Home
           
September 2005 September 2005 November 2005 Oktober 2005 December 2005 November 2005 Oktober 2005 December 2005 Terug naar overzicht Terug naar overzicht
 

Woensdag, 14 december 2005

Vrijdag, 16 december 2005

Zaterdag, 17 december 2005

Zondag, 18 december 2005

Maandag, 19 december 2005

Dinsdag, 20 december 2005

Woensdag, 21 december 2005

Donderdag 22 december 2005

Vrijdag, 23 december 2005

Zondag, 25 december 2005

Maandag, 26 december 2005

Dinsdag, 27 december 2005

Zaterdag, 31 december 2005

 

Donderdag, 1 december 2005

    Vandaag is het Wereld Aids Dag. Een dag die niet ongemerkt voorbij gaat in Oeganda. Op het eerste gezicht zou je zeggen dat er veel positieve aandacht voor is en dat het de goede kant op gaat. Zeker als je bedenkt dat in de jaren '90 nog 18% van de bevolking besmet was met HIV/AIDS en dit inmiddels teruggebracht is naar 6%. Het is echter interessant om de nieuwsberichten van vandaag in Oeganda met die van Nederland te vergelijken: twee totaal verschillende versies. Zijn de regering en betrokken organisaties in Oeganda zeer optimistisch gestemd over de manier waarop aids bestreden wordt - in Nederland (en heel de EU) maakt men zich juist ernstige zorgen! De miljoenen dollars die de VS beschikbaar stelt om aids te bestijden, gaan namelijk gepaard met de voorwaarde dat het land zich richt op seksuele onthouding, in plaats van het promoten van gebruik van condooms. Gevolg is dat de spreiding van condooms enorm is afgenomen afgelopen jaar. In de afgelopen tien maanden zijn er 32 miljoen condooms onder de bevolking verspreid, terwijl er zo'n 150 miljoen nodig zijn op jaarbasis... Ook de prijs is in korte tijd met maar liefst 300% gestegen. De huidige president van Oeganda ontkent echter het hele probleem; volgens hem is er niets aan de hand en heeft hij overal een logische verklaring voor. Het trieste van dit verhaal is dat bovenstaande informatie uit de Nederlandse media afkomstig is. In Oeganda is er geen krant of nieuwsuitzending die hier iets over meldt. Het belangrijke nieuws zal de lokale bevolking dus nooit bereiken...

    Een onderwerp dat wél het nieuws haalt, dagelijks zelfs, is de zaak tegen Dr Kizza Besigye. Afgelopen dinsdag moest hij bij het gerechtshof komen om de papieren voor zijn vrijlating (op borg) te tekenen. Als een vrij man loopt hij naar buiten... om vervolgens opnieuw in de boeien geslagen te worden. Ditmaal in verband met de lopende beschuldigingen over zijn betrokkenheid bij terrorisme en het illegale bezit van vuurwapens. Besigye wordt dus weer afgevoerd naar de gevangenis, waar hij tot 19 december moet zitten. Dan zal de rechtszaak met betrekking tot de bovengenoemde beschuldigingen plaatsvinden. Handig om te weten dat dit precies vier dagen is ná de nominaties voor de kandidaten van de komende presidentsverkiezingen...

 

Zaterdag, 3 december 2005

    Vandaag moeten we allebei werken. Bas op kantoor op de farm en Miranda gaat voor de tweede achtereenvolgende dag naar Jinja waar de Destination Uganda Expo gehouden wordt. Deze toeristische beurs bevindt zich op een mooie locatie aan de "Source of the Nile". Haar werkgever heeft zelf geen stand maar ze sluiten zich aan bij hun collega's van Adrift, een organisatie gespecialiseerd in raften. Hoewel er veel promotie voor de beurs gemaakt is, valt het aantal bezoekers tegen en verlopen beide dagen erg rustig.
    's Avonds gaan we uit eten bij één van de meest luxe restaurants die er in Kampala te vinden zijn: het Emin Pasha Hotel, waar de goedkoopste kamers ruim 200 dollar per nacht kosten. Het eten is erg goed en de bediening opvallend snel. Voor een uitgebreid 3-gangendiner inclusief drankjes betalen we nog geen € 20 per persoon. Vervolgens gaan we bij het Just Kicking Café nog wat drinken. Het blijft echter bij één biertje, aangezien we nog terug moeten rijden...

Naar boven

Zondag, 4 december 2005

    Tegen 10.00 uur stappen we in de auto om een bezoekje te brengen aan de Sezibwa Falls ('Blue Nile' in het Swahili). Hoewel de naam meerdere watervallen impliceert, is er slechts één te bezichtigen. Een vrij aardige nog wel. Net na ons arriveert een groep toeristen, Indiërs vermoeden we. Ze blijken echter uit Bangladesh afkomstig te zijn, zo ontdekken we wanneer enkelen van hen kennis komen maken. Vervolgens zijn ze niet meer bij ons weg te slaan. De waterval en zelfs het schilderachtige, Afrikaanse plaggenhutje achter ons lijken ze vergeten te zijn. Voor we het weten, zijn wíj - twee Europese 'toeristen' - de hoofdattractie. Fototoestellen worden tevoorschijn gehaald en ze vragen netjes of ze een foto van ons mogen maken. Wij zijn de kwaadste niet en willen wel meewerken aan een mooi aandenken aan de ontmoeting met twee blanken toeristen. "No problem", antwoorden we dus.
    Wanneer we echter twintig foto's later nóg steeds staan te poseren, beginnen we ons af te vragen waar we in hemelsnaam aan begonnen zijn. Gelukkig komt er een eind aan de fotoshoot en gaat het groepje Bangladeshis hun reisgenoten achterna, die inmiddels al de top van de waterval bereikt hebben. We wachten geduldig tot ze daar weg zijn, alvorens wij naar boven lopen. We willen geen tweede ontmoeting met hen riskeren!

    Wanneer we Mawa van haar lunch hebben voorzien, gaan we zelf ook lunchen - bij de Shoprite in Kampala. De rest van de middag spenderen we aan inkopen doen bij verschillende supermarkten en maken we nog een stop bij de meubelboulevard, alvorens we weer terugkeren naar huis.


Maandag, 5 december 2005

   Sinterklaasavond! Pieten genoeg hier, maar het Sinterklaasgebeuren gaat geheel aan ons voorbij. Geen pakjes voor ons dit jaar.
  Maandagavond volgen we het nieuws omtrent de zware aardbeving in Oost-Afrika op de Nederlandse radio. Voor ons geen verrassing, want we hebben 'm zelf gevoeld. 's Middags, rond 15.00 uur begint de grond zachtjes te trillen, langzaam steeds duidelijker merkbaar. Het is niet zozeer de kracht maar de aanhoudendheid van de aardbeving die ons doet opschrikken; het lijkt een eeuwigheid te duren voordat de trillingen ophouden. Ook in Kampala haasten mensen zich uit het kantoor waar Miranda werkt. Aardbevingen komen in dit gebied niet veelvuldig voor en gebouwen zijn niet bestand tegen aardschokken. Later op de dag bereikt het nieuws ons dat de trillingen afkomstig waren van een aardbeving van 7,0 op de schaal van Richter. Terwijl het epicentrum zich onder het Tanganyikameer in Congo bevond, was de schok in maar liefst zes landen in Oost-Afrika merkbaar. Zelfs in Nairobi in Kenia, dat op ruim 1000 kilometer afstand ligt.

 

Vrijdag, 9 december 2005

  Terwijl Bas op de farm de boel onder controle probeert te houden, geniet Miranda van een nieuwe FAM-trip. Ditmaal een bezoek aan het eiland van de chimpansees: Ngamba Island Chimpanzee Sanctuary in Lake Victoria. Zo'n 96% van het 40 hectare grote eiland is bebost en staat ter beschikking van de chimpansees die hier leven. De apen, die ooit als binnengebracht zijn als wees of geconfisqueerd van stropers, kunnen niet meer teruggeplaats worden in de vrije natuur. De meerderheid is afkomstig uit Kibale en Congo.
(lees meer...)

  Samen met een twintigtal Oegandese collega's uit de reiswereld verzamelt Miranda zich bij het Uganda Wildlife Centre vanwaar de boot naar het eiland vertrekt. Geen speedboat maar een gemotoriseerd lokaal bootje brengt hen in twee uur naar het eiland. Een lange tocht maar desalniettemin erg mooi en - dankzij de vrij hoge golven - nat. Tegen 13.00 uur arriveren ze op Ngamba Island. Ze worden verwelkomd door de directrice die hen van een gedetailleerde uitleg voorziet over het eiland, de chimps en alle gerelateerde projecten. Ze vertelt dat er twee groepen op het eiland leven: de volwassengroep en de jongerengroep. De volwassenen leven overdag vrij in het bos en weten precies hoe laat ze gevoerd worden bij het visitor-platform. 's Avonds komen ze vrijwillig terug om in hun hangmat in enorme kooien de nacht door te brengen. Hier blijven ook de jongeren die tweemaal daags uit wandelen worden genomen in het bos.
   Om 13.30 uur staat er een uitgebreide lunch klaar en een uurtje later is het dan ook voedertijd voor de chimpansees. Eerst krijgen de jongeren hun lunch, dat voornamelijk uit fruit en pinda's bestaat. Het feit dat deze apen voor 98,4% aan de mens verwant zijn, is nu duidelijk zichtbaar. Nadat ze hun grootste honger gestild hebben, gaan ze over tot hamsteren. Met hun handen én voeten verzamelen ze zoveel mogelijk etenswaren, om die later rustig in hun hangmat op te peuzelen. De één is nog hebberiger dan de ander! Schillen worden overigens netjes buíten het hok gegooid. Vervolgens is het etenstijd voor de volwassengroep in het bos. Alsof de chimpansees over een goed lopend uurwerk beschikken, hebben ze zich al voor het platform verzameld, in afwachting van hun maaltijd. Vanaf het platform sta je dichtbij deze wonderbaarlijke schepsels, maar het hekwerk dat de groep bezoekers van de apen scheidt, zorgt toch enigszins voor een "dierentuin-gevoel". Weer zijn de herkenbare menselijke trekken van de chimpansees verbazingwekkend. Terwijl de verzorgers hen verschillende vruchten toewerpen, grijpen ze zoveel als ze maar kunnen vasthouden en gaan het vervolgens rustig opeten. En wanneer ze van mening zijn dat ze meer moeten hebben, maken ze dat kenbaar door hun ene arm de lucht in te steken, gepaard met een eigenaardig geluid. Pas als alles op is, keren de chimps tevreden terug naar de dichte begroeiing van het bos. Ook Miranda en haar collega's trekken zich terug en keren tegen 16.00 uur naar het vasteland.

Naar boven

Zondag, 11 december 2005

  Vandaag staat er weer een voetbalwedstrijd op het programma: Royal van Zanten versus Wagagai, een (Europese) flower farm aan Lake Victoria. Met twee matatubusjes vol spelers rijden we richting Entebbe. Niet alleen voetballers gaan mee, maar ook de dames die korfbal spelen zullen het opnemen tegen het korfbalteam van Wagagai. Het blijkt nog een hele kunst te zijn om onze twee matatu's te volgen. Er rijden honderden, identieke taxibusjes op de weg, van alle kanten inhalend, en het valt niet mee onze eigen gehuurde busjes te onderscheiden; op goed geluk volgen we de matatu die voor ons rijdt, hopend dat het busje Wagagai als eindbestemming heeft. Om 16.00 uur arriveren we op de farm en hebben de teams de tijd om warm te lopen. Ook Bas moet spelen en er wordt hem door zijn teamgenoten géén wissel gegund!

    Om 17.00 uur klinkt het startsignaal van de wedstrijd. De teams blijken eerlijk ingedeeld te zijn; aan beide kanten speelt één Mzungu. Bas bij van Zanten en Johan (de keeper tijdens het interland tegen België) versterkt het team van Wagagai. Ditmaal overigens niet als keeper maar als fervente verdediger. De eerste helft blijkt het team van Wagagai sterker te zijn en komen ze op 1-0 voorsprong. Bij een pijnlijke botsing tussen de keeper van Wagagai en één van onze spelers, moet onze tegenstander het onderspit delven. Met een flinke hoofdwond wordt hij van het veld gedragen. De tweede helft komt van Zanten sterker terug en weet de rechtsbuiten zelfs te scoren. Bas is in de tussentijd weinig aan de bal geweest en wordt op zijn verzoek dan toch eindelijk gewisseld. Beide teams krijgen nog een paar kansen, maar echt spannend is het niet meer. Uiteindelijk weet Wagagai toch nog te scoren en de stand op 2-1 te brengen. Al moet er wel bij vermeld worden dat deze goal in de 99ste minuut plaats vindt - de scheidsrechter lijkt het niet al te nauw te nemen met de gebruikelijke speeltijd van 90 minuten. Het is dus al 19.00 uur als de wedstrijd afgefloten wordt en de Wagagai-spelers welgemeend gefeliciteerd worden. We drinken nog een soda alvorens afscheid te nemen en de avond af te sluiten bij de Italiaan in Muyenga.

 

Woensdag, 14 december 2005

   Morgen stappen de ouders en zus van Miranda in het vliegtuig om vrijdagmiddag voet op Oost-Afrikaanse bodem te zetten. Hun eerste ontmoeting met donker Afrika! We kijken erg uit naar hun komst, tenslotte betekent het ook voor ons vakantie. Het zal leuk zijn om te laten zien waar en hoe we wonen en bovendien zullen we met hen een week op safari gaan om meer van het land te (laten) zien.
   Een andere leuke bijkomstigheid van het bezoek van familie is dat we Oeganda weer even door hun ogen zullen zien. Na drieënhalve maand zijn we inmiddels gewend aan het dagelijkse straatbeeld en staan we niet meer te kijken van koeien die op de snelweg lopen of een (levend!) varken dat achterop een brommer wordt vervoerd. Het zal echter een hele ervaring voor onze familie worden!

 

Vrijdag, 16 december 2005

    Hoewel we eigenlijk helemaal niet in de kerststemming zijn, kunnen we het niet maken om dit jaar geen kerstboom te zetten. Bas snijdt een tak af van een denachtige boom in onze tuin, plant het in een pot, en klaar is kees. We hebben zelfs kerstlichtjes gekocht, maar helaas zijn die al kapot voordat we ze erin kunnen hangen. Een beetje een kale kerstboom dus dit jaar.
    Gisteren is de nieuwe groep van de Holland Africa Tour op het bedrijf gearriveerd, volgeladen met spullen die ze op hun reis nodig hebben. Na één nacht op de farm doorgebracht te hebben, zijn ze vanmiddag vertrokken. Op weg naar Murchison Falls waar we hen over een paar dagen waarschijnlijk zullen tegenkomen. Vanaf daar reizen ze via enkele andere nationale parken in Oeganda naar Rwanda en kruisen ze Tanzania om ten slotte over precies een maand in Malawi te eindigen.

   Vanmiddag gaan we de ouders en zus van Miranda ophalen. Rond 13.00 uur verlaten we de farm en vrijwel tegelijk met hen arriveren we in Entebbe. Het duurt nog bijna een uur voordat ze via de douane naar buiten komen. Na een warm weerzien besluiten we eerst wat te gaan drinken alvorens we aan het laatste deel van hun lange reis beginnen. Natuurlijk kijken ze hun ogen uit - als ze die ten minste open kunnen houden - terwijl we langs het Victoria meer richting Mukono rijden. Vol verbazing zien ze hoe de ingedeukte matatu's en boda-boda's tussen het verkeer krioelen, hoe afgeladen fietsen vervoerd worden en hoe de mensen sjouwen met jerrycans, gevuld met (drink)water. Maar het wordt helemaal leuk als we Mukono achter ons laten en het échte Afrika ingaan. Hier zien ze hoe de lokale bevolking in plaggenhutjes tussen de bananenbomen woont en de kinderen op blote voetjes rondrennen. "Waar ga je nóu naar toe?" roepen ze verschrikt uit als Bas het smalle weggetje in Namaiba inslaat. Tja, dit is wel even iets anders dan de Dorpsstraat of Breestraat in Sint Tunnis! Eenmaal op de farm moeten ze toegeven dat we toch wel prachtig wonen. Het is al snel donker en gezien de lange reis die ze achter de rug hebben, willen ze zo snel mogelijk naar bed. Maar niet voordat de koffers opengebroken worden voor onze cadeaus: buxusstekjes (met dank aan Geert), dvd's, chocoladeletters en een enorme zaklamp komen tevoorschijn.

Naar boven

Zaterdag, 17 december 2005

    Natuurlijk slapen de ouders en zus van Miranda een beetje uit. Na het ontbijt maken we een wandeling over de farm en hoewel Bas druk aan het werk is, weet hij tijd vrij te maken om een korte rondleiding te geven. Het is wederom een hete dag en vooral in de kassen is het bijna niet uit te houden.
   Rond de middag lunchen we en daarna vertrekken we naar Garden City Center om geld te wisselen. De kerstsfeer zit er hier al goed in; het winkelcentrum is volop versierd en er worden verschillende optredens verzorgd. Na een drankje en de nodige boodschappen keren we laat in de middag terug naar Mukono. Nu hebben Marie-José en Diane de smaak te pakken, want tijdens het laatste stukje zwaaien ze aan één stuk door. Niet alleen naar de enthousiaste kindjes, maar naar ook de werknemers die vanaf de farm naar huis lopen en andere voorbijgangers. 's Avonds nemen we de familie Bekkers mee naar het Colline Hotel voor een goed(kop)e maaltijd. Zoals gewoonlijk zijn we de enige gasten maar dat maakt het er niet minder gezellig op.

 

Zondag, 18 december 2005

    Een vroeg vertrek vandaag want er staat ons een lange rit te wachten. Als het goed is, zal Mawa de komende week door onze huishoudster gevoerd worden, maar rekening houdend met de mogelijkheid dat deze belofte niet waargemaakt zal worden, nemen we afscheid van het hondje. Via Kampala rijden we richting Masindi. We volgen een goede weg waardoor we flink tempo kunnen maken. Geleidelijk aan verandert het landschap van vruchtbaar naar een kaal en dor gebied. In het dorpje Nakasongola maken we een stop voor de lunch. Geen goedgevulde sandwich of westerse lunch dit keer, maar eten wat de lokale pot schaft: droge cassave met een vettig stukje rundvlees. Diane en Marie-José houden het wijselijk bij een soda. Naast het restaurant hangt het overige gedeelte van de koe nog te drogen, de bebloede enorme hoorns achteloos op de grond gegooid.

    We missen de eerste afslag naar Masindi waardoor we iets moeten omrijden. Het betekent tevens het einde van de verharde weg en vanaf Kigumba volgen we de 'dirt road' naar het westen. Het weinig afwisselende landschap glijdt langzaam aan ons voorbij. In Masindi tanken we de auto nog een keer vol en vervolgens rijden we door naar het park. We betalen entree in het kantoortje van UWA en weten de parkwachters ervan te overtuigen dat ze twee maal 'residents rates' moeten berekenen. Vanaf de Kichumbanyobo Gate is het nog 80 à 90 km naar onze verblijfplaats voor de komende dagen. We rijden door een voornamelijk bebost gebied en zien - naast een dode genet, enkele bavianen en parelhoenders - niet veel wild. Het laatste stukje is meer open en hier ontdekken we de eerste buffels, wrattenzwijnen, kobs en krokodillen. Tegen 18.30 uur arriveren we bij Red Chilli Hideaway. Het is prachtig gelegen aan de Nijl met uitzicht op de rivier en Paraa Lodge. In de tuin wandelen een eenzame maraboe en enkele, guitig uitziende (wilde!) wrattenzwijnen rond . Zoals verwacht treffen we hier ook de Holland-Africa groep aan. Bekende gezichten! De familiebanda die voor ons is vrijgehouden, bestaat uit twee kamers en een badkamer. Eenvoudig maar voor die paar nachten goed genoeg. Dat er alleen koud water uit de douche komt, ervaren we niet als een probleem; het is hier zo mogelijk nóg heter dan in Kampala en omgeving. Het restaurant biedt niet veel keus maar wel goede maaltijden. Na het eten blijven we er nog lang gezellig napraten.

 

Maandag, 19 december 2005

   We staan vroeg op, laten het ontbijt inpakken en nemen om 08.00 uur de ferry naar de overkant. Een game drive aan de noordkant van het park levert een prachtige zoektocht naar wild op. Uganda kobs zijn er in overvloed, net zoals amap routendere hertachtigen, waaronder de Jackson's hartebeest, Defassa waterbuck, en reedbucs. Patas monkeys rennen tussen de oribi's door het lange savannegras en af en toe zien we een verdwaalde buffel. Plotseling, uit het niets, worden we omringd door giraffen. De gevlekte langnekken staan rustig langs de weg te eten, niet gestoord door onze aanwezigheid en bewonderende blikken. Via het Victoria Track en Queen's Track passeren we Lake Albert en rijden we terug naar Paraa Lodge voor de lunch. Onderweg wordt ons nog een snelle blik op een olifant gegund, die eenzaam het bos inloopt.
   Om 14.00 uur vertrekken we voor een boottocht over de Nijl, richting de waterval. We varen dicht langs de oeverdansend nijlpaard, met uitstekend zicht op honderden nijlpaarden, red-breasted bee-eaters, pied kingfishers, fish-eagles en olifanten die komen drinken of in het riet staan te eten. Krokodillen liggen doodstil aan het water, met hun bek wagenwijd open, bijna alsof ze er met opzet neergelegd zijn. Papyruseilanden glijden aan ons voorbij en nijlpaarden plonzen in het water of kijken nieuwsgierig net boven het wateroppervlak uit. Het uiterlijk en gedrag van deze logge beesten leidt tot veelvuldige grapjes. Alleen al het voor de geest halen van nijlpaarden die met z'n allen bommetje doen in de rivier, of de manier waarop ze zorgvuldig hun ontlasting verspreiden, zorgt de dagen erna voor veel gelach.
   Na ruim twee uur bereiken we de fameuze waterval. Op 500 meter afstand blijft de boot steken, omdat de stroming verder te sterk wordt. Wanneer iedereen de gewenste foto's heeft gemaakt, keren we terug. Bas stapt aan de Paraa-kant uit, in de veronderstelling dat hij om 17.00 uur met de auto de rivier kan oversteken. De ferry blijkt echter pas een uur later te vertrekken. Gelukkig krijgt Miranda een lift van een vissersbootje, waardoor ze terug kan naar Paraa en we met z'n tweeën nog een korte avond game drive kunnen maken. Tijdens een typerende Afrikaanse zonsondergang genieten we van een drankje bij Paraa Lodge. De laatste ferry gaat om 19.00 uur terug, maar heeft ruim dertig minuten vertraging. Harrie, Marie-José en Diane zijn inmiddels goed aankomen bij de banda (slechts een paar honderd meter lopen) en na een snelle douche schuiven we voor het avondeten aan, met nog enkele biertjes erop volgend.

Naar boven

Dinsdag, 20 december 2005

    Deze morgen brengen we een bezoek aan de Top of the Falls, een uurtje rijden vanaf Red Chilli. Op de plek waar de twee watervallen zich bevinden, maken we een wandeling van 1 à 1,5 uur. Het is een adembenemend zicht op de twee watervallen, waar het water zich door een smalle spleet tussen de rotsen perst. Vanaf hier kunnen we ook de Uhuru Falls zien, die naast de watervallen van Murchison liggen.
    We lunchen in een hutje vlakbij de waterval en besluiten door te rijden naar Rabongo Forest, een mooi tropisch woud waar veel apen zouden moeten zitten. Onderweg passeren we grote stukken gebied, die met opzet zijn afgebrand om het gewas weer sneller te laten groeien. Op sommige plekken brandt het vuur nog volop en voelen we de hitte op onze huid branden. Naast enkele wrattenzwijnen en waterbucks zien we geen enkel wild; bijna alles bevindt zich aan de andere kant van de rivier. Eenmaal in Rabongo Forest aangekomen, wacht ons een teleurstelling. Op wat houten hutjes en twee parkwachters na, is deze plek helemaal uitgestorven. Bovendien zijn er nauwelijks apen te vinden in het bos en is het veel te droog om dieren te spotten, vertellen de rangers ons. Gelukkig is er nog wel een 'indrukwekkend' museum dat vol trots aan ons getoond wordt. In een muffige ruimte bevindt zich een collectie van een stuk of tien opgezette vlinders. In de kamer ernaast ligt een kleine verzameling botten en schedels van hertachtigen, apen en nijlpaarden. Met geveinsde interesse nemen we er snel een kijkje en zien tot onze opluchting iets wat meer onze aandacht trekt: een familie black-and-white colobus aapjes slingeren in de bomen boven ons en staren ons nieuwsgierig aan. Is de lange rit toch niet helemaal voor niets geweest!
    We rijden weer terug naar de Nijl in de hoop dat we nog een vissersbootje kunnen charteren om een kort tochtje over de rivier te maken. Helaas is het al te laat en kunnen we niets meer regelen. Geen boottocht dus, maar we slagen er wel in een gewild T-shirt van UWA te bemachtigen, iets waar Diane en Marie-José later erg jaloers op zijn!

Murchison Falls National Park
Klik hier voor meer informatie over Murchison Falls National Park

 

Woensdag, 21 december 2005

   Vroeg op want we hebben een lange rit voor de boeg. Ontbijt laten we weer inpakken en we zorgen dat we om 07.00 uur weg zijn. Via de Bugungu Gate verlaten we het park en volgen we een stoffige weg naar het westen. We passeren kleine dorpjes en mensen in grote getalen, die met hun vee - koeien, kippen of geiten - naar een grote markt lopen. Gezien de afstand die ze moeten afleggen, zijn de meeste waarschijnlijk al veel vroeger dan wij vertrokken. De iets welgesteldere hebben de beschikking over een fiets en vervoeren hun geit achter op de pakkendrager. Toch komen de mensen niet al te vriendelijk over. Al heel snel worden handen uitgestoken, níet omdat we zo welkom zijn maar om geld te ontvangen. Ze vragen het niets eens vriendelijk, maar roepen op dwingende toon "Give me money" of "Give me your water". Foto's maken is hier al helemaal uit den boze! Het is zelfs zo erg dat een meisje op de vlucht slaat wanneer Bas ergens een paar kraanvogels spot en de auto in z'n achteruit zet om ze van dichtbij te bekijken. Ze rent voor haar leven, af en toe omkijkend of we haar volgen.

    In Bulisa slaan we linksaf en langs Lake Albert rijden we naar het zuiden richting Hoima. De weg blijft redelijk en kent zelfs een verhard stukje, vanwaar we een prachtig uitzicht op het meer hebben. Het is net te bewolkt om de Blue Mountains van Congo in de verte te zien liggen. Tot onze schrik start de auto echter niet meer wanneer we vanaf het uitzichtpunt de nodige foto's hebben gemaakt. De contactklem van de accu blijkt kapot te zijn, maar met een beetje handwerk krijgen we de auto toch gestart. Zolang we 'm nu maar niet af zetten! Tegen 10.00 uur arriveren we in Hoima en gaan we eerst op zoek naar een tankstation en een garage. Zoals verwacht gaat het allemaal in een Oegandees tempo, al wordt de klem wel netjes gerepareerd. Tegen de tijd dat ze klaar zijn, kunnen we meteen gaan lunchen, alvorens door te rijden naar Fort Portal.
    Deze tweehonderd kilometer voert helaas over een zeer slechte weg; het mag de naam "weg" nog niet eens dragen! Het is heuvelachtig en het pad is bedekt met gaten, kuilen en keien. Desalniettemin is de route prachtig en genieten we volop. Kleine dorpjes met karakteristieke hutjes volgen elkaar snel op en de mensen zwaaien al een stuk vriendelijker naar ons. In Kibanga nemen we pauze om een verfrissende soda te drinken en natuurlijk staan we weer ongewild in het middelpunt van de belangstelling. Zéker wanneer we de auto wéér niet gestart krijgen! Blijkbaar zijn die uren bij de garage toch niet zo goed besteed geweest als we dachten. De dorpelingen komen meteen met hun wijze raad ons ter zijde staan, al is het enige wat we van hen nodig hebben een andere (goede) accu. Terwijl het hele dorp inmiddels is uitgelopen, komen enkele behulpzame mannen eindelijk met een andere accu tevoorschijn, waarmee we de Toyota kunnen starten. We vervangen hun accu door onze eigen accu en zorgen dat we snel weg komen!

   De laatste vijftig kilometer naar Fort Portal is aangenaam verhard. De weg loopt door een groen, bergachtig gebied, volledig bedekt met theeplantages. Op de achtergrond tekenen mysterieus de Mountains of the Moon zich af. Rond 17.30 uur arriveren we in het Rwenzori View Guesthouse. Het ziet er keurig verzorgd uit en na een paar dagen met koud water gedoucht te hebben, is het warme water zeer welkom. Maar voor te kunnen douchen, moeten we nog eerst met de auto naar een garage in het centrum. De werknemers hier lijken er al iets meer verstand van te hebben dan de inwoners van Kibanga, maar uiteindelijk besluiten we toch maar een nieuwe accu te kopen. De Ush 30,000 die het garagepersoneel vraagt voor een half uurtje naar de accu kijken, betalen we natuurlijk niet.
  's Avonds schuiven we in het guesthouse aan een grote tafel, waar alle gasten zich omheen scharen. Op een huiselijke manier worden de schalen en pannen doorgegeven en het eten laat zich goed smaken. Met de rijkelijk versierde boom en kerstmuziek op de achtergrond komen we eindelijk een beetje in de kerststemming. Zeker gezien het feit dat het hier 's avonds maar liefst tien graden afkoelt. Bijna net zo koud als in Nederland!

Naar boven

Donderdag, 22 december 2005

   Vandaag staat Semliki op het programma. De weg naar Bundibugyo, die midden door het nationale park loopt, is wederom niet de meest comfortabele weg maar wel met schitterende vergezichten! Met het Rwenzori gebergte aan onze linkerzijde rijden we via een pad met scherpe haarspeldbochten naar het noorden. De groene bergen aan onze rechterkant maken plaats voor een uitgestrekte vallei: het Semliki Wildife Reserve. Bij een drukke markt stoppen we even om ons onder de lokalen te begeven. Er wordt fruit en kleding verkocht en in een kraal staan koeien, waarschijnlijk ook om verkocht te worden. We besluiten om wat mango's in te slaan. "Hundred shilling," is het antwoord als Miranda vraagt hoe duur ze zijn. Honderd shilling per stuk neemt ze aan, maar ze krijgt maar liefst acht stuks in haar handen geduwd voor dit astronomische bedrag!
  Wanneer we verder rijden hebben we uitzicht op Congo, gescheiden van Oeganda door de natuurlijke grens, de Semliki River. Na bijna twee uur rijden arriveren we in het nationaal park, waar we een wandeling door het bos en naar de hot springs kunnen maken. Een forest walk van ongeveer drie uur, volgens onze gids Samson. Tja, met zíjn tempo (van praten vooral) wel ja! Zelf hadden we het in een uurtje kunnen doen.
    In het gezelschap van een Amerikaanse toerist wandelen we door het Ituri regenwoud naar een moerasgebied, waar zich de eerste Sempaya hot spring bevindt. Op zich niet erg bijzonder, maar de groene omgeving van palmen en moerasplanten maakt het tot een uitzonderlijk pittoresk plekje. Bovendien geven de ontsnappende dampen een mystieke tintje aan het sprookjesachtige landschap. Meer warmwaterbronnen bevinden zich iets verderop en lenen zich bij uitstek voor het koken van eieren. Goed voorbereid hierop hebben we een zakje eieren meegebracht. De gids laat ze stuk voor stuk voorzichtig in het borrelende water glijden. Na enkele minuten rijzen vragen bij ons op, als "Wie gaat ze er nu uithalen?" en "Wie laat ze schrikken?". Vanzelfsprekend is onze gids hier weer de aangewezen persoon voor. Bij de bronnen bevindt zich een hutje waar we rustig kunnen lunchen: een gekookt eitje en een mango! Hardgekookt zijn ze echter bij lange na niet en vier van de zes eieren worden weggegooid. De overige twee legt Samson opnieuw in het water, die later smaakvol genuttigd worden.
    We zijn al snel weer terug bij het hoofdkwartier van UWA en drinken een verfrissende soda, alvorens het park verder in te rijden. Hierbij passeren we het dorpje van de pygmeeën. Van oorsprong zijn deze mensen jagers en verzamelaars die nog steeds in het Semliki regenwoud leven. Door de komst van toerisme is hun levensstijl echter drastisch veranderd. Waar reeds voor gewaarschuwd was, blijkt inderdaad een triest tafereel te zijn. Zodra ze toeristen ruiken, rennen de mannetjes naar de straatkant en verdwijnen de vrouwen in hun hut om met ontbloot bovenlijf weer tevoorschijn te komen.Voor een foto vragen ze Ush 30,000. De gemiddelde Oegandees moet hier een halve maand voor werken! (Noot: de foto van de pygmeeën is stiekem genomen met de filmcamera). Nee, dan laten we liever geld achter bij enkele lokalen die verderop stoelen verkopen; comfortabele ligstoeltjes voor Ush 7,500 per stuk. In de middag rijden we via dezelfde panoramische weg terug naar Fort Portal. 's Avonds eten we bij het beste restaurant dat in het plaatsje te vinden is, The Gardens. Goed eten en een snelle bediening!

Semliki National Park
Klik hier voor meer informatie over Semliki National Park

 

Vrijdag, 23 december 2005

    Kennismaking met de Bunyuruguru Crater Lake regio. We starten bij het meest noordelijke meer, Lake Nkurubu. Een wandeling om dit meer levert één van de beste ontmoetingen met apen op. De black-and-white colobus en de red colobus zijn in grote getalen aanwezig, beide op een andere manier. Terwijl de eersten stiekem vanaf een tak naar ons gluren, nieuwsgierig maar wel op hun hoede, gaan de apen met een rode kruin ongestoord verder met hun bezigheden. Hoewel het meer niet groot is, vormt het pad een aardige uitdaging.
    Vervolgens gaan we op zoek naar de Mahoma Falls. Na een half uur tevergeefs zoeken, schakelen we de hulp van een gids in, die ons naar de verborgen weg naar de waterval leidt. De auto kunnen we achterlaten in een klein dorpje - de Toyota is bijna nog groter dan het huis waar het naast staat! Vanaf hier is het nog circa dertig minuten lopen. Het pad voert door maïsvelden en langs authentieke Afrikaanse hutjes, en het duurt niet lang voordat we een stoet kinderen achter ons aan hebben lopen. Het laatste gedeelte van het pad loopt erg steil naar beneden en heel voorzichtig dalen we af, oppassend om niet uit te glijden. De kindjes die ons met groot plezier volgen, lijken er veel minder moeite mee te hebben. Voor hen is het natuurlijk een dagelijks tochtje. De waterval is niet groot maar wel de moeite waard.
    Tegen de tijd dat we terug zijn, is het tijd om te lunchen. We rijden naar Ndali Lodge, een luxueuze lodge met schitterend uitzicht op de diepgroene, heuvelachtige omgeving. We worden erg hartelijk ontvangen en rondgeleid door de eigenaar... waarna we ruim anderhalf uur op de lunch moeten wachten. Om 16.00 uur kunnen we eindelijk door. We volgen de route langs Lake Mwamba, Lake Lugembe en stoppen nog voor een soda bij Lake Nyabikere, ' Lake of the Frogs'. Tegen 19.00 uur zijn we terug bij het guesthouse en dineren we later bij hetzelfde restaurant als de avond ervoor.

Kibale National Park
Klik hier voor meer informatie over Kibale National Park

 

Zondag, 25 december 2005   -   Christmas Day

    Een rustige Eerste Kerstdag en zonder meer de warmste kerst die we ooit hebben meegemaakt! Op deze speciale morgen verzorgen we een uitgebreid kerstontbijt voor Harrie, Marie-José en Diane, met koffie, vruchtensap, eitjes (hardgekookt!), broodjes en zelfs een amandelstaaf uit Nederland! Na het ontbijt wandelen we mét Mawa náár Mawa, maar het is zo warm dat we al snel omkeren. 's Middags rijden we even naar Mukono waar de helft van de winkels gewoon geopend is. We sluiten Eerste Kerstdag af met een sfeervol 3-gangendiner in Kampala.

Maandag, 26 december 2005   -   Boxing Day

    Hoewel het vandaag ook nog officieel een feestdag is, gaat Bas weer aan het werk en houden Harrie, Marie-José en Diane een dagje rust voor de lange reis die morgen op de planning staat. Na de lunch neemt Miranda ze mee naar de Sezibwa Falls. Het is er nu een stuk drukker dan de vorige keer; veel families komen hier op hun vrije dag picknicken. We wandelen naar de top van de waterval en drinken een soda. Weer lijken wíj de attractie van de omgeving te zijn, want er worden wederom foto's van ons gemaakt. Ditmaal door Oegandezen zelf. sneeuwpop
    Op weg naar de Falls hebben we een stop gemaakt bij een paar kindjes om ballonnen uit te delen. Wanneer we terugrijden staan ze ons al enthousiast op te wachten, met fruit in hun handen. Als dank voor de ballonnen geven ze ons een kleine papaya en een paar passion fruits. De papaya is half rot en de passievruchten moeten nog drie maanden rijpen, maar het is goed bedoeld. 's Avonds gaan we uit eten bij ons favoriete hotel. Bas is niet helemaal lekker en eigenlijk zitten we nog een beetje vol van het kerstdiner dus veel wordt er niet gegeten.

Dinsdag, 27 december 2005

    Harrie, Marie-José en Diane staat een nieuw safari-avontuur te wachten, ditmaal met een gids en Landrover van Great Lakes Safaris. Ze rijden 's morgens met Miranda mee naar kantoor, waar ze de gids ontmoeten en om 08.15 uur richting Queen Elizabeth vertrekken.
  Sinds enkele dagen is onze tuin omheind. Het hek, waarmee begonnen is voordat we op vakantie gingen, is tijdens onze afwezigheid voltooid. Het is Mawa-proof, maar daar is dan ook alles mee gezegd!

Naar boven

Zaterdag, 31 december 2005

    De laatste dag van het jaar... Wie had eind 2004 kunnen denken dat we deze jaarwisseling in het verre donkere Afrika zouden vieren?!
    Terwijl het voor ons een normale werkweek was, hebben Harrie en Marie-José en Diane hun safari in Oeganda vervolgd en nieuwe belevenissen opgedaan. Miranda gaat ze na de lunch ophalen bij het Colline Hotel. Natuurlijk komen er direct animerende verhalen naar boven en wordt er uitvoerig gesproken over alles wat ze meegemaakt hebben. Queen Elizabeth was schitterend met veel olifanten, nijlpaarden en zelfs drie leeuwen. Maar over Lake Mburo zijn ze helemaal enthousiast. Honderden zebra's gezien en geslapen in een safaritent, midden tussen de wilde dieren. De nijlpaarden kwamen letterlijk tot in de tuin, wrattenzwijnen scharrelden om de tent en een slaperige Diane stuitte in de vroege ochtend, op weg naar het toilet, op een verdwaalde buffel. Wie zou er meest geschrokken zijn? Hoewel de overnachtingen in Lake Mburo behoorlijk eenvoudig waren, vormt het slapen in een tent en een kampvuur in de avond - samen met de wilde dieren - een onvergetelijke belevenis en een nieuwe kennismaking met het échte Afrika.
Het eerste wat ze dan ook doen als we op de farm arriveren, is douchen. Ze kunnen nog even bijkomen en hun spannende verhalen vertellen, alvorens we naar het Colline Hotel rijden voor het laatste diner van het jaar. We eten uitgebreid en na het toetje keren we huiswaarts, om ín Mawa en mét Mawa het nieuwe jaar in te gaan. We zetten zowel de tv als radio aan, maar beide media besteden weinig aandacht aan de jaarwisseling. Om klokslag 12 uur is de radio nog halverwege een liedje en één van de vijf televisiezenders die we aan kunnen, laat zo'n vijftien seconde vuurwerk zien, waarna het huidige programma, een soap, gecontinueerd wordt.
    Zoals elk jaar gaan we ook nu naar buiten, in de hoop iets van vuurwerk op te vangen. Behalve zo nu en dan een kleurig, flitsend lichtje in de verte, valt er echter niet te zien. In Katuba, het aangrenzende dorpje, wordt zo te horen wel uitbundig gefeest; we horen trommelslagen, gejoel en het geclaxoneer van de twee auto's die Katuba rijk is. We wensen de mensen van de security een Happy New Year en gaan terug naar binnen om de laatste twintig nummers van de Top 2000 Allertijden op radio 2 te luisteren. Voordat in Nederland het nieuwe jaar is ingeluid, ligt hier echter iedereen al te slapen...

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen