten. Het team wordt helemaal overlopen door de Belgen, die maar liefst twee maal weten te scoren. Aangezien Nederland met moeite elf man bij elkaar heeft gekregen, is er geen ruimte voor een wissel. België heeft zich daarentegen beter voorbereid en wisselt om de tien minuten wel een keer. Met een 2-0 achterstand komt het Nederlandse team in de tweede helft verrassend sterk terug. Nu zijn het de Belgen die nauwelijks meer aan de bal komen. Bas brengt weer vuur in het spel met een prachtig doelpunt. Dankzij een voorzet op maat zet de linksbuiten via een strakke kopbal de score op 2-1. Niet veel later zorgt spits Sjaak met een bekeken vrije trap voor de gelijkmaker. Ondanks de talrijke kansen die de Nederlanders nog krijgen en het feit dat ze duidelijk sterker zijn dan de Belgen, blijft de stand op 2-2 steken. Door het gelijkspel blijven rellen gelukkig uit en gaan we een gezellige derde helft in.

Naar boven

Maandag, 14 november 2005

    Gisteren mochten dan rellen voorkomen zijn, vandaag is het een ander verhaal! Voor het eerst merken we iets van de spanningen rondom de presidentsverkiezingen die gaan komen. Maandagmiddag wordt Dr. Kizza Besigye gearresteerd, oppositieleider en één van de grootste rivalen van president Museveni. Beschuldigd van samenzwering met de rebellenpartij PRA, verraad van het land én verkrachting van een vrouw in 1997, wordt hij naar het politiebureau geleid. Tja, dat is natuurlijk ook een manier om je tegenstander uit te schakelen!
    Natuurlijk blijft de arrestatie van Besigye niet onopgemerkt. Tegen de tijd dat Miranda op het punt staat om haar werk te verlaten, is het centrum van Kampala veranderd in een grote chaos. Aanhangers van de FDC, de politieke partij van Besigye, gaan massaal de straat op en uiten hun protest door middel van vernielingen, plunderingen van winkels en het in brand steken van auto's van de huidige regering (lees meer...). Het gevolg is dat niemand zich meer in het centrum waagt, maar een veilige weg kiest om de stad te verlaten. Helaas voor Miranda lijkt iedereen háár shortcut te nemen, waardoor ze dus iets later thuis komt dan gewoonlijk. Om precies te zijn, vijf uur later...

 

Dinsdag, 15 november 2005

    Aangezien Besigye vandaag al voor het gerecht moet komen - soms gaan dingen hier verdacht snel! - lijkt het Miranda verstandiger om maar een dagje thuis te werken. De ochtend in Kampala staat zoals verwacht weer in het teken van rellen. Winkels en autobanden worden in brand gestoken en de 'Anti Riot Police' wordt met stenen bekogeld. Naast de bijna 60 arrestaties die volgen, valt er zelfs één dode tijdens het verhinderen van een inbraak in een winkel.
    Ondertussen volgen wij het nieuws belangstellend en een tikkeltje argwanend. Het is merkwaardig hoe er met dit incident wordt omgegaan. Mocht er zoiets in Nederland gebeuren dan zouden de rellen op alle voorpagina's staan en tot vervelens toe in het nieuws herhaald worden. Hier wordt er slechts miniem over gesproken en zelfs de voorpagina van de grootste krant van Oeganda, de New Vision, is voornamelijk gereserveerd voor ander groot nieuws: hoe Museveni ervoor gaat zorgen dat middelbaar onderwijs voor iedereen gratis wordt! Onnodig om je af te vragen wie er bepaalt wat in de dagbladen gepubliceerd wordt...

 

Vrijdag, 18 november 2005

    De rust is weer teruggekeerd in Kampala City. De afgelopen twee dagen is Miranda gewoon gaan werken en was er niets te merken van de voorgaande spanningen. De gearresteerde Kizza Besigye is op borgtocht vrij en zijn zaak zal pas volgende week vervolgd worden.
    Op de farm zijn de veiligheidsregels echter wel verscherpt. Vandaag krijgen we allemaal een identiteitspasje, niemand uitgezonderd dus ook Mawa niet. Officieel moet de security bij de gate hiernaar vragen en nu kan Mawa eindelijk ook bewijzen dat ze hier woont. Naast een eigen ID-pasje wordt Mawa vandaag tevens verwend met een heus hondenhok. De kartonnen doos, die de afgelopen maanden dienst deed als onderkomen, is inmiddels half afgebroken door de bewoonster. Ter vervanging wordt er een houten hokje op de veranda geplaatst, compleet met deurtje en golfplaten dak.
    Hoewel Mawa meestal haar best doet om als onze persoonlijke security op te treden, laat ze ons in de steek als het er echt op aan komt. Zodra iemand van de veiligheidsdienst met zijn geweer aan komt lopen, begint ze eerst - op veilige afstand weliswaar - dapper te blaffen en te grommen. Waagt de guard zich echter nog dichterbij, dan is de keuze niet moeilijk voor Mawa; ze maakt dat ze weg komt, ons alleen achterlatend...

Naar boven

Zaterdag, 19 november 2005

    Een rustig weekend, zonder grote plannen aangezien Bas beide dagen moet werken. 's Avonds besluiten we een biertje te gaan drinken in de bar van het Colline Hotel. Een klein zwart-wit poesje is op het verkeerde moment op de verkeerde plek; Bas rijdt er zonder pardon overheen! Het ene moment staart hij ons nog verschrikt aan, het andere moment voelen we een kleine bobbel…
    In de bar van het hotel is het rustig. Op een Oegandees stelletje en enkele verdwaalde blanken na, zorgt alleen de reusachtige tv voor geluid; een Engelse voetbalwedstrijd die met een half oog bekeken wordt.

 

Zondag, 20 november 2005

    Hoewel we nu officieel midden in het regenseizoen zitten, kenmerken de afgelopen dagen zich door een wolkeloze hemel, stralende zon en hoge temperaturen. Als er al regen valt dan is het slechts een klein buitje in de nacht.
    Op deze warme zondagmorgen maken we een wandeling over de farm. Een familie Vervet Monkeys slingert van boom naar boom, net aan de andere kant van het hek. Ondertussen volgt Mawa ons op de voet en verliest ons geen seconde uit het oog. Geheel uitgeput ploft ze na de wandeling op de veranda neer, om het volgende uur niet meer overeind te komen. Na de lunch rijden we even naar Mukono om enkele souvenirs te kopen. Hoewel er een beperkt aantal winkeltjes zijn, bieden ze tezamen een grote keus aan rieten mandjes, houten beelden, trommels en andere Afrikaanse handwerken. We kopen een paar leuke, typische souvenirs, zoals een gorilla, maskers en mannetjes die aan de mahua (een lokale alcoholische drank) zitten. Rond 18.00 uur meldt de night operator zich bij ons, wat betekent dat we met een gerust hart de farm kunnen verlaten. We rijden naar Kampala om een hapje te eten bij het restaurant Ethiopian Village. Het eten laat lang op zich wachten, maar we amuseren ons dankzij onhandige chauffeurs die met moeite de krappe parkeerplaats verlaten. Ondertussen klinkt Ethiopische muziek uit de box nabij ons tafeltje, een mengeling van (Noord-)Afrikaanse en Indische klanken. Niet bepaald het type muziek dat je bij Ethiopië zou verwachten. Wanneer het eten na een klein uurtje gebracht wordt, laat het zich goed smaken; het was het wachten waard!

 

Vrijdag, 25 november 2005

    Vanmorgen werd ons de vraag gesteld of we zin hadden om een weekendje bij de Sipi Falls door te brengen. Op kosten van de zaak. Natuurlijk laten we die kans niet schieten. Het duurt even voordat we alles bevestigd krijgen, maar aan het eind van de dag is het dan eindelijk definitief: een banda voor twee personen, inclusief de maaltijden en meeste drankjes. Opvang voor Mawa is geen probleem; onze huishoudster zal haar op de juiste tijden eten geven. Alvast een goede test voor de week dat we met de ouders van Miranda op safari gaan!

Naar boven

Zaterdag, 26 november 2005

    Sipi schijnt 4 à 5 uur rijden te zijn, dus we vertrekken vroeg. In Jinja verspelen we een klein half uurtje bij het tankstation maar daarna verloopt de rit soepel. Over het algemeen is de weg bijzonder goed, met uitzondering van het gedeelte tussen Jinja en Iganga. Enorme potholes, die een kraterinslag op zich vormen, dwingen ons al slingerend - en soms de berm in - de weg te volgen.
   De prachtige route leidt ons door een vlak landschap, waar rijstvelden afgewisseld worden door authentieke plaggenhutjes. De eenvoudige huisjes staan als kleine dorpjes bij elkaar, ongetwijfeld bewoond door één grote familie. Een bord met "pas op voor apen" waarschuwt ons al voor enkele reusachtige bavianen, die rustig langs de weg naar de passerende auto's zitten te kijken. Omdat we de shortcut naar Mbale missen, rijden we door via Tororo, het laatste plaatsje van betekenis vóór de grens met Kenia. Eenmaal in de buurt van Mbale verandert de omgeving merkbaar. Hier beginnen de bergen en de talloze watervallen. De Sipi Falls!
   Tegen 12.30 uur arriveren we bij Volcanoes Sipi Lodge, gelegen aan de voet van de Mount Elgon, op 1750 meter. Met de top Wagagai op 4321 meter hoogte, is deze berg de vierde hoogste van Afrika. Het uitzicht dat we vanaf de lodge hebben, is adembenemend. Aan de ene kant de smalle, hoge waterval die zich ruim 90 meter naar beneden stort en aan de andere kant strekt zich de vlakte van Oost- en Noord-Oeganda voor ons uit: Karamojaland. Een enigszins verboden gebied voor ons, want de Karamojong stam staat niet bekend als het meest vredelievende volk van Oeganda...

   Na een heerlijke lunch maken we ons klaar voor een lange wandeling in de omgeving. Een jonge gids zal ons meenemen naar drie verschillende watervallen en enkele grotten. We wandelen eerst door het dorpje Sipi alvorens aan een steile afdaling te beginnen. Nauwlettend het pad volgend om niet onverwachts naar beneden te glijden, lopen we helemaal naar de voet van de schilderachtige waterval. De wandelstokken die we zelf hadden meegenomen, blijken ons hier de benodigde steun te bieden. Na ruim een half uur dalen, bereiken we de voet van de waterval, waar het water met een enorme kracht uitkomt in een snelstromend riviertje en een felgekleurde regenboog vormt.
    Nu begint de steile klim naar boven. Tussen de bananenplantages banen we ons een weg de berg op, af en toe rustend om een slokje water te drinken. Bij de reeks grotten aangekomen, bijna op het hoogste punt, blijven we even staan, maar in de grotten zelf valt weinig te zien. Over de verharde weg wandelen we naar Sipi Falls Camp waar ons een tweede klim wacht. In de felle zon lopen we naar de tweede waterval. Hier is het mogelijk om áchter de waterval te komen, ondertussen genietend van de verkoeling die de minuscule regendruppeltjes met zich meebrengen. Maar we zijn er nog niet! We klimmen nog verder omhoog, richting de derde en hoogste waterval. Al deze watervallen worden gevoed door de smeltende sneeuw van de Mount Elgon. Opmerkelijk is echter dat je achter deze derde waterval geen hoger punt ziet. We passeren kleine meertjes waar de lokale bevolking hun dagelijkse wasbeurt komen doen - niet alleen hun kleding maar ook zichzelf. Het pad is inmiddels zo goed als verdwenen en nu zoeken we onze weg temidden van droge maïsvelden. Het is een lange tocht maar eindelijk bij de waterval aangekomen wacht ons een heerlijke verkoeling. Zorgde de tweede waterval nog voor kleine, glinsterende waterdruppeltjes; hier, aan de voet van de derde waterval, krijgen we een rijkelijke douche.
    Opgefrist en vol nieuwe energie beginnen we aan de terugweg. De alternatieve route leidt onsdoor het échte hart van Afrika! We passeren kleine dorpjes, groene bananenplantages en typische, Afrikaanse banda's. De mensen begroeten ons vriendelijk en kinderen lopen een stuk met ons mee, dolblij als ze ons lege flesje water krijgen.
    Weer terug op de verharde weg, nemen we nog een kijkje bij de 'Bat Cave', waar overigens geen vleermuis te bekennen is. Het is 17.30 uur wanneer we terug zijn bij de lodge. Met een welverdiend drankje nemen we plaats op het terras en tevreden kijken we uit over de waterval en de Karamoja Vallei. Een klein half uurtje later gaan we met onze gids op weg naar Crow's Nest, om hier de berg op te lopen voor een schitterend view point op de weidse vlakte en de ondergaande zon. 's Avonds genieten we van een heerlijke (échte) douche in de buitenlucht en een uitgebreid diner. Terwijl een felle wind vanaf de vlakte de lodge omsluit, drinken we nog een glaasje wijn in de bar. Geheel vermoeid door de wandeling gaan we echter vroeg naar bed.

 

Zondag, 27 november 2005

    Het warme water, dat zoals afgesproken om 07.30 uur gebracht zou worden, blijft achterwege. Na tevergeefs wachten verschijnen we om 08.15 uur aan een goed verzorgd ontbijt. Niet veel later checken we uit. Aangezien we tot onze verbazing helemaal niets hoeven te betalen, voorzien we het personeel maar van een royale, welverdiende fooi.
Met het plan om op deze zonnige morgen een korte wandeling aan de voet van de Mount Elgon te maken, volgen we de weg richting Kapchorwa en draaien we een vrij slechte weg naar het kantoor van UWA in. De medewerkers begroeten ons zó enthousiast dat we ons afvragen of wij de enige bezoekers in de afgelopen weken zijn! De entree van het park plus de kosten voor de wandeling zijn echter dermate hoog dat we het niet waard vinden voor slecht twee uurtjes wandelen. We besluiten verder door te rijden naar Kapchorwa, één van de laatste plaatsjes voor de grens. Hoewel we nu op korte afstand van Kenia zitten, houdt de verharde weg hier op en leidt een zeer slecht pad naar het grensplaatsje Suam. Voor de tweede maal deze morgen maken we rechtsomkeert en rijden we via de pittoreske route terug naar Mbale. We maken een korte stadstour door het plaatsje, dat bij nader inzien niet veel voorstelt, en gaan uiteindelijk lunchen in het Mount Elgon Hotel. Tegen 14.00 uur beginnen we aan onze terugreis naar Mukono, deze keer wél via de nieuwe weg naar Iganga. Met enkele korte stops onderweg om groente en fruit te kopen, doen we er ongeveer drieënhalf uur over. Wanneer we de farm oprijden, zit Mawa tot onze opluchting gezond en wel op de veranda, nog springlevend. En de opluchting is zichtbaar wederzijds...

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen